सर्वांनी भक्तिभावाने हात जोडून केवळ तुमचेच पूजन केले. हे महाप्रभो, नमस्कारादी सर्व पुण्यकर्मांचे फळ देणारे तुम्हीच आहात. हे ऐकून शंकर भगवानांनी जनार्दन, देवाधिदेव यांच्याशी असे बोलले, "हे सर्व मी नास्तिक प्रवृत्तीच्या लोकांना योग्य मार्गावर आणण्यासाठी केले होते. म्हणूनच हे सर्व कृत्य मी जगाच्या हितासाठी केले." तेव्हाच त्या वेळी दिव्य ऋषी गौतमांच्या घरी आले. त्या ठिकाणी देव, हनुमानासह, गाणे गात राहिले, हे मुनीश्वर. शिवाने हनुमानाचा हात धरून त्या दोन्ही देवांमध्ये सामील झाले. हनुमान, टुंबुरू व इतरही तेथे बसून गाणे गात होते. मग प्रभूंनी पार्वतीला बोलावून हे शब्द सांगितले. देवी म्हणाली, "स्त्रीने अशा प्रकारे आपल्या पतीची सेवा करणे योग्य नाही. प्रभो, मला केसांची रचना वगैरे गोष्टींची इच्छा नाही." त्यानंतर प्रभूंनी शेवटचा स्पर्श करत तिचे केस व फुले स्वच्छ केली. "मग अशा वेळी काय उत्तर द्यावे, हे देवपूजित?" असे विचारले गेले. असे म्हणत शंकरांनी तिला हाताने जवळ ओढले. त्यांनी स्वतःच्या हाताने तिचे केस विभागले व नखांनी त्यांची रचना केली. त्यांनी वेणी घालून हातातील फुलांची माळ तयार केली. महेश्वरांनी ब्रह्मदेवांनी दिलेल्या दिव्य फुलांची माळ बनवली. मग प्रभूंनी तिच्या खांद्याजवळ व पाठीजवळील भाग स्वच्छ केला. "हे देवी, हे काय?" असे म्हणत त्यांनी तिचा कंबरपट्टा बांधला. तेव्हा पर्वतराजकन्या पार्वती हसून शंभूला म्हणाली, "माझ्या मनात आधीच बहुतेक सर्व गोष्टी समजल्या होत्या. प्रभो, माझ्या डोक्यावर ब्रह्माच्या शिरोमण्याची माळ आहे. शेष व वासुकी हे विषधारी नाग तुमचे कंकण आहेत. तुमचा वाहन महाबळाढ्य वृषभ आहे, तुमचे वंश व कुटुंब सर्वज्ञात आहे." गिरीजाने असे बोलताच, विष्णू राग न आणता उत्तरले, "हे सौम्ये, संयम नसल्यामुळेच जीवन टिकवणे कठीण होते." असे म्हणून हरिने तिचे शिर नखांनी छाटण्याचा इशारा केला. परंतु, पार्वतीचे सर्व शब्द मला प्रिय आहेत; त्यात काहीही अप्रिय नाही. 'ॐ' असे उच्चारून पुण्यश्लोक हरि शांत झाले. "माझ्या पूजा व व्रताची मला इच्छा नाही, तरी मी विनंती करतो," असे सांगितले. हे ऐकून शंकर प्रभू हसून सरोवराच्या अधिपतीला म्हणाले, "तुझे गुरु कोण, तुझे मंत्र कोणते, आणि तुझी पूजा कशी असते?" तेव्हा तो सर्वांगाने थरथरत स्तुती करू लागला, "योगाचा मूळ व पोषक, योग्यांचा गुरु, तुला नमस्कार. वेदांचा स्वामी, देवांचा स्वामी तुला नमस्कार. अष्टमूर्तीधारी, प्राण्यांचा अधिपती तुला नमस्कार. धत्तूरा, द्रोण व मधुमक्षिकांच्या फुलांमध्ये रमणारा, तुला नमस्कार. तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार, नमस्कार." मग सर्व भीती बाजूला ठेवून, वाक्पटु हनुमान बोलू लागला.