स्वर्गातील माझ्या पुत्रांना कलंकरहित समृद्धी मिळू दे, अशी प्रार्थना त्या देवीने परमेश्वराकडे केली. "श्रीच्या अधिपती, आपल्याला काय अज्ञात आहे? मला का परखता, प्रभो?" अशी तिची करुण विनंती होती. "देवतांचा नाथा, मी पुत्रहीन आहे आणि दैत्यांनी मला त्रस्त केले आहे. हे देवाधिदेव, त्यांचा नाश करून माझ्या पुत्रांना समृद्धी द्या," असे ती म्हणाली. त्या वेळी परमेश्वराने आदराने तिचे मन प्रसन्न केले आणि सांगितले, "देवी, प्रतिद्वंद्वी असणाऱ्यांमध्ये पुत्रांविषयीचे प्रेम दुर्मिळ असते. त्यांची सर्वोच्च समृद्धी आणि संतती कधीच कमी होत नाही. आपल्या मुलांसाठी दु:ख भोगावे लागतेच असे नाही; हा सनातन नियम आहे. तो सर्वांचा कारण, सर्वांचा स्वामी, अनंत विश्वे ज्याच्या रोमकूपांत आहेत तोच आहे." पुढे देवीने विचारले, "हे प्रभो, मी तुम्हाला कसे पोसावे? हे परमेश्वरा, मी तुम्हा सर्वोच्च पुरुषाला कसे पोसावे? जे दिव्य आहे, तो मर्त्यांमध्ये जन्म घेण्यासाठी योग्य आहे, त्याची मुक्ती कशी होईल? आणि, हे विश्वनाथा, तुमच्या कृतींचे खरे स्वरूप कोण जाणतो? मी फक्त तुम्हाचं चिंतन करते, प्रभो; तुम्ही जसे इच्छिता तसे करा." मग देवीने निर्भयता दिली आणि म्हणाली, "तरीही, हे शुभेच्छू, ऐक—मी तुला एक गुपित सांगते, जे अत्यंत गूढ आहे. जे नेहमी मत्सर व कपटापासून मुक्त असतात, ते मला नेहमी धारण करतात. जे माझ्या कथा ऐकण्यास आसक्त असतात, तेही मला नेहमी धारण करतात. अभिमान सोडलेल्या स्त्रियाही मला नेहमी धारण करतात. जे इतरांच्या कल्याणासाठी कार्य करतात, ते मला नेहमी धारण करतात. जे सतत जगाच्या हितासाठी समर्पित असतात, ते मला नेहमी धारण करतात. जे परस्त्रीकडे वासनेने पाहत नाहीत, ते मला नेहमी धारण करतात. जे गायींचे रक्षण करतात, ते मला नेहमी धारण करतात. जे अन्न आणि पाणी दान करतात, ते मला नेहमी धारण करतात." "आता मी तुझ्या पुत्राचा दर्जा मिळवून तुझे मनोरथ पूर्ण करीन," असे परमेश्वराने सांगितले. मग देवीने आपल्या गळ्यातील माळ देऊन तिला निर्भयता दिली आणि अदृश्य झाली. तिने लक्ष्मीच्या प्रियतमास वंदन केले आणि आपल्या लोकांत परतली. योग्य वेळी, तिने एका पुत्रास जन्म दिला, ज्याचा सर्व लोकांनी सन्मान केला. त्या पुत्राच्या हातात अमृताने भरलेला कलश आणि तांदुळ होता, आणि त्याला 'वामन' असे नाव मिळाले. तो सर्व अलंकारांनी सुशोभित, पिवळ्या वस्त्रांनी विभूषित, आणि साक्षात हरि होता. ती देवी भक्तीभावाने हात जोडून वाकली आणि त्याचे स्तवन करू लागली: "अमरांचा अधिपती, तुला नमस्कार! दैत्यांचा संहार करणारा, तुला नमस्कार! दुष्टांचा नाश करणारा, विश्वनाथा, तुला नमस्कार! धनुष्य, चक्र, तलवार आणि गदा धारण करणाऱ्या परमपुरुषा, तुला नमस्कार! सूर्यादींसारखी अनंत तेज असणाऱ्या, पवित्र कथांमधून गाठता येणाऱ्या, तुला नमस्कार! यज्ञाच्या अंगांनी उजळणाऱ्या, सत्पुरुषांना प्रिय असणाऱ्या, तुला नमस्कार! दिव्य आनंद देणाऱ्या, भक्तांच्या मनात वास करणाऱ्या, तुला नमस्कार! यज्ञ आणि वराह म्हणून प्रसिद्ध असणाऱ्या, हिरण्याक्षाचा वध करणाऱ्या, तुला नमस्कार! रावणाचा संहार करणाऱ्या, नंदपुत्राचा मोठा भाऊ असणाऱ्या, तुला नमस्कार! संकटात तुझे स्मरण करणाऱ्यांचे दुःख दूर करणाऱ्या, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार!" अशा प्रकारे त्या देवीने भक्तिभावाने परमेश्वराचे गुणगान केले.