एकदा, देवी अत्यंत भक्तिभावाने त्या परमेश्वराला वंदन करू लागली. ती म्हणाली, “जे खरे भक्तांवर प्रेम करतात, ज्यांचा स्वभाव शुभ आहे, त्या आद्य परमेश्वराला मी नमस्कार करते, माझ्या उद्दिष्टाच्या प्राप्तीसाठी मी त्यांना वंदन करते. या विश्वाचा कारणभूत, एकरूप आणि मायावी असलेल्या त्या प्रभूला मी वंदन करते. ज्यांचे रूप हेच विश्व आहे, ज्याच्यामुळे विश्व निर्माण झाले, जे सर्वांचे पूज्य आहेत, त्या कमळनाभीला मी नमस्कार करते; कारण त्याच्या भक्तांनी परम सिद्धी प्राप्त केली आहे. भक्तांमध्ये अत्यंत जवळीक राखणाऱ्या, भक्तांशी सतत संगती करणाऱ्या त्या भगवानाला मी नमस्कार करते. स्वतःसाठी संगती निर्माण करणाऱ्या, पण संगतीपासून मुक्त असलेल्या त्या प्रभूला मी वंदन करते. यज्ञाचे फळ देणाऱ्या, यज्ञकर्मांना जागृत करणाऱ्या त्या दात्याला मी नमस्कार करते. सर्व जगांचा साक्षीदार, सृष्टीच्या प्रारंभात प्रकट झालेला, सर्वोच्च निवासस्थान असलेल्या त्या परमेश्वराला मी नमस्कार करतो. जगाचा नेता, विश्वाचा शिक्षक असलेल्या त्या प्रभूला मी नमस्कार करतो. त्याची सर्वोच्च प्रकृती कोणालाही ज्ञात नाही; म्हणून मी सर्वांचा स्वामी असलेल्या त्या प्रभूला नमस्कार करतो. ज्याचे खरे स्वरूप सर्व प्रमाणांपलीकडे आहे, ज्याचं ज्ञान साक्षीदर्शी आहे, त्याला मी नमस्कार करतो. त्याच्या मांड्यांपासून वैश्य उत्पन्न झाले, पायांपासून शूद्र जन्मले. त्याच्या मुखातून अग्नी आणि इंद्र प्रकट झाले, श्वासातून वायू उत्पन्न झाला. सहा अंगांनी संपन्न असलेल्या तुला मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो. तू अग्नी, निरृति, वरुण आणि सूर्य आहेस. पर्वत, सिद्ध, गंधर्व, नद्या, पृथ्वी आणि समुद्र—हे सर्व तुझेच रूप आहे. म्हणून, हे देव, तुझ्या सर्व रूपांना मी नेहमी नमस्कार करतो. हे जनार्दन, माझ्या पुत्रांना, जे दैत्यांमुळे त्रस्त आहेत, त्यांना तू रक्षण कर. देवीने हात जोडून, आनंदाश्रूंनी तिचे स्तन ओले झाले होते, आणि ती म्हणाली, “माझ्या पुत्रांना, स्वर्गवासी असलेल्या, तू निर्मळ संपत्ती प्रदान कर. हे श्रीचे स्वामी, तुला काय अज्ञात आहे? तू मला का परीक्षा घेत आहेस, हे प्रभू? हे देवांचा स्वामी, मी पुत्रहीन आहे, दैत्यांनी मला त्रास दिला आहे. हे देवांचा स्वामी, त्यांचा वध करून माझ्या पुत्रांना संपत्ती प्रदान कर.” त्यानंतर, ज्ञानी प्रभूने देवीच्या मनाला आनंदित करत, आदराने उत्तर दिले, “हे देवी, प्रतिद्वंद्वी असलेल्या लोकांमध्ये मुलांवरील प्रेम फार दुर्मिळ असते. त्यांच्या सर्वोच्च संपत्ती आणि संतती कधीही कमी होत नाही. आपल्या मुलांसाठी तो दुःख अनुभवत नाही; हेच सनातन नियम आहे. तो सर्वांचा कारणभूत, सर्वांचा स्वामी आहे, त्याच्या रोमकूपांमध्ये असंख्य विश्वे आहेत. हे प्रभु, मी तुला कसा पोसू शकतो? हे परमेश्वर, मी तुला, सर्वोच्च पुरुषाला, कसा पोसू शकतो? हे देव, जे मर्त्यांमध्ये जन्म घेण्यास पात्र आहे, तो दिव्य पुरुष कसा मुक्त होईल? तसेच, हे विश्वाचे प्रभु, तुझे कर्म कोण जाणतो? मी फक्त तुझा विचार करतो; तू तुझ्या इच्छेनुसार कर. मग देवीने, देवांना निर्भयता दिल्यावर, पुढील शब्द बोलले. “तरीही, हे शुभस्वरूपी, ऐक—मी तुला एक अजून गुप्त रहस्य सांगते. जे नेहमी मत्सर आणि कपटापासून मुक्त असतात, ते नेहमी मला धारण करतात. जे माझ्या कथा ऐकण्यास आसक्त असतात, तेही मला नेहमी धारण करतात. हे देवी, गर्व त्यागलेल्या स्त्रिया देखील मला नेहमी धारण करतात. जे इतरांच्या कल्याणासाठी कार्य करतात, तेही मला नेहमी धारण करतात.” अशा प्रकारे, देवी आणि परमेश्वर यांच्यात भक्तिभावाने संवाद घडला; देवीने आपल्या पुत्रांचे कल्याण मागितले, आणि प्रभूने तिला सनातन नियम आणि गुप्त रहस्य सांगितले.