त्या पवित्र स्थानी सर्व शुभ गोष्टी उपस्थित आहेत; तेच तीर्थ आहे, तेच तपस्येचे आश्रम आहे. तिथे स्तुती किंवा अर्पणाद्वारे, ध्यानाबद्दल सांगण्याची गरजच नाही. त्या ठिकाणी अदिती विष्णूच्या चक्राने जळली नाही, नष्टही झाली नाही. तिच्या समीप शंख, चक्र आणि गदा धारण करणारा भगवान प्रकट झाला. त्याने आपल्या पवित्र हस्ताने अदितीला स्पर्श केला आणि कश्यपाची प्रिय पत्नी अदितीला संबोधून म्हणाला, "तू खूप दिवसांपासून थकली आहेस; तुला आशीर्वाद देतो, निःसंशयपणे तू समृद्ध होशील. भय बाळगू नकोस, हे शुभत्व निश्चितपणे तुझ्याकडे येईल." त्यानंतर अदितीने सर्व लोकांना आनंद देणाऱ्या त्या भगवानाची नम्रतेने प्रार्थना केली. ती म्हणाली, "सत्त्वादी गुणांच्या भेदामुळे तू जगाच्या क्रियांचा कारण आहेस. तुझा स्वरूप एक आहे, तुझ्या गुणांची मर्यादा नाही, तरी तुझ्या मूळात गुणच गुण आहेत. तू खऱ्या भक्तांना अत्यंत प्रिय आहेस, तुझा स्वभाव शुभ आहे. मी त्या आद्य प्रभूला वंदन करते, माझ्या हेतूच्या सिद्धीसाठी. मी त्या विश्वाच्या कारणाला वंदन करते, जो एकरूप आहे आणि मायावी आहे. मी त्याला वंदन करते, ज्याचे स्वरूप हेच विश्व आहे, जो त्याचा कारण आहे, आणि जो सर्वांना पूज्य आहे. ज्यांनी सर्वोच्च सिद्धी प्राप्त केली, त्या कमळनाभाला मी वंदन करते. भक्तांशी अत्यंत निकट असणाऱ्या, भक्तांसोबत राहणाऱ्या त्याला मी वंदन करते. तो स्वतःसाठी संबंध निर्माण करतो; तरीही तो संबंधरहित आहे, त्या प्रभूला मी वंदन करते. यज्ञाचा फल देणारा, यज्ञकर्म जागृत करणारा, त्या दात्याला मी वंदन करते. तो सर्वोच्च निवासस्थान आहे, सर्व जगाचा साक्षीदार आहे, सृष्टीच्या प्रारंभात प्रकट झाला आहे, त्याला मी वंदन करते. तो जगाचा नेता आहे, विश्वाचा शिक्षक आहे, त्याला मी वंदन करते. त्याच्या सर्वोच्च स्वरूपाची लोकांना माहिती नाही; तरीही मी सर्वांचा प्रभू असलेल्या त्याला वंदन करते. त्याचे खरे स्वरूप सर्व प्रमाणांच्या पलीकडे आहे; ज्ञानाचा साक्षीदार असलेल्या त्याला मी वंदन करते. त्याच्या उरांपासून वैश्य उत्पन्न झाले; त्याच्या पायांपासून शूद्र जन्माला आले. त्याच्या तोंडातून अग्नी आणि इंद्र प्रकट झाले; त्याच्या श्वासातून वायू जन्माला आला. सहा अंगांनी संपन्न असलेल्या तुला पुन्हा पुन्हा वंदन. तू अग्नी, निरृति, वरुण आणि सूर्यही आहेस. पर्वत, सिद्ध, गंधर्व, नद्या, पृथ्वी आणि समुद्र—हे सर्व तुझ्या स्वरूपात आहेत. हे देव, तुझ्या सर्व रूपांना मी नेहमी वंदन करतो. हे जनार्दन, माझ्या पुत्रांना, जे दैत्यांनी त्रस्त आहेत, त्यांचे रक्षण कर. अदितीने हात जोडून, आनंदाश्रूंनी तिचे स्तन ओलावले होते, आणि ती म्हणाली, "माझ्या पुत्रांना, जे स्वर्गात राहतात, त्यांना कलंकहीन समृद्धी दे. हे श्रीच्या प्रभू, तुला काय माहित नाही? तू मला का तपासत आहेस, हे स्वामी? हे देवांचा प्रभू, मी पुत्रहीन आहे, दैत्यांनी मला त्रास दिला आहे. हे देवांचा प्रभू, त्यांचा वध करून, माझ्या पुत्रांना समृद्धी दे." त्यावर ज्ञानवान भगवानाने देवांची माता अदितीला आदराने आनंदित करत उत्तर दिले, "हे देवी, पुत्रांवरील प्रेम प्रतिद्वंद्वी लोकांमध्ये अत्यंत दुर्मिळ असते. त्यांच्या सर्वोच्च समृद्धी आणि संतती कधीच कमी होत नाही. आपल्या संततीसाठी तो दुःख अनुभवत नाही; हेच सनातन नियम आहे. तो सर्वांचा कारण आहे, सर्वांचा प्रभू आहे, त्याच्या रोमांत असंख्य विश्वे आहेत. मग अदिती म्हणाली, "हे प्रभूंच्या प्रभू, मी तुला कसा पोसू शकते, हे स्वामी?