या दिव्य आणि पवित्र परंपरेत, विष्णू—‘प्रचोवर्ण’ या अक्षरांचा अधिपती—आपल्याला प्रेरणा देवो, अशी प्रार्थना केली जाते. ‘तार’ हे अक्षर हृदयात वासुदेवाशी जोडलेले आहे, असे ऋषींनी सांगितले आहे. स्त्रिया आणि शूद्रांसाठी ‘वितार’ हे स्वरूप सांगितले आहे, तर खरे ‘तार’ हे द्विजांसाठीच आहे. या उपासनेत वासुदेव हा देवता आहे, मंत्र हे बीज आहे, ध्रुवा ही शक्ती आहे, आणि हृदय हे त्याचे आसन आहे. या मंत्रातील अक्षरे डोक्यावर, कपाळावर, डोळ्यांवर, तोंडावर, गळ्यावर, बाहूंवर आणि पुन्हा हृदयावर यथाक्रम ठेवावी लागतात; हेच ‘सृष्टीन्यास’ म्हणून ओळखले जाते. पायापासून डोक्यापर्यंत मंत्राचा विस्तार ‘संहारन्यास’ मानला जातो. मंत्राचे बीज, प्राण, मन, हृदयकमळ, आणि सूर्यमंडल—या सर्वांमध्ये, नंतर संकर्षण, प्रद्युम्न आणि अनिरुद्ध अशी अनुक्रमे उपासना केली जाते. मूळ अक्षरापासून हृदय, परम आणि अखेरीस अंतरतम हृदयात आत्म्यासाठी ध्यान केले जाते. येथेही, पूर्वी सांगितलेल्या ध्यानानुसार, लक्षावधी जप मनाने करावा. पूर्वी सांगितलेल्या आसनावर, आचार्याने मूळापासून देवतेचे रूप ध्यानात आणावे. प्रथम अंगांची पूजा करावी, मग वासुदेव आणि इतरांचे यथाक्रम पूजन करावे. तिसऱ्या आवरणात, बारा रूपांची पूजा सांगितली आहे. अशा पाच आवरणांनी अविनाशी विष्णूची पूजा पूर्ण केली जाते. विष्णूचे हे चार विभाग—पुरुषोत्तम म्हणून ओळखले जातात—श्रीकर, हृषीकेश, कृष्ण, आणि चौथा इथे सांगितलेला. हा मंत्र, अग्नीच्या आवडत्या आणि अग्नी व चंद्रासारखा तेजस्वी, कवच व अस्त्रासाठी सांगितला आहे. येथे, बीज व शक्तिसह ‘पुरुषोत्तम’ हे नाव स्मरण करावे. अंगन्यास केल्यावर, पुरुषोत्तमाचे योग्य ध्यान करावे. श्रीपुरुषोत्तम, तेजस्वी, कमळहस्त, पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत—असे त्याचे स्मरण करावे. मोत्यांच्या रांगांनी सुशोभित, शांत संयम असलेल्या मंडपात, सूर्यसमान तेज असलेल्या मणिच्या प्रकाशमय वेदिकेवर हे ध्यान करावे. मंत्राचा नऊ लक्ष वेळा जप करावा, आणि त्याच्या दहाव्या भागाइतकी आहुती द्यावी. अशा प्रकारे देवाधिदेवाची पूजा केल्याने महान संपत्ती प्राप्त होते. नंतर, ‘उत्तिष्ठ’ हे श्री व अग्नीला प्रिय उच्चार करणे अंतिम टप्पा आहे. हरी, श्रीकर म्हणून ओळखला जाणारा, सर्व इच्छित वस्तू देणारा देवता म्हणून प्रसिद्ध आहे. शिरोभागी किरीट द्वैताचा नाश करतो, आणि कवच संकटांचा व विरोधकांचा नाश करतो. डोके, डोळे, गळा, हृदय, आणि नाभीच्या प्रदेशावर, पुरुषसूक्ताच्या मंत्रांनी न्यास करावा. दोन्ही हातांवर ‘राजन्य’ हा मंत्र न्यास करावा, आणि दोन्ही पायांवर ‘पद्भ्यां शूद्रो अजायत’ हा मंत्र ठेवावा. अशा प्रकारे न्यासाची प्रक्रिया पूर्ण करून, पूर्वी सांगितलेल्या मंडपात ध्यान करावे. देवतेचे ध्यान, श्रीकर—जो संपूर्ण जगाला मोहित करतो—असे करावे. लाल कमळ, पवित्र समिधा, बेल व दूध देणाऱ्या वृक्षांची उत्पादने—अशा द्रव्यांनी पूजा करावी. अश्वत्थ, उडुंबर, प्लक्ष, आणि वट हे दूध देणारे वृक्ष समजले जातात. प्रभू, दिशांचे रक्षक, आयुधे, आणि कवच यांनी वेढलेला असतो. ‘तार’ हे अक्षर हृदयात वास करते, भगवंत गळ्यात, आणि त्यावर ‘वराह’ आहे. “हे शुद्धप्रेमी, मला राज्य प्रदान कर, मला ते दे,” अशी प्रार्थना करावी. या उपासनेत छंद ‘अनुष्टुप्’ आहे, देवता आदिवराह आहे, असे सांगितले आहे. अशा प्रकारे, या पवित्र विधीने, भक्ताने विष्णूची—पुरुषोत्तमाची—संपूर्ण भक्तीभावाने पूजा करावी, आणि त्याच्या कृपेने सर्व मंगल लाभावे, अशी या शास्त्राची शिकवण आहे.