ज्ञानी साधकाने ‘गुह्य’ या मंत्राने अर्पण करून, पुढील मंत्रांनी आदरपूर्वक वंदन करावे. “ज्यांनी त्या परम अवस्थेचे ज्ञान दिले, अशा पूज्य गुरूंना नमस्कार. ज्यांनी माझ्या डोळ्यांना ज्ञानाचे दान दिले, अशा पूज्य गुरूंना नमस्कार. ज्यांच्या अमृतसमान वाणीमुळे संसाररूपी विषाचा नाश होतो, अशा गुरूंना नमस्कार. ओम, प्रभो, भगवन्, गुरुरूप शिवा, तुम्हाला नमस्कार. सतत नूतन, मानव रूपात प्रकट, पण ज्यांचे स्वरूप सर्वोच्च तत्त्व आहे, त्या स्वातंत्र्यसंपन्न, करुणामय, कल्याणस्वरूप गुरूंना नमस्कार. विवेकशीलांच्या विवेकास, विचार करणाऱ्यांच्या प्रतिबिंबास, सर्व दिशांना—समोर, मागे, बाजूला, वर, खाली—तुम्हाला नमस्कार. प्रभो, तुमच्या कृपेने मी सर्व प्रकारे परिपूर्ण झालो आहे.” अशा प्रकारे स्तुती करून, साधकाने आपले सर्व काही गुरूंना समर्पित करावे. “हे विश्वनाथा, मी जे काही करतो, ते सर्व तुमची पूजा होवो,” अशी भावना ठेवावी. स्वतःला शुद्ध करून, ज्ञानी माणसाने स्वतःला निर्दोष, निर्मळ म्हणून ध्यान करावे. मूळाधाराखाली वायूचे गोलाकार क्षेत्र आहे. तेथे त्रिकोणी अग्निकेंद्र आहे, जिथे अग्निबीज स्थित आहे. त्या ठिकाणी, निद्रिस्त सर्पाप्रमाणे कुंडलिनी देवी, स्वयंभू लिंगास वेढून आहे. साधकाने कुलकुंडलिनीचे ध्यान करून, मनाच्या अग्रभागाने तिला वरच्या दिशेने उचलावे. गुरूंनी सांगितलेल्या पद्धतीने, तिला ब्रह्मरंध्रापर्यंत नेले पाहिजे. तिच्या तेजाने व्यापून, ते क्षेत्र शुद्ध, चैतन्यस्वरूप व सर्वोच्च होते. हे सर्व पाहिल्यानंतर, साधकाने मनोमय द्रव्यांनी अर्पण करावे आणि नियोजित मंत्राने प्रार्थना करावी. “प्रभो, सकाळी उठून, तुमच्यासाठीच मी संसारातील प्रवास करीन.” सर्व सिद्धी प्राप्तीसाठी, साधकाने अजपा जप अर्पण करावा. जीव नेहमीच अजपा नावाची गायत्री जपतो. या अजपाचे देवता म्हणजे परमहंस, प्रारंभ व अंत युक्त, बीज व शक्तिसंपन्न. ती निराकार, धर्मस्वरूप आणि ज्ञानरूप आहे; ती पुन्हा पुन्हा अशीच आहे. सिद्ध साधकाने या गुणांनी युक्त जन्मलेल्या शक्तींना षडंगात स्थापित करावे. ‘स’ अक्षराचे ध्यान प्रवेशद्वारी करावे. मूळाधारात ‘व’ ते ‘स’ या बीजांनी युक्त, चार पाकळ्यांच्या कमळात देवी आहे. तिच्या हातात पाश, अंकुश, अमृतकलश आणि मधुर आनंद आहे. स्वाधिष्ठानात, प्रवाळासारखी लालिमा असलेल्या, ‘व’ ते ‘ल’ या बीजांनी युक्त देवी आहे. तिच्या हातात समिधा आणि माळ आहे, हे कमळात जन्मलेल्या देवीसाठी. मणिपूरात, विजेच्या प्रकाशात उजळलेल्या, मेघासारख्या काळ्या पानांनी, ‘ड’ ते ‘फ’ या बीजांनी युक्त देवी आहे. तिच्या सौंदर्यासह, सहा हजार अर्पण विष्णूसाठी करावेत. श्वेतवर्णी, त्रिशूलधारी, अभयमुद्रा, वरदायिनी आणि घटधारी देवीसाठी—रुद्रासाठी, जो वृषारूढ आहे, सहा हजार अर्पण करावेत. यानंतर, इंद्रियांच्या अधिपती, तेजस्वी महालोकासाठी, आज्ञाचक्रात ‘ह’ अक्षरासहित, दोन पाकळ्यांच्या कमळात, एक हजार अर्पण करावेत. सहस्त्रदल कमळात, ध्वनी व बिंदूच्या द्वैताने युक्त, पूजा सुरू करताना, गुरूसाठी एक हजार अर्पण करावेत. या जपाची एकूण संख्या एकवीस हजार मोजावी. अशा प्रकारे, साधकाने श्रद्धा, भक्ती व विधिपूर्वक पूजा, ध्यान व अर्पण करावे, आणि गुरू व परमात्म्याच्या कृपेने परिपूर्णता प्राप्त करावी.