या पवित्र ग्रंथात, मंत्रांचे विविध प्रकार आणि त्यांच्या विशेष अवस्थांचे वर्णन केले आहे. काही मंत्र विधीशिवाय, डोळ्यांशिवाय, बांधलेले किंवा स्तब्ध असतात. काही तुटलेले, सुप्त, मद्यपान केलेले, वेडे किंवा मूर्च्छित अवस्थेत असतात. मंत्र बालक, युवक, प्रौढ, वृद्ध, किंवा शस्त्राशिवाय असू शकतात. काहींमध्ये तेज नसते, काहींचा स्वर कर्कश असतो, बीज नसते किंवा ते थरथरत असतात. काही मंत्र शरीराच्या अवयवांशिवाय, अती क्रोधित, अत्यंत क्रूर किंवा लज्जित असतात. काही मंत्र फार वृद्ध, सर्वस्वी स्नेहशून्य आणि पुन्हा दुःखाने ग्रस्त असतात. हे मंत्र कधी एकत्र, कधी विभक्त, तर कधी त्रैविध्याने, आणि काही वेळा ध्वनीसह असतात. मंत्र जे चार किंवा पाच प्रकारांनी विभागले जातात, त्यांना 'तुटलेले' असे म्हणतात. जे मंत्र अडथळ्याने ग्रस्त असतात, ते फार कठीणतेनेच यश देतात. जे मंत्र सामर्थ्यशून्य असतात, त्यांचे फळ फार उशिरा मिळते. जे मंत्र वळवलेले असतात, ते भक्तांना फार उशिरा यश देतात. 'बहिरे' असे जे मंत्र, ते फार कष्टाने आणि थोडेच फळ देतात. डोळ्याशिवाय मंत्र, कितीही कष्ट केले तरी, यश देत नाहीत. 'हंस', 'इंदु', 'स', 'फट' किंवा कवच युक्त मंत्र, तसेच मध्यमध्ये, शिरावर असे दोन मंत्र, ज्यात 'ल' आणि 'क' नाहीत, यांचे वर्णन केले आहे. अग्नी आणि वायू युक्त मंत्र, मनुच्या शिरावर वास करतात. दोन, तीन, सहा किंवा आठ अक्षरांमध्ये अश्रू किंवा फाटलेपण दिसते. 'ह' हे अक्षर सामर्थ्याचे आहे, अन्यथा तो मंत्र भीतीदायक होतो. अशुद्ध मंत्र ओळखावेत आणि ते फार कष्टानेच यश देतात. मंत्रात फाटलेपण असल्यास, तो मंत्र गुप्तपणे उच्चारला जातो. तुटलेला मंत्र सोडून द्यावा, कारण तो अशांत फळ देतो. विद्या किंवा मंत्र सतराअक्षरी असू शकते. जर मध्यमध्ये फाटलेपण असेल, तर तो मंत्र क्षीण मानला जातो. मंत्राच्या सुरुवातीला, मध्यभागी आणि शिरावर चार अश्रू असू शकतात. वीस अक्षरी मंत्र, इच्छा युक्त, सांगितला जातो. सात अक्षरी मंत्र बालमंत्र आहे, आठ अक्षरी युवक मंत्र आहे. तीस, चौंसष्ट किंवा शंभर अक्षरी मंत्रही आहेत. नऊ अक्षरी मंत्र, 'त' युक्त, तीसपट म्हणतात. शेवटी, केश, कवच, डोळा आणि अश्रू असतात. सुरुवातीला, शेवटी आणि मध्यभागी, 'फट्' हे अक्षर सहा वेळा येते. एकाक्षरी मंत्र 'कूट' म्हणून अविभाज्य मानला जातो. सहा अक्षरी, बीजाशिवाय किंवा साडेसात अक्षरी मंत्र असू शकतात. दीड बीजयुक्त आणि तीन बीजयुक्त मंत्र वीस अक्षरी असतो. दंत्य अक्षरी मंत्र गोंधळलेला मानला जातो. असा मंत्र उपासकासाठी 'भुकेला', मंत्रसिद्धीपासून वंचित मानावा. तेवीस अक्षरी मंत्र गर्विष्ठ म्हणून ओळखला जातो. एकोणतीस अक्षरी मंत्र, अवयवशून्य मानला जातो. असा मंत्र अत्यंत क्रूर असून सर्व विधींमध्ये निषिद्ध आहे. तो लज्जित मानावा आणि कोणत्याही विधीसाठी अयोग्य आहे. शेवटी, पासष्ठ अक्षरीपासून ते नऊ अक्षरी आनंददायक मंत्रांपर्यंत विविध मंत्रांचे वर्णन या ग्रंथात विस्ताराने केले आहे. अशा प्रकारे, मंत्रांचे स्वरूप, त्यांची स्थिती आणि त्यांचे फल यांचे विवेचन येथे सुस्पष्टपणे सांगितले आहे.