प्रिय वाचक, एकदा तो पवित्र आणि जिज्ञासू व्यक्ती, ज्याने पूर्वी तू गेलेल्या मार्गाचा अनुसरण केला, श्वेतद्वीप या दिव्य स्थळी पोहोचला. तिथे त्याला वेदांनी शोधलेला देवांचा देव, जनार्दन, साक्षात दर्शन झाला. योगींचा अधिपती, तू, सर्व देवांचा गुप्त स्थानात स्थिर असलेला मी, त्याला तिथे दिसलो. तू नेहमी मुक्तीच्या मार्गाचा अनुसरण करतोस, आणि तुझे इच्छेनुसार सर्व लोकांचे दर्शन घेतोस. त्या ब्राह्मणाने पुढे वैकुंठ या सर्व लोकांनी पूजित असलेल्या दिव्य स्थळी प्रवेश केला. नारद, तिथे सर्व लोकांची कांति त्या प्रभूच्या तेजाने उजळून निघाली होती. त्या वैकुंठात तलाव कमळांनी आच्छादित होते, आणि दिव्य स्त्रियांचा रम्य खेळ त्यात भरला होता. प्रवेशद्वारावर चार हातांनी आणि अलंकारांनी सजलेले द्वारपाल उभे होते. आत प्रवेश केल्यावर त्याने देवांचा देव, चार हातांनी युक्त, साक्षात परमेश्वराचे दर्शन घेतले. तो शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण केलेल्या विविध रूपांनी पूजिला जात होता. त्याच्या अंगावर कंबरबंध, पवित्र यज्ञोपवीत, कडे आणि बाजूबंद शोभत होते. त्या दिव्य प्रभूला दिव्य सिद्धांनी रात्रंदिवस हातांनी सेवा केली. सर्व लोकांचा साक्षीदार असलेल्या वासुदेवाला नमस्कार. वासुकीवर विश्रांती घेणाऱ्या, श्वेतद्वीपात निवास करणाऱ्या हरिला नमस्कार. नरसिंह, ध्रुवाने पूजिलेला, सांख्य आणि योगाचा अधिपती, त्याला नमस्कार. नाभी, जगाचा पोषक, सृष्टीकर्ता आणि संहारकर्ता, त्याला नमस्कार. वेदांचा निर्माता कृष्ण, बुद्ध आणि कल्की रूपात प्रकटणारा, त्याला नमस्कार. नर-नारायण, शिशिविष्ट, विष्णू, त्यांना नमस्कार. ऋभू, सुव्रत, सुधामा, अजित, यांना नमस्कार. यज्ञ, यज्ञाचा भोगता, सर्वात शक्तिशाली, मार्ग शोधणारा, त्याला नमस्कार. पूज्य, साक्षी, अजन्मा, अनेक शिर, पाय आणि हात असलेला, त्याला नमस्कार. अष्टप्रकृतीचा अधिपती, ब्रह्म, अनंत शक्तिमान, त्याला नमस्कार. कमळासारख्या डोळ्यांचा, क्षेत्रज्ञ, तेजस्वी, त्याला नमस्कार. सत्य, सत्यात स्थिर, वैकुंठ, अच्युत, त्याला नमस्कार. तुपासारख्या कांतिवान, विष्णू, अनंत, कपिल, त्याला नमस्कार. एकशृंग, शुचिश्रवस, वेदांचा स्रोत, त्याला नमस्कार. पृथ्वी, वायू, आकाशरूप, दैत्यांचा संहारकर्ता, निर्गुण, त्याला नमस्कार. हे प्रभू, शरणागतांचा पालनकर्ता, मला रक्षण कर. त्या क्षणी, मोठ्या करुणेने झुकणाऱ्यांना मदत करणारा आराणेय, बोलला, "ज्ञान आणि भक्ती प्राप्त करा; तू बुद्धिमान आहेस, माझ्या स्वरूपाचा धारणकर्ता आहेस." "मी स्वतः, अवतारासाठी, विश्वाचा आत्मा म्हणून स्थित आहे. जसा वायू सर्व जगात व्यापतो, आणि सूर्य ध्वनीने सर्वत्र भरतो, तसाच मीही..." "माझ्याविषयी भक्ती जगात दुर्लभ आहे; मी सर्वांचा श्रेष्ठ शरणस्थान आहे." नर आणि नारायण ऋषी, युगाच्या शेवटपर्यंत तपश्चर्या करत राहिले. त्यांनी भगवद्ग्रंथाची रचना केली; तो अभ्यास कर आणि पृथ्वीवर प्रचलित कर. माझ्या प्रिय व्यक्तीचे मन तुझ्यापासून विरहाने व्यथित झाले आहे, त्याला सांत्वना दे. त्यानंतर, जसा आला होता, तसा तो वडिलांच्या सान्निध्यात परतला. पुत्र मिळाल्याने वडिलांचे हृदय आनंदित झाले, त्यांनी तपश्चर्या सोडली. आराणेयाच्या पुत्रासोबत एकत्र होऊन, तो आपल्या आश्रमात परतला. त्यानंतर, त्याने विविध कथांनी भरलेली, दिव्य संहिता रचली.