त्या दिवशी, सुवर्ण आणि रौप्यापासून बनवलेले, पांढरे आणि पिवळे अशा तेजस्वी वस्तू एकत्रित दिसत होत्या. त्या मोहक दृश्याकडे शुकपक्षी निःसंशय मनाने जवळ गेला. तेव्हा, हे द्विजश्रेष्ठा, अचानक दोघेही अदृश्य झाले; जणू काही अद्भुत घटना घडली. त्या श्रेष्ठ पर्वतानेही त्याच्या मार्गात कोणताही अडथळा आणला नाही. न्यायप्रिय शुकपक्ष्याने पुढे फुलांनी बहरलेल्या झाडांचा सुंदर वन पाहिले. साकारांनी निर्गुणाचा, दूरवरून, साक्षात्कार केला. त्या पक्ष्याने उच्चतम मार्ग प्राप्त केला आणि तो मागे मागे गेला. त्याने स्वतःची सामर्थ्य दाखवून, सर्व प्राण्यांमध्ये आपले अस्तित्व प्रकट केले. डोळ्यांच्या पापणी लवते न लवते तोच, शुकपक्ष्याने झपाट्याने उन्नती केली. तेथे ऋषी आणि सिद्धांनी त्याला त्याच्या पुत्राचा मार्ग सांगितला. मग तो स्वतः, आपल्या वडिलांसह, तीनही लोकांत मोठ्या आवाजात गुंजला. त्या न्यायप्रियाने 'भोः' असा प्रतिध्वनी देत उत्तर दिले. त्याने स्थावर-जंगम सर्व जग मोठ्या आवाजात मागे खेचले. पर्वताच्या उतारावर आणि दरीत त्याने शुकपक्ष्याला संबोधले. सत्त्वादी गुण सोडून, त्याने परमपद प्राप्त केले. नारद, त्या वेळी भगवंत आणि रुद्र यांनी व्यासांचा साक्षात्कार केला. ब्राह्मणश्रेष्ठा, जे येत नाही, जे ब्रह्मस्वरूप झाले आहे, ते तुझ्या आतच आहे, असे तुला दिसते. ब्रह्मपद प्राप्त करून, शुकाने संसाराचा त्याग केला आणि सर्व लोकांमध्ये विहार करू लागला. नंतर तो बदरिकाश्रमात नरा-नारायण यांच्या दर्शनासाठी गेला. तिथे, तो तपश्चर्येत मग्न राहून शुकाचा सातत्याने स्मरण करू लागला. प्रिय नारद, मग तो त्या श्वेतद्वीपावर गेला, जिथे तू पूर्वी गेला होतास. तिथे त्याने वेदांनी शोधले जाणारे, देवांचा देव, जनार्दनाचे दर्शन घेतले. योगिश्रेष्ठा, त्या गुप्त स्थानी मी तुझ्या द्वारा पाहिला गेलो, जिथे सर्व देव वास करतात. तू नेहमीच मोक्षमार्ग अनुसरतोस आणि इच्छेनुसार सर्व लोकांचे दर्शन घेतोस. ब्राह्मण, नंतर तो वैकुंठात गेला, जिथे सर्व लोक त्याचे सन्मान करतात. नारद, जिथे तो तेजस्वी आहे, तेथेच हे सर्व लोक तेजाने उजळतात. तिथे, तलाव कमळांनी आच्छादलेले होते आणि अप्सरांच्या क्रीडांनी भरलेले होते. प्रवेशद्वारी, चार भुजा आणि अलंकारांनी विभूषित द्वारपाल उभे होते. आत प्रवेश केल्यावर त्याने देवांचा देव, चार भुजांचा श्रीहरी पाहिला. त्याची पूजा शंख, चक्र, गदा आणि पद्म धारण केलेल्या स्वरूपांनी केली जात होती. त्याच्या कंबरेला करधनी, यज्ञोपवीत, कंकण आणि बाजूबंदांनी तो अलंकृत होता. दिवसरात्र सिद्धजन आपल्या हातांनी त्याची सेवा करत होते, हे त्याने पाहिले. त्या विश्वसाक्षी वासुदेवाला मी नमस्कार करतो. जो वासुकीवर विश्रांती घेतो, श्वेतद्वीपावर वास करतो त्या हरिला नमस्कार. नृसिंहाला, ध्रुवाने पूजिलेल्या, सांख्य आणि योगाचे अधिपती, त्यांना नमस्कार. नाभी, जो जगाचा आधार, स्रष्टा आणि संहारकर्ता आहे, त्याला नमस्कार. वेदकर्ता कृष्ण, जो बुद्ध व कल्की रूप धारण करतो, त्याला नमस्कार. नरा-नारायण, शिशिविष्ट, विष्णू, या सर्वांना नमस्कार. ऋभू, सुव्रत, सुधामा आणि अजित, या रूपांना नमस्कार. यज्ञ, यज्ञभोक्ता, सर्वात बलवान, मार्गशोधणारा, त्यालाही मी नमस्कार करतो.