त्या क्षणी, त्याने स्वतःला सर्व आसक्तींमधून मुक्त झालेलं पाहिलं. पुन्हा एकदा योगाचा आश्रय घेत, त्याने मोक्षाचा मार्ग शोधू लागला. तेजस्वी व्यासपुत्र, निश्चित हेतूने, आकाशातून गतीमान झाला. त्याची गती मनासारखी आणि वाऱ्यासारखी होती, सर्व जीवांनी त्याला पाहिलं. देवांनी त्याच्यावर दिव्य फुलांची वृष्टी करून त्याचा सन्मान केला. सिद्ध ऋषींनी आश्चर्याने विचारलं, "हा कोण आहे ज्याने सिद्धी प्राप्त केली आहे?" तेव्हा, तेजस्वी आणि आनंदित असलेल्या त्या महापुरुषाने त्या ऋषींशी संवाद साधला. त्यांना सांगितलं, "तुम्ही एकाग्रतेने याचे उत्तर द्या." त्याने आठ प्रकारच्या अंधकाराचा त्याग केला आणि पाच प्रकारच्या कामनाही सोडून दिल्या. मग, त्या सनातन, निर्गुण अवस्थेत, जिथे चिन्हाची पूजा केली जाते, तिथे सुवर्ण आणि चांदीने बनलेलं, पांढरं आणि पिवळं असं तेजस्वी चिन्ह एकत्रित झालं. शंका विरहित मनाने तो पोपट तिथे गेला. हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, दोघेही अदृश्य झाले; जणू काही अद्भुत घडलं. आणि तो सर्वोच्च पर्वत त्याच्या मार्गात अडथळा ठरला नाही. धर्मशील पोपटाने तिथे फुलांनी बहरलेलं वन पाहिलं. साकारांनी दूरूनच निराकाराचं दर्शन केलं. सर्वोच्च मार्ग प्राप्त करून तो मागून गेला. त्याने स्वतःची शक्ती प्रकट केली आणि मग सर्व जीवांत एकरूप झाला. डोळ्याच्या पापणीच्या क्षणातच त्या पोपटाचा आरोहण झाला. ऋषी आणि सिद्धांनी त्याला त्याच्या पुत्राच्या मार्गाची माहिती दिली. मग तो स्वतः, आपल्या वडिलांसह, तीनही लोकांत मोठ्या आवाजात गुंजला. धर्मशीलाने "भोः" असा प्रतिध्वनीत प्रतिसाद दिला. त्याने स्थिर आणि चल अशा सर्व जगाला मोठ्या आवाजात मागे खेचलं. पर्वताच्या उतारांवर आणि खोऱ्यांत त्याने पोपटाशी संवाद साधला. गुणांचा—सत्त्व, रज, तम—त्याग करून तो परम अवस्थेला पोहोचला. अशा प्रकारे, नारदा, व्यासाला भगवंत आणि रुद्र यांनी विनंती केली. हे ब्राह्मण, जो येत नाही, जो ब्रह्मरूप झाला आहे, तो तुझ्या स्वतःच्या अंतरात्म्यात आहे, हे तू पाहतोस. ब्रह्मस्थिती प्राप्त करून, शुकदेवाने गृहस्थाश्रमाचा त्याग केला आणि जगात मुक्तपणे फिरू लागला. तो पुढे बदरिकाश्रमात गेला, जिथे नर आणि नारायण यांचे दर्शन घ्यावे म्हणून. तिथे, तो नेहमीच तपश्चर्येत मग्न राहिला आणि शुकदेवाचे स्मरण करत राहिला. मग, प्रियवर, तो श्वेतद्वीपावर गेला, जिथे तू पूर्वी गेला होतास. तेथे, वेदांनी शोधला जाणारा, देवांचा देव जनार्दन त्याला दिसला. योगिश्रेष्ठा, तिथे मी तुला सर्व देवांच्या गुप्त स्थानात पाहिलं. तू सदैव मोक्षमार्गाचा अनुसरण करतोस आणि इच्छेनुसार सर्व लोकांचे दर्शन घेतोस. मग तो वैकुंठाला गेला, जिथे सर्व लोक त्याचा सन्मान करतात. नारदा, तिथे जो तेजस्वी आहे, त्याच्या तेजाने हे सर्व लोक उजळून निघतात. तिथे, कमळांनी वेढलेली आणि अप्सरांच्या क्रीडेने भरलेली सरोवरे आहेत. प्रवेशद्वारी, चार हातांनी आणि अलंकारांनी सुशोभित द्वारपाल उभे आहेत. अंतर्भागात प्रवेश करून, त्याने तिथे चार हातांच्या रूपात देवांचा देव पाहिला. तो शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण करणाऱ्या रूपांनी पूजिला जात होता.