शुकदेवाचा जन्म होताच, त्याला वेद, त्यातील रहस्ये आणि संहिता सहज प्रकट झाली. त्याने वेद, वेदांग आणि त्यांचे भाष्य जाणणाऱ्या बृहस्पतीला आपला गुरु म्हणून निवडले. शुकदेवाने सर्व वेद, त्यातील रहस्ये आणि संहिता परिशीलित केल्या. शिक्षण पूर्ण झाल्यावर, शुकदेवाने आपल्या गुरूला दक्षिणा दिली. बालपणातच शुकदेव देव आणि ऋषींच्या मध्ये महान तपस्येचा धनी होता. पण, त्याचे मन आश्रमात रमले नाही. मुक्तीच्या विचारात मग्न होऊन, शुकदेवाने आपल्या वडिलांकडे, “हे धन्य, मुक्तीच्या धर्मात निपुण, कृपया मला शिकवा,” अशी विनंती केली. पुत्राचे शब्द ऐकून, परम ऋषीने त्याला उपदेश केला. वडिलांच्या आज्ञेने, ब्रह्मविद्या जाणणाऱ्या शुकदेवाने तो उपदेश स्वीकारला. शुकदेव ब्रह्माची संपत्ती, शंभरपट तेज आणि ब्रह्मासमान शक्तीने संपन्न झाला. त्यानंतर वडिलांनी त्याला, “जनक, मिथिलाचा राजा, याच्याकडे जा,” असे सांगितले. वडिलांच्या आदेशाने, शुकदेव मिथिलाच्या राजा जनकाकडे गेला. एका मानवाने त्याला “या मार्गाने जा,” असे सांगितले, पण शुकदेवाला त्यात आश्चर्य वाटले नाही. त्याला सांगितले गेले, “सरळपणे जा, सुखासाठी किंवा आनंदासाठी क्षणभरही थांबू नकोस; आणि त्या राजाच्या यज्ञात अभिमान दाखवू नकोस.” जनक धर्मात निपुण आणि मुक्तीच्या शास्त्राचा तज्ञ होता. या प्रकारे निर्देश मिळाल्यावर, धर्मनिष्ठ शुकदेव मिथिलाकडे निघाला. पर्वत ओलांडून, तो भारतभूमीत पोहोचला. विदेहांच्या प्रदेशात पोहोचल्यावर, त्याने जनकाला भेट दिली. महान योगी शुकदेव तिथे उपवास आणि तृष्णा मुक्त राहिला. राजाच्या दरवाजावर एक द्वारपाल उभा होता; शुकदेवाने त्याला नम्रतेने, हात जोडून नमस्कार केला. राजमहलाच्या अंतर्गत भागात, एक दिव्य प्रासादासारखा मोठा सभागृह होता. द्वारपालाने शुकदेवाला दाखवले, आसन दिले आणि राजाला माहिती दिली. शुकदेवाच्या स्वभावानुसार सेवा आणि ज्ञानासाठी, शुकदेवाला सुंदर लाल वस्त्रे आणि गरम सोन्याचे दागिने दिले गेले. त्याच्यासाठी पन्नास प्रकारच्या पाद्य आणि इतर अर्पण तयार केले गेले. अन्न ग्रहण केल्यानंतर, शुकदेव शहराच्या बागेत गेला. तिथे स्त्रिया खेळत, हसत आणि शुकदेवाला—जो ‘पारावत’ म्हणून ओळखला जातो—गाणे गात होत्या. आरण्य, स्वच्छ हृदयाचा, क्रोध आणि इंद्रियांवर प्रभुत्व असलेला शुकदेव, संध्याकाळी पाद्यविधी करून पूजा केली. रात्रीच्या पहिल्या भागात, तो ध्यानात मग्न झाला. सकाळी उठून, त्याने लगेच शुद्धी केली. अशा प्रकारे, तो दिवस तिथेच व्यतीत केला आणि ती रात्र राजघराण्यातच घालवली. पुढील दिवशी, राजाने पुरोहिताला पुढे ठेवून, सर्व अंतःपुरात, विविध रत्नांनी सजवलेले महान आसन आणले. तिथे, शुकदेवाला कार्ष्णी परंपरेनुसार विधिपूर्वक आसनावर बसवले. त्या द्विजश्रेष्ठाने, मंत्रांनी केलेली पूजा स्वीकारली.