या शास्त्रातील या अंशांमध्ये, काळाच्या गणनेची आणि ग्रहांच्या गतिच्या सूक्ष्म प्रक्रियांची विवेचना केली आहे. प्रारंभिक भागात, अमावस्येच्या समाप्तीला मध्य मानले जाते; त्या वेळी, तीन पट भाग घेतला जातो. हा भाग त्याच्या दिशेने गुणाकार केला जातो, दोन वजा केले जातात, सूर्याचा अर्धा भाग मिळवून त्यात हरि प्रकट होतो. हरिचा आधार म्हणजे सुवर्ण; तीन पट भाग घेतल्यावर, मापात एक अधिक जोडले जाते. बाणाचा आधार सहा पट कमी आहे; मापात एक अधिक जोडून, पुन्हा तीन पट भाग घेतला जातो. सहा, ध्वनी आणि चंद्राने चिन्हांकित केलेले, भक्तीपूर्ण नमस्कार, अननमस्कार, आणि दिशेचा भाग मोजला जातो. मग, आच्छादित अवस्थेत, पान अर्ध्या कालावधीने आणि तीन पट भागाने स्थापन होते. त्या दोन्हींच्या गणनेतून, अर्धा कालावधी स्पष्ट होतो. जग व परमेश्वर हे सूर्यापेक्षा कमी आहेत, त्यांचे भाग नव आणि पंधरा आहेत. प्रथम ग्रहाचा गोल दिसल्यावर, त्याचा आधार डोळ्यांनी पाहिला जातो. तो अस्त झाल्यावर, मिश्रित स्वरूप ओळखले जाते; ज्ञानी आगमन आणि निर्गमनाचे वेळ निश्चित करतात. गणनेचा आधार, बोटाने सुरू होतो आणि उत्पन्न होतो. इतरत्र, शिखर सांगितले जाते, सामर्थ्याच्या चिन्हांकिती आणि बोटाच्या ओढीने. जे विकृत अंग, अग्नि, भक्तीने स्थापन झाले आहेत, आणि प्राप्त आधाराशी एकत्र नाहीत, त्यांच्यातील अंतर, नोड्स आणि अननोड्स, त्यांच्या मार्गाच्या फरकाने विभागले जाते. जेव्हा खोदकाम तयार नसते, दक्षिण आणि इतर दिशांच्या मिलनस्थळी एकत्र येणे होते. विभाजनाचा आधार मिळाल्यावर, अर्थ स्पष्ट होतो, सूर्याच्या सांध्यांसारखा. दोन परिक्रमा वर्तुळात सम आहेत, तेव्हा 'समता धारण' असे म्हणतात. मग, दोन्ही समान असताना, छेद अर्ध्या कमानीवर, सूर्याशी जोडलेला, घडतो. दोघांचे अनुक्रमे पुढे आणि मागे जाणे, गणिती वेळेने ठरवले जाते. सूर्याची परिक्रमा जास्त असेल, तर छेद पुढे सरकतो. चंद्राची परिक्रमा वेगळी असेल, आणि फरक सुधारला, तर ती शुद्ध होते. हे कमानीमध्ये, वायूच्या प्रदेशात, ग्रहण होणाऱ्या चंद्रासाठी घडते. चंद्राच्या ग्रहणाने, सूर्य फळापासून वंचित होतो, जसे अंक आणि दिशा. ही क्रिया पुन्हा पुन्हा केली जाते, जोपर्यंत दोन्ही परिक्रमा समान आहेत. कमी असेल तर परिणाम रात्री, जास्त असेल तर त्या क्षणीच घडतो. साठ नाडिका, चंद्राच्या ग्रहणातून मिळतात, छेदाचा कालावधी ठरवतात. त्यांच्या ग्रहणांच्या मधील अर्धा कालावधी, नाडिकेसारखा आहे. त्याचा घडण्याचा वेळ, त्या दोघांच्या योगाचा म्हणतात. याची ज्वलंत अग्निसारखी रूप असते, आणि सर्व कर्मांमध्ये निंदनीय आहे. आता मी जन्मकाळ सांगतो, चिन्हांची नामनिर्देशना आणि योग्य वेळेपासून सुरू करून. काळाचे अंग म्हणजे गुडघे, पिंड आणि पाय, तसेच कर्म वगैरे. मेष आणि इतर चिन्हांचे अधिपती सूर्य, चंद्र आणि इतर ग्रह आहेत. प्रथम, पाचव्या आणि नवव्या घरांचे अधिपती त्रिकोणाधिपती म्हणून घोषित केले आहेत. द्विस्वभावी चिन्हांमध्ये, तिसऱ्या डेकनचे अधिपती उलट क्रमाने सांगितले जातात. बाराव्या भागाचे अधिपती, त्यांच्या स्वतःच्या चिन्हापासून, चिन्हासह ओळखले जातात. उर्वरित दिवसाधिपती म्हणतात; दोन्ही विचारले जातात—तिमी क्रूर, सौम्य आणि पुरुषी आहे. मेष आणि इतर चिन्हे, पूर्व दिशेत स्थित, त्यांच्या स्वतःच्या स्थानात फिरतात. उच्चस्थाने दोन किंवा तीन अंश, तिथ्या, बाण, नखे, आणि विभागांसह जोडलेली आहेत. चल चिन्हांमध्ये, बाराव्या घरातून, समूहातील श्रेष्ठ रूपधारी आहे. चौथे घर म्हणजे चौकोन, आठवे मृत्यूत्रिकोण, नववे आणि पाचवे त्रिकोण आहेत. या प्रकारे, शास्त्रातील गणना, ग्रहांची स्थिती, आणि जन्मकाळाचे अंग, सर्व अत्यंत सूक्ष्म आणि पवित्र भावनेने विवेचित केले आहेत.