एकदा, ऋषीगणांनी व्याकरणातील धातूंच्या विविध प्रकारांविषयी सखोल चर्चा सुरू केली. या चर्चेत, त्यांनी प्रथम "मा", "हा" आणि "द्व" या मूळ धातूंना अनुदात्त स्वरात उच्चारले असता त्या दान वर्गातील स्वरित मानल्या जातात, असे सांगितले. त्याचप्रमाणे, "घृ" पासून सुरू होणाऱ्या बारा धातू परस्मैपदी आहेत, हेही स्पष्ट केले. "दिव" पासून सुरू होणाऱ्या पंचवीस धातूंचाही परस्मैपदी गटात समावेश केला गेला. पुढे, "पू" पासून सुरू होणाऱ्या सात धातू आत्मनेपदी आहेत. "स्यति" पासून सुरू होणारे धातू परस्मैपदी मानले गेले. "मृष" पासून सुरू होणाऱ्या पाच धातू स्वरित आहेत. "राधु" हा धातू कर्मक आहे, तसेच "स्वादि" आणि "चुरादि" या वृद्धि वर्गातील धातूही कर्मक आहेत. "रध" पासून सुरू होणारे आठ धातू परस्मैपदी आहेत. "दिव" गटात एकूण चारशे धातूंचा समावेश आहे, असेही ऋषींनी सांगितले. "दुनोति" पासून सुरू होणारे सात धातू परस्मैपदी आहेत. "तिक" पासून सुरू होणारे चौदा धातू परस्मैपदी आहेत. "तुद" पासून सुरू होणारे सहा धातू स्वरित आहेत. "व्रश्च" पासून सुरू होणारे शंभर पाच धातू उदात्त आहेत. "णु" पासून सुरू होणारे चार धातू परस्मैपदी आहेत. "पृङ्" आणि "मृङ्" हे आत्मनेपदी धातू असून, "रि" पासून सुरू होणारे सहा धातू परस्मैपदी आहेत. "प्रच्छादि" नावाने ओळखले जाणारे सोळा धातू परस्मैपदी आहेत. "कृति" पासून सुरू होणारे धातूही परस्मैपदी आहेत. "कृति" स्वरित उच्चारात परस्मैपदी मानला जातो, तसेच "रुध" आणि "नन्दा" हेही. "उदात्त", "शिष", "पिष", "रुध" आणि इतर अशा पंचवीस धातूंचा उल्लेख केला गेला. "मनु", "वन" आणि "आत्मन्" या रूपांत मूळ धातू स्वरित उच्चारात "कृञ्" म्हणून ओळखला जातो. "क्या" पासून सुरू होणारे सात धातू, "सौत्र" आणि "स्तंभ्वादिक" पासून सुरू होणारे धातू दोन्हीपद आहेत. "कुधा" पासून सुरू होणारे बावीस धातू उदात्त आहेत. परस्मैपदी धातूंना स्वरित उच्चार घ्यावा, असेही सांगितले गेले. "चुर" पासून "ण्य" पर्यंत एकूण एकशे छत्तीस धातू आहेत. "चर्चा" पासून "आधृषीय" आणि "प्य" पर्यंतचे धातूही नमूद केले गेले. "पद" पासून सुरू होणारे दहा धातू आत्मनेपदी आहेत. मूळ अर्थातून विविध प्रयोग निर्माण होतात, हे मान्य करण्यात आले. "चित्र" पासून सुरू होणारे, कर्ता आणि करणाशी संबंधित धातूही या अर्थात समाविष्ट आहेत. "स्तोम" पासून सुरू होणारे सोळा धातू दिले गेले आणि हे "अंदातस्य" चे उदाहरण आहे. या सर्व धातूंना सर्व गटात मानले जाते आणि ते अनेक अर्थ दर्शवतात. या सर्वांचा संक्षिप्त आढावा येथे सांगितला असून, तपशीलवार वर्णन इतरत्र केले आहे. "वृङ्" आणि "वृञ्" वगळता, "अ" ने संपणारे इतर सर्व धातू वर्ज्य मानले गेले आहेत. "भंज्", "भुज्", "भ्रस्ज्", "मत्", "जि", "यज्", "युज्", "रुज्", "रञ्ज्", "अवि", "जिर्", "स्वञ्ज्", "इसञ्ज्" आणि "सृज" हे धातू आहेत. "शद्", "सदी", "स्विद्यति", "स्कन्दिर्", "हदी", "क्रुध्", "क्षुधि", "बुध्यती" हेही नमूद केले. "मन्य", "अन्ना", "प्क्षिप्", "छुपित", "प्तिप", "स्तृप्यति", "दृप्यती" हे धातू आहेत. "क्रुशि", "दंशि", "दिशी", "दृश्", "मृषि", "रुश्", "लिश्", "विश्", "स्पृशः", "कृषिः" हेही सांगितले. "वसति", "दहति", "हिदुह", "नह्मिह", "रुह्लि", "ह्वहि" हेही धातू आहेत. "चाद्या" हे अव्यय आहेत, "गवय" प्रमाणे; "प्राद्या" दिशा, स्थान आणि काळ यावरून निर्माण होतात. गटांची वाचन, सूत्रांची वाचन, आणि त्याचप्रमाणे धातूंची वाचन केली जाते. हे सर्व शब्द वेदविहित आणि लोकप्रचलित आहेत, हे ऋषी नारदांना सांगतात. अशा प्रकारे, ऋषींनी धातूंच्या विविध गटांचा, त्यांच्या स्वरूपांचा आणि प्रयोगांचा सुसंगत आणि सखोल आढावा दिला, आणि व्याकरणशास्त्राच्या या महान परंपरेचे दर्शन घडवले.