महर्षी नारदांना संबोधून, शास्त्रकाराने व्याकरणातील धातूंचे आणि त्यांच्या विविध प्रकारांचे विवेचन सुरू केले. 'सारथी', 'नसारथी', तसेच 'नसत' पासून सुरू होणारे, 'अम्नर्भुव', 'रथ' आणि इतर अनेक शब्दांचे निर्देश करण्यात आले. 'दिलेले', 'स्वतःचे असलेले', 'स्वकिय', 'पुत्रांसह', तसेच 'पुरुषांनी स्तुतिलेले' असे विविध अर्थ असणारे शब्दही येथे नमूद झाले. या चार प्रकारच्या संपत्तीतून कर्म आणि अकर्म, दोन्हीही उत्पन्न होतात, असे सांगितले. 'भू' पासून सुरू होणारे धातू, पारसमैपदी म्हणून ओळखले जातात, कारण तसे स्मरणात आहेत. 'अत' पासून सुरू होणारे आणि आणखी अठ्ठेचाळीस धातू, हे देखील पारसमैपदी आहेत, असे ऋषींना सांगितले. 'फक' पासून सुरू होणारे पन्नास धातू, उदात्त उच्चाराचे आहेत. 'गुप' पासून सुरू होणारे बयाळीस धातू, तसेच 'अण' पासून सुरू होणारे सत्तावीस धातू, हेही उदात्त उच्चाराचे आहेत. 'मव्य' आणि 'मुखा' पासून सुरू होणारे बहात्तर धातू उदात्त उच्चारात बांधलेले आहेत. 'क्षुधा' पासून सुरू होणारे बावन्न धातू, अनु्दात्त उच्चाराचे म्हणून ओळखले जातात. 'द्युत' पासून सुरू होणारे बावीस धातू, हे देखील अनु्दात्त आहेत. त्यानंतर 'ज्वलद' पासून सुरू होणारे बावन्न धातू, हे पुन्हा उदात्त उच्चाराचे आहेत. अनुदात्त उच्चाराचे हे क्रियापदे आहेत; मात्र 'भा' आणि 'द्युत' पासून सुरू होणारे धातू येथे उदात्त मानले जातात. 'सद' आणि 'आश्रय' पासून सुरू होणारे, तसेच 'कुचाद' आणि 'वेद' पासून सुरू होणारे धातू, हेही उदात्त आहेत. 'स्वरित', 'इच्छ', आणि 'भृञ' पासून सुरू होणारे चार धातू, स्वरित उच्चाराचे आहेत. 'अष्टादश' पासून सुरू होणारे धातू आत्मनेपदी म्हणून गणले जातात. 'हृ' पासून सुरू होणारे धातू पारसमैपदी आहेत, आणि 'गुप', 'आ', 'त्र' हे तीन धातू दोन्ही प्रकारात वापरले जातात. 'स्कंम्भ' पासून सुरू होणारे पंधरा धातू, हेही पारसमैपदी आहेत. 'पच' पासून सुरू होणारे आणि स्वरित उच्चाराचे धातू, पारसमैपदी मानले जातात. 'भू' पासून सुरू होणारे, एकूण एक हजार सहा धातू, हे मूळ धातू मानले गेले आहेत. 'द्विष' पासून सुरू होणारे चार धातू, स्वरित उच्चाराचे मूळ धातू आहेत. 'इर' पासून सुरू होणारे तेरा धातू, अनु्दात्त मूळ धातू आहेत. 'षु' पासून सुरू होणारे सात धातू पारसमैपदी आहेत. 'घु' पासून सुरू होणारे तीन धातूही पारसमैपदी आहेत. 'ष्टुञ्' हा एकच धातू व्याकरणकारांमध्ये सुप्रसिद्ध आहे, हे नारदांना सांगितले गेले. 'इङ्' हा धातू फक्त आत्मनेपदी म्हणून मानला जातो. 'णिष्' धातू, ज्याचा अर्थ 'झोपणे' असा आहे, तोही पारसमैपदी आहे. 'दी', 'धी', 'वे', 'ह्वे' हे धातू परंपरेनुसार आत्मनेपदी आहेत. 'ह्नु' धातू, जेव्हा अनु्दात्त उच्चारात वापरला जातो, तेव्हा तो 'चर्करीत' असतो, असे श्रेष्ठ ऋषींना सांगण्यात आले. 'दा' पासून सुरू होणारे धातू वेदांमध्ये पारसमैपदी मानले जातात. 'मा', 'हा', 'द्व', जेव्हा अनु्दात्त उच्चारात असतात, तेव्हा दान समूहात स्वरित मानले जातात. 'घृ' पासून सुरू होणारे बारा धातूही पारसमैपदी आहेत. 'दिव' पासून सुरू होणारे पंचवीस धातू पारसमैपदी आहेत. 'पू' पासून सुरू होणारे सात धातू आत्मनेपदी आहेत. 'स्यति' पासून सुरू होणारे धातू पारसमैपदी आहेत. 'मृष' पासून सुरू होणारे पाच धातू स्वरित उच्चाराचे आहेत. 'राधु' हा धातू कर्मक आहे, तसेच 'स्वादि' आणि 'चुरादि' हे वृद्धि वर्गातील धातूही कर्मक आहेत. 'रध' पासून सुरू होणारे आठ धातू पारसमैपदी म्हणून गणले गेले आहेत. 'दिव' समूहात चारशे धातू आहेत. 'दुनोति' पासून सुरू होणारे सात धातू पारसमैपदी आहेत, असे ऋषींना स्पष्टपणे सांगितले गेले. अशा प्रकारे, विविध धातूंचे, त्यांचे उच्चार, आणि त्यांच्या वापराचे नियम, महर्षींना सविस्तर सांगितले गेले.