नारद muni, तू विचारलेस: "किती वेळा?", "किती?", "काही?", "दोन मार्गांनी?", "द्वैतात?", "दोन भागांमध्ये?" — हे सर्व संख्येचे प्रकार आहेत, हे श्रेष्ठ ऋष्या. "जोड", "त्रिक", "दोन", "तीन" — अशा संख्यात्मक संज्ञा आहेत. आता, काही विशिष्ट शब्द: त्रैण, पौष्ण, तुंडिभ, वृंदारक, कृषीवल; अवटीट, वनाट, निबिड, चेक्शुशाकिन; विद्यातुंचु, बहुतिथ, पर्वत, शृंगीण; चिल्ला, चिपिट, चिक्व, वातूल, कुतप; ऊर्णायु, मरूत, एकाकी, चर्मण्वती; आसंदी, वंचा, चक्रिवत, तुष्णिका, जलपतकी; शंता, शांती, शम्यशंता, शंयोहंयु, शुभंयु; भवति, बगभूव, भविता, भविष्यति, भवत, अभवत, भगवत, भवेक्च; अत्ति, जघासा, अत्तात, स्यति, अत्त्वा, ददत, द्विरघासा, दात्स्यत; दिदेवा, देविता, देविष्यति, अदीव्यत, दिव्येत, दिव्यात; सुनोत, असुनोत, सुनुयात, सूयात, अशावित, असोष्यत, उतुदति; अतौत, सीदत, ओत्स्यत, इति, रुणद्धि, रूरोधा, रोध्दा, रोत्स्यति; तनोति, ततान, तनिता, तनिष्यति, तनोत, अतनोत, तनुयात; अक्रिणात, क्रिणात, क्रिणीयात, क्रियात, अक्रैषीत, अक्रेष्यात, चोरयति, चोरयामास, चोरयिता, चोरयिष्यति, चोरयतु — हे सर्व क्रियापदांचे विविध रूप आहेत. हे सर्व क्रियांच्या संग्रहात, हे ऋष्या, विद्वानास "बोभूयते" म्हणतात. जेव्हा धातूवर अनुदात्त स्वर असतो, तेव्हा क्रियांच्या अदलाबदलातही तसेच होते. व्याकरणानुसार, परस्मैपद क्रियापद कर्त्यासाठी वापरले जाते, बाकीच्या बाबतीत अपवाद आहेत. आणि हे ऋष्या, जेव्हा विशेष सुलभता किंवा उत्कृष्टता दर्शवायची असते, तेव्हा कर्त्याच्या अर्थाने ते मिळतात; जसे, भात स्वतः शिजतो. सकर्मक धातूपासून, स्थिती किंवा कर्माच्या अर्थाने "ला" प्रत्यय वापरतात. जेव्हा फल आणि क्रिया यांचा एकत्व असतो, तेव्हा वेगळ्या फलाशिवाय क्रिया म्हणतात. द्वितीय क्रियेत मुख्य क्रिया प्रधान मानली जाते, आणि उपक्रिया — जसे की विश्वासघात — गौण असते. जे subordinate व्यक्तीने केलेल्या क्रियांचे फल असते, ते मुख्य व्यक्तीला मिळते. फलात, मुख्य क्रिया प्रधान असते, आणि पार करणे हे गुणधर्म मानले जाते. क्रिया अस्तित्वाच्या अवस्थेत असेल, तेव्हा "कृत्या" म्हणतात; पूर्ण झाल्यावर, ती कर्त्याशी संबंधित असते. "ज्याच्याकडे जावे", अशा बाबतीत, आधुनिक दृष्टिकोनानुसार उर्वरित भाग ठरवतात. तत्पुरुष समासात "रामावर आधारित", "धान्यासाठी", "यूपकाष्ठ" — हे उदाहरण आहेत. "पंचगवा", "दशग्रामि", "त्रिफळा" — प्रचलित वापराने ठरतात. ब्राह्मणेतर व्यक्तीस "ञि" ने दर्शवले जात नाही; "कुंभार" वगैरे "कृत" ने बनतात. "पंचगू", "सुंदर पत्नी असलेला", "मध्यान्ह", "पुत्र असलेला" — हे असेच बनतात. "भिक्षा आणा" आणि "गाय आणा" — हे दोन्ही वाक्य आहेत. "राम-कृष्ण", "द्विज", "दोन-दोन", "ब्रह्म एक" — हे समजावे. या प्रमाणे, वेदातील पाच प्रकारच्या क्रियापदांचे विवेचन झाले. कधी कधी ध्वनीत बदल होतो; कधी कधी ध्वनीचा लोप मानला जातो. धातूपेक्षा जास्त एकत्रीकरण "विशेष संयोग" म्हणतात. लपलेला सार, ध्वनीचा बदल, किंवा ध्वनीचा भाग — "पृषोदर" म्हणतात. अशा रूपांचा वेदाच्या छंदात वारंवार वापर होतो; येथे त्याचे स्पष्टीकरण पुन्हा सांगितले जाते.