ती देवी आपल्या शक्तींना गंगा मानते; जर हरिने त्या शक्तींना छेदले, तर ते मृत्यू आहे; आणि शिवाने छेदले, तर ते विनाश आहे. तिचे केस दिसतात; येथे दुर्बल झोपलेले आहेत; आणि हे सर्व इच्छित आहेत, त्या कारणामुळे. हा शार्ङ्गधनु धारण करणारा आहे; हा राम आहे; असे हे संकलन घोषित केले जाते. माझा मन रामामध्ये रमते, स्वच्छ आणि शुद्ध; हे राम, मी तुला नमस्कार करतो. गवाळ्यांपासून सुरू होणारे सर्व मित्र आहेत; आणि हरि हा पती आहे. दोषरहित, गायीचे अवयव असलेले, दोन, तीन, चार अशी विविध रूपे आहेत. आठ, हे ऋषी, हा सम्राट आहे, ज्याचे स्वरूप आणि मन चंचल आहे. उशनस् आणि आवी हे मनुष्यात आहेत; ते लाल आहेत, आणि त्यावर समाप्तीचे चिन्ह आहे. गाय, होडी, रूपे, दूध, भूक, आकाश, आणि कधी कधी ज्ञान—हे सर्व त्यामध्ये आहेत. नेता, पाणी, वाणी, कार्यकर्ता, अती, आणि वायू—हेही त्यात आहेत. हा ब्रह्मा आहे, दंडधारी आहे, रक्त आहे, अल्प आहे, आणि आरंभ आहे. बाजूने हालचाल करणारा, कठीण, आणि देणारा; होत जाणारा, खाणारा, आणि आघात करणारा. मी सांगतो—किती गुण, द्रव्ये, क्रिया, संघ, आणि लिंग आहेत. कुशल, स्वयंभू, कर्ता, आणि माता आहे, पण पिता नाही. धन, चंद्र, गायीचा हात, रथ, सुवर्ण, आणि अनेक इतर गोष्टी आहेत. कडेला जन्मलेले, विष, वज्र, साप; असे सर्व, विश्व, दोन्ही, आणि परस्पर संबंध आहेत. पूर्वीचा, नंतरचा, दक्षिण, वरचा, आणि खालचा—हे आहेत. पहिला, शेवटचा, लहान, आणि अर्धा—तुमच्याशी आणि आमच्याशी संबंधित. तसेच, आपले आणि परक्यांचे विरोध, उलट, आणि अक्षय. गार्ग्य, नाडायन, आत्रेय, आणि गांगेय हे मातृभाऊ आहेत. दोन एकत्र कार्य करताना, कृतीचा कर्ता, दृढता, आणि केशर. आपल्या हितासाठी, चोर; समहितात, तो चेहरा चंद्रासारखा पाहतो. गाय म्हणजे संपत्ती; श्रीमंत व्यक्ती, संकटात, किती मोजले जाते? पुष्पमाळेने सजलेला, तपस्वी, बुद्धिमान, फसवणारा—हे सर्व फक्त विषयानुसार आहेत. जेव्हा काही थोडे अपूर्ण असते, तेव्हा त्याला ‘किंचित’ किंवा ‘जवळपास’ म्हणतात. पटु जातीमध्ये दोष आहे; वैद्याची फास, स्तुतीत आहे. विपुलता आणि तत्सम, अन्नाने बनलेले; मातीने बनलेले, आणि सुवर्णाने देखील. अधिक काळा, सर्वात पांढरा—याला नावाने काय म्हणतात? अक्षय गोष्टी. मोजण्यात, ‘गुडघ्यापर्यंत’ आणि ‘दोन्ही गुडघ्यांइतके’ असे आहे. ‘कोणता’ आणि ‘दोघांपैकी कोणता’ हे संख्या ठरवायला वापरले जाते. ‘इतके’, ‘काही’, ‘किती वेळा’, आणि ‘किती’, हे नारद. ‘दोन प्रकारे’, ‘द्वैती’, ‘दोन भागांमध्ये’—हे संख्या दर्शवण्याचे प्रकार आहेत, हे श्रेष्ठ ऋषी. ‘एक जोडी’, ‘त्रय’, आणि संख्या—‘दोन’, ‘तीन’. त्रैण, पौष्ण, तुंडिभ, वृंदारक, आणि कृषीवल. अवटीट, वनाट, निबिड, आणि चेक्शुशाकिन. विद्याथुंचु, बहुतिथ, पर्वत, आणि श्रिंगीण. चिल्ला, चिपिटा, चिक्व, वातूल, आणि कुटप. ऊर्णायु, मरूत, एकाकी, आणि चर्मण्वती. आसंदी, वंच, चक्रिवत, तुष्णिका, आणि जलपतकी. शांत, शांती, शम्यशांत, शम्योहंयू, आणि शुभंयू. अशा प्रकारे या श्लोकांमध्ये विविध रूपे, गुण, क्रिया, आणि संबंधांची गोष्ट सांगितली जाते, आणि त्यातल्या प्रत्येकाचे स्थान, अर्थ, आणि महत्त्व प्रकट होते.