एकदा एका महान ऋषीला व्याकरणाच्या गूढ आणि सूक्ष्म नियमांची माहिती सांगण्यात आली. सर्वप्रथम, त्याला "स्वौजसः" या प्रकाराची ओळख करून देण्यात आली, जो प्रतिपदिका—म्हणजेच नामाचा मूळ आधार—याच्या स्वरूपाचा आहे. प्रतिपदिका म्हणजे अर्थ असलेली, पण धातू किंवा प्रत्यय नसलेली गोष्ट. पुढे, दुसऱ्या विभक्तीला "कर्मणी" असे म्हणतात, जेव्हा मध्यस्थ घटकासह जोडले जाते. जे काही कार्य करतो, तो कर्ता—अर्थात कार्य करणारा—आहे. ज्याला देण्याची इच्छा आहे, तो ग्रहिता म्हणतो. ज्या व्यक्तीकडून काही निघून जाते, किंवा ज्या व्यक्तीने ते घेतले, किंवा ज्या व्यक्तीकडून ते काढले जाते—त्याच्या संदर्भात, 'ङि' आणि 'सु' या प्रत्ययांनी सातवी विभक्ती निर्माण होते, जी स्थानासाठी वापरली जाते. जे काही इच्छित किंवा अनिच्छित आहे, ते "अपादान" म्हणून ओळखले जाते. या प्रकारांमध्ये कर्मप्रवचनीय अव्ययांसह दुसरी विभक्ती वापरली जाते. मध्यस्थ घटकांमध्ये, संगती किंवा अभावाच्या अर्थासाठी 'उप' देखील उल्लेखित आहे. जड वस्तूंसाठी, मन:क्रिया किंवा दुर्लक्षाच्या अर्थाने दोन विभक्तींचा वापर होतो. चौथी विभक्ती हेतूच्या अर्थासाठी आणि 'तुम' प्रत्ययाने दर्शविल्या जाणाऱ्या अर्थासाठी वापरली जाते. सातवी विभक्ती वेळ आणि अवस्थेसाठी वापरली जाते, आणि या संदर्भात सहावी विभक्तीही लागू होते. विशिष्टतेसाठी दोन विभक्ती वापरल्या जातात; कारण दर्शविण्यासाठी सहावी विभक्ती वापरली जाते. धातूंमध्ये जखमी करण्याचे अर्थ असलेल्या क्रियापदांच्या वापरात, साधन किंवा कर्त्या द्वारे केलेल्या कृतीसाठी या विभक्ती लागू होतात. 'भू' पासून सुरू होणाऱ्या क्रियापदांच्या रूपात दहा काळ आणि विधी—लकार—मानले जातात. 'मि', 'वस', 'मस', आणि 'सः' हे आत्मनेपदाचे प्रत्यय आहेत, तर 'पा', 'ना', 'म', 'प', 'ने', आणि 'दम' हे परस्मैपदाचे आहेत. 'ए', 'वहे', आणि 'मह' हे पर्यायी रूप, विशेषत: विधीच्या प्रारंभिक अवस्थांमध्ये, इतरांसाठी ओळखले जातात. मध्यवर्ती व्यक्ती 'युष्मद' ने दर्शवली जाते, आणि प्रथम व्यक्ती 'अस्मद' ने. 'लट' काळ वर्तमानासाठी आणि आजच्या दिवसाचे नसलेले भूतकाळासाठी वापरला जातो. विधी आणि तत्सम, तसेच आशीर्वादार्थी रूपे, दोन प्रकारची असतात, हे ऋषीला सांगितले गेले. 'लिट' काळ भविष्यकाळासाठी वापरला जातो, मात्र धातू स्वत: भविष्य दर्शवित नसेल तर. परिपूर्ण काळ उदाहरणांनी स्पष्ट केला जातो, संहिता आणि अन्य ग्रंथांपासून. 'होत्र', 'कार', 'सेयं', 'लाङ्गली', आणि 'षा' ही परंपरेने स्थापन झालेली रूपे आहेत. 'शीतार्त', 'सेन्द्र', आणि 'सौकार' ही देखील अशीच रूपे आहेत, हे श्रेष्ठ ऋषीला सांगितले गेले. या प्रारंभिक रूपे विष्णूसाठी आहेत; म्हणून, गुरूच्या खाली अर्पण ठेवले जाते. 'शौरी' आणि 'एतौ' हे विष्णूला संदर्भित करतात; 'इमौ' दुर्गेला; 'अमू' आम्हाला; 'अर्जुनः' देखील. 'षड' म्हणजे सहा; 'षण्मातरः' म्हणजे सहा मातांची. 'वाकचुरा' आणि 'वाग्धस्रिथा' ही देखील अशीच शब्दरूपे आहेत. 'प्रश्न' हे हरिचे सहावे रूप आहे; 'कृष्णष्टिका' देखील असेच आहे. "तू चक्रधारी आहेस; तू चोर आहेस; तू बलवान आहेस," असे सांगितले गेले. ती ऊर्जा गंगा मानते; हरीने कापले तर मृत्यू, शिवाने कापले तर संहार. केस दिसतात; येथे दुर्बल झोपलेले आहेत; हे इच्छित आहेत, त्या कारणाने. हा शार्ङ्गधारी आहे; हा राम आहे; अशा प्रकारे संग्रह सांगितला जातो. माझे मन रामात रमते, स्वच्छ आणि शुद्ध; हे राम, तुला नमस्कार. गोपाळांपासून सुरू होणारे सर्व मित्र आहेत; आणि हरी पती आहे. दोषरहित, गायीसारख्या अंगांनी, दोन, तीन, चारही आहेत. आठ, हे ऋषी, हा सम्राट आहे, चंचल स्वरूप आणि मनाने. उशनस आणि आवी मनुष्यात आहेत; ते लाल आहेत, समाप्तीच्या चिन्हासह. गाय, नौका, रूपे, दूध, भूक, आकाश, आणि कधी कधी ज्ञान. नेता, पाणी, वाणी, कर्ता, अतिरेकी, आणि वायू—अशा प्रकारे सर्व अर्थ सांगितले गेले. अशा प्रकारे, त्या ऋषीला व्याकरण आणि विभक्तींच्या गूढ नियमांची, विविध रूपांची आणि अर्थांची, तसेच परमात्म्याच्या विविध स्वरूपांची गहन माहिती दिली गेली.