या अध्यायात, श्रीनारदांनी ऋषींना सांगितले की, धन, विद्या, वैद्यकशास्त्रात यश, पात्रे आणि उपजीविका—या सर्व गोष्टी साधकास प्राप्त होतात. कृतिका नक्षत्रापासून भरणीपर्यंत, जो या विधीचे आचरण करतो, त्याला इच्छित सर्व वस्तू प्राप्त होतात. श्राद्धाचे देवता म्हणजे वसु, रुद्र आणि आदित्य—हे त्यांचे पुत्र आहेत. या श्राद्धकर्मामुळे आयुष्य, संतती, संपत्ती, विद्या, स्वर्ग, मोक्ष आणि सुख या सर्व गोष्टी साधकास मिळतात. कल्पाध्यायात यातील एक भाग येथे विशद केला आहे. हे कल्पाध्याय जो विद्वान ध्यानपूर्वक अभ्यासतो, तो आणि जो भक्तिभावाने या दैवी व पितृकार्यांविषयी सांगितलेले ऐकतो, त्याला धन, विद्या, कीर्ती, संतती आणि परलोकातील सर्वोच्च मार्ग प्राप्त होतो. आता मी थोडक्यात पुढील विषय सांगतो; तू लक्षपूर्वक ऐक. आता वेदाच्या प्रारंभाचा सिद्धरूप स्वरूपात विस्तार केला जातो. पहिला प्रकार ‘स्वौजसः’ म्हणतात, जो प्रतिपदिक—म्हणजे नामरूप—असतो. प्रतिपदिक म्हणजे अर्थ असलेले, पण धातु आणि प्रत्यय नसलेले. दुसरा विभक्ती ‘कर्मणी’ म्हणतात, जेव्हा मध्यस्थ घटकासह जोडले जाते. जो काही करतो, तो कर्ता; जो क्रिया करतो तो कर्ता होतो. ज्याच्याकडे देण्याचा हेतू असतो, त्याला ‘सम्प्रदान’ म्हणतात. ज्याच्याकडून काही जाते, किंवा ज्याच्याकडून काही घेतले जाते, त्याला ‘अपादान’ म्हणतात. ‘ङि’ आणि ‘सु’ या प्रत्ययांनी सातवी विभक्ती होते, जी स्थान दर्शवते. जे काही इच्छित किंवा अनिच्छित असते, ते ‘अपादान’ म्हणून ओळखले जाते. या जोड्यांमध्ये दुसरी विभक्ती ‘कर्मप्रवचनीय’ उपपदांसह वापरली जाते. मध्यस्थांच्या बाबतीत, संयोग, अपूर्णता किंवा कमतरता दर्शविण्यासाठी ‘उप’ देखील वापरतात. जड वस्तूंमध्ये, दोन विभक्ती वापरतात—मानसिक क्रिया किंवा उपेक्षा दर्शविण्यासाठी. चौथी विभक्ती हेतू किंवा ‘तुम्’ प्रत्ययाने दर्शविलेल्या अर्थासाठी वापरतात. सातवी विभक्ती काळ व स्थितीसाठी वापरतात, आणि या संदर्भात सहावी विभक्तीही लागू होते. विशेषणासाठी दोन विभक्ती वापरतात; कारण दर्शविण्यासाठी सहावी विभक्ती वापरली जाते. ज्या क्रियापदांनी आघात किंवा इजा दर्शवली जाते, त्यात साधन किंवा कर्त्याच्या दृष्टीने या विभक्ती वापरतात. ‘भू’ पासून सुरू होणाऱ्या धातूंमध्ये ‘लकार’ असे दहा काळ व विधी मानले जातात. ‘मि’, ‘वस्’, ‘मस्’, ‘सः’ हे आत्मनेपदी प्रत्यय आहेत, तर ‘पा’, ‘ना’, ‘म्’, ‘प’, ‘ने’, ‘दम्’ हे परस्मैपदी आहेत. ‘ए’, ‘वहे’, ‘मह’ हे इतरांसाठी, विशेषतः विधिलिंगापासून सुरू होणाऱ्या मूडमध्ये वापरतात. मध्यमपुरुष दर्शविण्यासाठी ‘युष्मद्’, आणि उत्तमपुरुषासाठी ‘अस्मद्’ हा शब्द वापरतात. ‘लट्’ लकार वर्तमानकाळासाठी, तसेच आजच्या दिवशी नसलेल्या भूतकाळासाठी वापरतात. विधिलिंग व आशीर्लिंग हे दोन्ही द्वैते आहेत, हे ऋषींना सांगितले. ‘लृट्’ लकार भविष्यकाळासाठी वापरतात, जोपर्यंत धातूच भविष्यातील अर्थ दाखवत नाही. ‘परस्मैपदी’ आणि ‘आत्मनेपदी’ रूपे, संहिता इत्यादी उदाहरणांनी, परिपूर्ण काळ समजावून सांगितला आहे. ‘होत्र’, ‘कार’, ‘सेयं’, ‘लांगली’ आणि ‘षा’ ही रूपे परंपरेने निश्चित आहेत. ‘शीतार्त’, ‘सेन्द्र’ आणि ‘सौकार’ ही देखील अशीच रूपे आहेत. ही प्रारंभिक रूपे येथे विष्णूसाठी आहेत; म्हणूनच, अर्पण गुरूच्या खाली ठेवतात. ‘शौरी’ आणि ‘एतौ’ हे विष्णूसाठी, ‘इमौ’ दुर्गेसाठी, ‘अमू’ आपल्यासाठी, ‘अर्जुनः’ देखील तसाच वापरतात. ‘षड्’ म्हणजे सहा, ‘षण्मातरः’ म्हणजे सहा माता, ‘वाक्छुर’ आणि ‘वाक्धस्रिता’ ही देखील अशीच शब्दरूपे आहेत. ‘प्रश्न’ हे हरिचे सहावे रूप आहे; ‘कृष्णष्टिका’ हेही तसेच आहे. आणि शेवटी, “तूच चक्रधारी आहेस, तूच चोर आहेस, आणि तूच बलवान आहेस”—असे म्हणून या वेदविषयक ज्ञानाचा आदरपूर्वक सांगावा केला.