एकदा एक ऋषी आपल्या शिष्यांना श्राद्ध विधीचे महत्त्व आणि त्यातील विविध नियम सांगत होते. त्यांनी सांगितले की, श्राद्धाच्या वेळी पिंड द्यावे ते गायींना, शेळ्यांना, मेंढ्यांना, अग्नित किंवा पाण्यातही अर्पण करता येते. यासाठी एक महिना यज्ञासाठीचे अन्न, आणि एक वर्ष दूध-भात अर्पण करावा. याशिवाय, श्राद्धासाठी कृष्णमृग, मेंढी, रानडुक्कर, ससा यांचे मांस क्रमाने अर्पण करावे. गेंडा मांस अत्युत्तम मानले जाते, तसेच मध आणि तपस्व्यांचे अन्नही योग्य आहे. ऋषी पुढे म्हणाले, जो गायेत श्राद्ध करतो, त्याला अनंत फल प्राप्त होते. सत्पत्नी, कन्येची घोषणा करणारे, जनावरं, आणि उत्तम पुत्र हे सर्व श्राद्धात अर्पण करता येतात. ब्राह्मण तेजाने युक्त पुत्र, सुवर्ण आणि रौप्याने भरलेली भांडीही अर्पण करता येतात. श्राद्धाची सुरुवात पहिल्या तिथीपासून करावी, चौदावी तिथी सोडून. या विधीमुळे स्वर्ग, संतती, बल, वीरता, भूमी, आणि सामर्थ्य मिळते. समृद्धी, राज्य, व्यवसाय, संपत्ती, विद्या, वैद्यकीय यश, भांडी, आणि उपजीविका हे सर्व प्राप्त होते. कृतिका ते भरणी पर्यंत या विधीमुळे इच्छित सर्व गोष्टी मिळतात. ऋषी स्पष्ट करतात की, वसु, रुद्र, आणि आदित्य हे श्राद्धातील देवता आहेत. या विधीमुळे आयुष्य, संतती, संपत्ती, विद्या, स्वर्ग, मोक्ष, आणि भोग प्राप्त होतात. या कल्पाध्यायात याचा भाग सांगितला आहे. हे कल्पाध्याय जो विचारपूर्वक वाचतो, तो ज्ञानी होतो; जो भक्तिपूर्वक ऐकतो, त्याला देव आणि पितृसंबंधी विधीचे सर्व फळ मिळते—संपत्ती, विद्या, कीर्ती, पुत्र, आणि सर्वोच्च मार्ग. ऋषी म्हणाले, आता मी थोडक्यात सांगतो, लक्षपूर्वक ऐका. वेदाचा आरंभ सिद्धरूपाच्या स्वरूपात दिला आहे. पहिला प्रकार 'स्वौजसः' आहे, जो प्रातिपदिकाचा स्वरूप आहे. प्रातिपदिक म्हणजे अर्थ असलेला, धातू आणि प्रत्यय नसलेला शब्द. दुसरा प्रकार 'कर्मणी' आहे, जो मध्यस्थ घटकासह जोडला जातो. जो काही करतो, तो कर्ता; आणि ज्याला देण्याचा उद्देश आहे, तो ग्रहिता. ज्यापासून काही निघते, जो घेतो किंवा ज्याच्याकडून घेतले जाते, त्यासाठी 'ङि' आणि 'सु' जोडल्यावर सप्तमी विभक्ती होते, आणि ती स्थानासाठी वापरली जाते. जे इच्छित किंवा अनिच्छित आहे, ते 'अपादान' म्हणून ओळखले जाते. यासाठी, कर्मप्रवचनीय शब्दांसह द्वितीय विभक्ती वापरली जाते. मध्यस्थात, सहवास आणि कमीपणासाठी 'उप' वापरले जाते. निर्जीव वस्तूंमध्ये, मानसिक क्रिया किंवा दुर्लक्षासाठी दोन विभक्ती वापरतात. चतुर्थी विभक्ती उद्देशासाठी आणि 'तुम्' प्रत्ययाच्या अर्थासाठी वापरली जाते. सप्तमी विभक्ती काळ आणि स्थितीसाठी वापरली जाते, आणि या संदर्भात षष्ठी विभक्तीही लागू होते. विशेषणासाठी दोन विभक्ती वापरतात; षष्ठी विभक्ती कारण दर्शवण्यासाठी वापरतात. 'भू' पासून सुरू होणाऱ्या क्रियापदांमध्ये, दहा काळ आणि विधी—'लकार'—मान्य आहेत. 'मि', 'वस', 'मस', आणि 'सः' हे आत्मनेपदीचे प्रत्यय आहेत, तर 'पा', 'ना', 'म', 'पा', 'ने', आणि 'दम' हे परस्मैपदीचे आहेत. 'ए', 'वहे', आणि 'महा' हे इतरांसाठी आहेत, विशेषतः विधीच्या प्रारंभात. मध्यम पुरुष 'युष्मद' ने, आणि प्रथम पुरुष 'अस्मद' ने दर्शविला जातो. 'लट्' काळ वर्तमानासाठी वापरला जातो, आणि आजच्या दिवसाबाहेरच्या भूतकाळासाठीही. अशा प्रकारे, ऋषीने आपल्या शिष्यांना श्राद्धाचे नियम, वेदातील शब्दरचना, आणि विभक्तींचा उपयोग अत्यंत स्पष्ट आणि श्रद्धेने सांगितला.