श्रीकृष्ण, ज्यांनी स्वतःचा कुळ सोडून दिला, त्यांना मी नमस्कार करतो. जे शुद्ध, निर्मळ आणि कलंकहीन प्रभूला पाहतात, अशा त्या परमात्म्याला मी वंदन करतो. युगाच्या प्रारंभात धर्माची स्थापना करणाऱ्या त्या प्रभुच्या चरणी मी नतमस्तक होतो. कोटी कोटी युगांमध्येही ज्यांची गणना करता येत नाही, अशा त्या प्रभूला मी नमस्कार करतो. देव, दानव, आणि मनुही ज्यांची पूजा करू शकत नाहीत, अशा त्या प्रभूला मी, तुच्छ जीव, नमस्कार करतो. शुद्धता प्राप्त करणाऱ्यांना पाहून, माझ्या अल्प बुद्धीने मी कसा त्याचा गुणगान करू? पापीही शुद्ध होतात, श्रद्धेमुळे मुक्ती आणि शुद्धता प्राप्त होते. ज्यांना प्रभू ज्ञानरूप दिसतात, त्याच्या आश्रयाला मी आलो आहे. मी त्या आद्य, अनादि, ज्ञानमूर्ती भगवंताची पूजा करतो. हजारो डोके असलेल्या, भावनांचा सार असलेल्या हरिला मी नमस्कार करतो. ज्यांनी दहा बोटे मोजत उभे राहिले, त्या अनादि प्रभूला मी वंदन करतो. सर्वात गुप्त असलेल्या देवाला मी वारंवार नमस्कार करतो. स्वतःचे धाम देणाऱ्या परमपुरुषाला मी प्रणाम करतो. नारद, सनंदन आणि अन्य महर्षी, ज्यांनी त्याचे धाम प्राप्त केले, त्यांची आठवण येते. ज्याचा आत्मा सर्व पापांपासून शुद्ध झाला आहे, तो विष्णूच्या धामाला पोहोचतो. हे सनक, तू सर्वज्ञ आहेस, म्हणून मला हे सर्व सांग. त्याने हे संपूर्ण जग—चल आणि अचल— व्यापले आहे. गुणांच्या भेदाने त्याने त्रिरूप प्रकट केले. मध्यभागी, हे ऋषी, रुद्राचे आसन आहे, जे जगाचा अंत घडवते. काही नेहमी विष्णूला सत्य मानतात, तर काही ब्रह्माला. जे अस्तित्व आणि अनस्तित्वाचा सार आहे, त्याला ज्ञान आणि अज्ञान म्हणतात. अज्ञान परिपूर्ण झाल्यावर दुःखाचे कारण होते. एकत्वात गुंतलेली बुद्धी ज्ञान म्हणवली जाते. गैरभेदाच्या बुद्धीने पाहिले तर, संसाराचा नाश होतो. कारण हे सर्व भिन्न आहे—जे काही चालते आणि जे काही चालत नाही. अज्ञानाच्या उपाधीच्या संयोगाने हे संपूर्ण जग निर्माण झाले आहे. जसे अग्नीची ज्वाळा त्याच्या आधारावर सर्वत्र व्यापलेली असते. काही तिला भारती म्हणतात, काही गिरिजा, आणि काही अंबिका. ती कौमारी, वैष्णवी, वाराही, इंद्राणी, आणि शांभवी म्हणूनही ओळखली जाते. महर्षी तिला प्रकृती आणि परम मानतात. ती जगात प्रकट आणि अप्रकट रूपांनी व्यापून आहे. तीच सृष्टी, पालन, आणि संहाराची कारणीभूत आहे. म्हणून, परमेश्वराला शाश्वत म्हणतात. तोच सर्व जगांचे रक्षण करणारा, सर्व जगांपलीकडे असलेला, परमपुरुष आहे. म्हणून, सर्वात उच्च जे आहे, ते अक्षर, परम स्थिती आहे. जो सर्वात पलीकडे आहे, कालपुरुष म्हणून ओळखला जातो, योगी त्याचे ध्यान परम परमेश्वर म्हणून करतात. तोच परम, केवळ ज्ञानाने ओळखता येणारा, ज्याचे स्वरूप चैतन्य आणि आनंद आहे. मूर्ख त्याला ‘शरीर’ म्हणतात—हे अज्ञानाचे हास्य आहे. तोच सृष्टी, पालन, आणि संहाराचे कारण होऊन तीन रूपे धारण करतो. तोच आनंदमय स्वरूपाचा आत्मा आहे; म्हणून, हे ऋषी, दुसरा कोणी नाही.