हा परमात्मा, ज्याचा प्रारंभ, अंत किंवा आधार नाही, ज्याचं स्वरूपचं आधार आणि अधिष्ठान आहे, असा अनिर्वचनीय आहे. तोच देव, योग्यांच्या हृदयाच्या गुहेमध्ये वास करणारा, त्याची उपासना सतत योगी करतात. हा परमात्मा नादस्वरूप आहे, नादाचा बीज आहे, ॐकाराचा सार आहे, आणि अविनाशी आहे. तो कालरहित, साक्षीस्वरूप आहे, वाणी आणि मन यांच्या पलीकडे आहे. इंद्रिये, मन, बुद्धी, अहंभाव, शक्ति, सामर्थ्य, आणि स्थैर्य—ही सर्व ज्ञान आणि अज्ञानाच्या स्वरूपाची आहेत आणि त्यापलीकडेही आहेत. जे महात्मे त्याच्या आश्रयाला जातात, त्यांची मुक्ती चिरंतन असते. मी पुन्हा पुन्हा त्या परमात्म्यास वंदन करतो, पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो. मी त्या अनंत पुरुषाची पूजा करतो, ज्याचं नाम उच्चारल्याने पापांचा नाश होतो. जो सर्वांपेक्षा वेगळा, सर्वोच्च आणि श्रेष्ठ आहे, त्याची मी पूजा करतो. तो परमात्मा, जो ज्ञान आणि अज्ञान या दोन्हींच्या पलीकडे आहे, आणि हृदयाच्या कमळात वास करतो, त्याची मी उपासना करतो. तो अजन्मा, अत्यंत सूक्ष्म, सर्व बंधनांपासून मुक्त आहे. तो विष्णू म्हणून ओळखला जातो, जो या विश्वाचा आधार आहे—त्याच्याकडे मी शरण आलो आहे. सगळ्यात पूजनीयापेक्षा अधिक पूजनीय, शांत—अशा त्या परमेश्वराच्या मी शरण आलो आहे. सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ, सनातन—त्या सर्वव्यापी, अविनाशी परमात्म्यास मी वंदन करतो. अज्ञानाचे परिणाम ज्याच्यावर नाहीत, तो परमात्मा परमात्म्याच्या स्वरूपात गातला जातो. सर्वश्रेष्ठांमध्येही श्रेष्ठ, अजन्मा—त्याला मी वंदन करतो, जो सर्वश्रेष्ठाच्या पलीकडे आहे. ज्ञानस्वरूप, ज्ञानाचा खजिना, ज्ञानात स्थिर, सर्वव्यापी—त्याची मी पूजा करतो. सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, तू इंद्ररूपाने, सूर्यरूपाने आणि यज्ञस्वरूपाने प्रकट होतोस. मी त्या पुरुषाची पूजा करतो, जो वाणी आणि मनाच्या पलीकडे आहे, अनंत शक्तीचा आहे, आणि केवळ ज्ञानानेच जाणता येतो. ज्याची पूर्णता या सर्व जगांना धारण करते, जो अगम्य आहे, त्याच्याकडे मी शरण जातो. मी त्या आदिपुरुषाला वंदन करतो, सर्व यज्ञांनी पूजित, संतोष देणारा, महान सामर्थ्याचा. तो धर्मप्रेमी, इच्छांची पूर्ती करणारा, अनासक्त, इंद्रियांच्या पलीकडे, विश्वाला आपल्या बाहूंमध्ये धारण करणारा, आणि सर्व इच्छांपासून मुक्त आहे. मी त्या गोष्टीची पूजा करत नाही, जी केवळ वाणी किंवा प्राणधारणेची आहे; मी त्या तत्वाची उपासना करतो, जी ज्ञानाच्या विविधतेतून जाणली जाते, आणि कल्पनेत स्थिर आहे. कमळातून उत्पन्न झालेल्या ब्रह्मादिक देवताही ज्याला ओळखतात, मग मी त्याला कसा ओळखू? तरीही, त्याला प्रसन्न करण्याची इच्छा बाळगून, मी त्याच्या स्वरूपाचा विचार करतो. हे करुणासागर, भयाने ग्रस्त असलेल्या मला तू रक्षण कर, पुन्हा पुन्हा मी तुझ्या शरण येतो. तेव्हा भगवान, तेजाचा खजिना, भक्तासमोर प्रकट झाले. त्यांच्या कंठीवर मुकुट, कुंडले, हार आणि बाजूबंदांनी शोभित, नाकावर सुंदर मोती, अर्धदैवी तेजाने उजळलेले शरीर, त्यांच्या चरणांवर मऊ तुळशीपत्रांनी पूजा झालेली, आणि त्या चरणांचे तेज विलक्षण होते. त्यांना पाहून, श्रेष्ठ ब्राह्मण भूमीवर लोळण घेत वंदन करू लागला. 'हे मुरारि, रक्षण कर, रक्षण कर!' असे ओरडत, त्या वेळी त्याच्या मनात दुसरे काहीच नव्हते. तेव्हा त्या श्रेष्ठ ऋषीला भगवान म्हणाले, 'प्रिय, वर माग.' पुन्हा वंदन करून, त्याने जनार्दन, देवांचा देव यांना म्हणाले, 'माझ्या प्रत्येक जन्मात, तुझ्यावर दृढ भक्ती राहू दे.' कीटक, पक्षी, पशू, सर्प, राक्षस, प्रेत, मानव—कुठल्याही योनीत जन्म घेतला, तरी तुझ्या कृपेने माझी भक्ती तुझ्यावरच दृढ, अडगळी न होता राहू दे. 'तथास्तु,' असे विश्वाचे स्वामी म्हणाले, शंखाच्या टोकाने त्याला स्पर्श केला आणि योग्यांनाही दुर्मिळ अशी दिव्य ज्ञानाची प्राप्ती त्याला दिली. त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने स्तुती करत असताना, जनार्दन, देवांचा देव, हसून, त्याच्या शिरावर हात ठेवून म्हणाले, 'नर-नारायणांच्या धामात जा, तुला मुक्ती लाभेल.' सर्व इच्छा प्राप्त केल्यानंतर, शेवटी मुक्तीच प्राप्त होते.