महान प्रभू, चक्र, कमळ, धनुष्य आणि तलवार धारण करणारे, स्मरण केल्यावर मोठ्या दुःखाचा नाश करणारे, शरणार्थ्यांचे आश्रयस्थान—त्यांच्या चरणी मी शरण जातो. विश्वाचा आदि देव, ज्याच्या क्रोधातून रुद्र प्रकट होतो आणि ज्याच्यामुळे हे जग विलीन होते, त्या विष्णूला मी वंदन करतो. तोच विष्णू, प्राचीन, निर्मळ, वेदांताने ओळखता येणारा, तेजाचा खजिना—त्याच्याच चरणी मी शरण जातो. ज्ञानानेच ओळखता येणारा, आद्य, एकमेव, सर्वांचा कारणभूत असणारा तो प्रभू माझ्यावर कृपा करो. सनातन, शरण आलेल्यांच्या दुःखाचा नाश करणारा, परमात्मा, करुणेचा सागर—तो मला वरदान देवो. हे परमात्मा, तूच सर्वकाही आहेस, तुझ्या पलीकडे काहीच नाही; तुझा स्वरूप अनंत आहे. शुद्ध, निष्कलंक, मोजता न येणारा, सत्पुरुषांना जो सत्यरूप म्हणून जाणवतो. जसा आत्मा विविध शरीरांत भिन्न दिसतो, तसाच एकच सर्वांचा अधिपती विविध स्वरूपांत प्रकट होतो. मोहमुक्त झालेले ज्ञानी, सर्वत्र व्यापून असलेल्या त्या परमात्म्याला स्वतःच्या आत्म्यासारखे पाहतात. ज्याच्यापासून हे सर्व निर्माण झाले आणि ज्याच्यात स्थिर आहे, तोच आधार आणि अधिष्ठान असणारा, मोजता न येणारा, अनादि, स्वतःच स्वतःचा आधार असणारा तोच आहे. तो देव, जो हृदयाच्या गुहेत वास करतो, योगी ज्याची सेवा करतात, ध्वनीस्वरूप, ध्वनीचा बीज, ओंकाराचा सार, अविनाशी, जन्मरहित, साक्षी, भाषेच्या आणि मनाच्या पलीकडे असणारा—तोच आहे. इंद्रिये, मन, बुद्धी, अहंकार, शक्ती, बल, स्थैर्य—हे सर्व ज्ञान आणि अज्ञानरूप असून, त्या सर्वोच्चाच्या पलीकडे आहेत. महात्म्यांनी शरण घेतल्यावर त्यांची मुक्ती चिरंतन होते. मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो, पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो. ज्याचे नाव पापांचा नाश करते, त्या अमाप पुरुषाचे मी पूजन करतो. सर्वांपासून वेगळे, सर्वोच्च, सर्वात मोठ्याहूनही श्रेष्ठ, अशा त्या परमात्म्याचे मी पूजन करतो. ज्ञान आणि अज्ञानाच्या पलीकडे, हृदयकमळात वास करणारा परमेश्वर, अजन्मा, अत्यंत सूक्ष्म, सर्व मर्यादांपासून मुक्त, विष्णू म्हणून ओळखला जाणारा, विश्वाचे निवासस्थान—त्याच्याच चरणी मी शरण आलो आहे. अतिपूज्यांपेक्षा अधिक पूज्य, शांत, प्रभू—त्याच्यात मी शरण घेतले आहे. सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ, सनातन, सर्वव्यापी, अविनाशी—त्याला मी वंदन करतो. अज्ञानाच्या परिणामांपासून मुक्त, परमात्मा म्हणून गातात. सर्वश्रेष्ठ, अजन्मा, सर्वोच्चाच्या पलीकडे असणारा—त्याला मी वंदन करतो. ज्ञानस्वरूप, ज्ञानाचा खजिना, ज्ञानात स्थिर, सर्वव्यापी—त्याची मी पूजा करतो. सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, इंद्ररूपाने सूर्य आणि यज्ञेश्वर म्हणून प्रकट होणारा तूच. वाणी आणि मनाच्या पलीकडे, अनंत सामर्थ्याचा, केवळ ज्ञानाने जाणता येणारा त्या पुरुषाची मी पूजा करतो. ज्याच्या परिपूर्णतेमुळे हे जग टिकून आहे, जो मोजता येत नाही, त्याच्यात मी शरण घेतो. सर्व यज्ञांनी पूज्य, संतुष्टी देणारा, महान शक्तिमान, आद्य पुरुष—त्याला मी वंदन करतो. धर्माचा प्रिय, इच्छांची पूर्ती करणारा, आसक्तिरहित, इंद्रियांच्या पलीकडे, विश्वाला आपल्या बाहूंमध्ये धारण करणारा, वासनारहित—तोच परमेश्वर. मी त्या गोष्टीची पूजा करत नाही जी शब्द किंवा प्राणांनी बनलेली आहे, तर विविध ज्ञानरूपाने जाणवणारी आणि कल्पनेत स्थिर असलेली त्या तत्त्वाचीच मी पूजा करतो. ब्रह्मादि देवताही ज्याला ओळखतात, मग मी, त्याला प्रसन्न करण्याची इच्छा बाळगणारा, त्याचे खरे स्वरूप कसे समजू? हे करुणासागर, भयाने ग्रस्त असलेल्या मला रक्षण कर; मी पुन्हा पुन्हा तुझ्या चरणी शरण जातो. त्यानंतर, तेजाचा खजिना असलेला भगवंत प्रत्यक्ष प्रकट झाला. त्याने मुकुट, कुंडले, हार आणि बाजूबंदांनी अलंकृत रूप धारण केले होते. त्याच्या नाकावर मोत्याचा अलंकार होता, ज्यामुळे त्याच्या अर्धदैवी शरीराचे तेज अधिकच उजळून निघाले होते. त्याचे चरण, कोमल तुळशीच्या पानांनी पूजिलेले, अत्यंत तेजस्वी दिसत होते.