देवतांच्या आणि असुरांच्या देखील वंदनीय असलेल्या, ज्याच्या वक्षस्थळी श्रीवत्साचा दिव्य चिन्ह आहे, त्या हरिचे ध्यान करावे. आत्म्याचे स्वरूप अव्यक्त, अत्युच्च आणि सर्वव्यापी आहे—असे ध्यान करावे. केवळ एका क्षणासाठीही हे ध्यान केले, तरी साधकास परम मुक्ती प्राप्त होते. ध्यानाच्या साधनेने हरि प्रसन्न होतो; एकाग्रतेने सर्व अभिलषित फळे साध्य होतात. जेव्हा त्या ध्यानाने आत्मा पूर्णपणे संतुष्ट होतो, तेव्हा हरि मुक्ती प्रदान करतो. ध्यान, ध्यानाचा विषय आणि ध्यान करणारा—हे सर्व जेव्हा पूर्णपणे लय पावतात, तेव्हा अखंड ध्यानातून अद्वैताची अनुभूती होते. जेव्हा साधक वाऱ्यापासून सुरक्षित ठेवलेल्या दिव्यासारखा स्थित होतो, तेव्हा ती स्थिती समाधी म्हणून ओळखली जाते. त्या अवस्थेत तो काहीही वास घेत नाही, स्पर्श करत नाही किंवा बोलत नाही, हे श्रेष्ठज्ञ सज्जन. सर्व उपाधींपासून मुक्त झालेला योगी स्थिरतेने तेजस्वी होतो. अज्ञानाचा नाश झाल्यावर, पूर्वी जसे होते तसेच सत्य प्रकट होते. जेव्हा हे नष्ट होते, तेव्हा शुद्ध ब्रह्म विद्वानांना प्रकट होते. ते सर्व प्राण्यांच्या अंतःकरणी स्थित असलेले अंतर्यामी आहे. जे ज्ञानी श्रेष्ठ आहेत, ते अत्युच्च, सर्वात शुद्ध तत्त्व पाहतात. तो प्राचीन, आदिपुरुष, शब्दब्रह्म म्हणून गाऊन सांगितला जातो. तो आनंदस्वरूप, शुद्ध, शांत आणि परब्रह्म आहे. तो अपरिवर्तनीय, अजन्मा, शुद्ध आणि परब्रह्म म्हणून ओळखला जातो. संसाराच्या तापाने व्याकुळ झालेल्यांसाठी, हे जणू अमृतवर्षा आहे. हे शब्दस्वरूप, अद्वितीय आणि अर्धाक्षरापेक्षा श्रेष्ठ आहे. 'म' अक्षर हे रुद्राचे स्वरूप आहे आणि अर्धाक्षर हे परतत्त्वाचे स्वरूप आहे. हे दोन्ही एकत्र येताना, परमब्रह्माची अनुभूती होते. हे चिन्ह आणि अर्थ यांचा संबंध, द्विजश्रेष्ठा, दोन्हींत रूपक म्हणून सांगितला जातो. या साधनेच्या योगाने, साधकास परम मुक्ती प्राप्त होते. आपल्या अंतःकरणात दहा कोटी सूर्यांसारखी शुद्ध तेजस्विता ध्यानात घ्यावी. जे काही पाप नष्ट करते, त्याचेच मनःपूर्वक चिंतन करावे. हे जाणून, योगेश्वरास परम मुक्ती लाभते. सर्व पापांपासून मुक्त होऊन, तो हरिच्या लोकात स्थान मिळवतो. आता, हे सर्वज्ञ, मी जे काही विचारतो ते कृपया सांग. ज्याच्यावर सर्व विश्वाचा स्वामी प्रसन्न होतो, त्याची भक्ती शाश्वत होते. हे कृपावंत मुनी, मला ते सांग, कारण मी जाणू इच्छितो. हे ब्राह्मण, तू जर मुक्ती इच्छित असशील, तर संपूर्ण मनाने प्रभूची उपासना कर. विष्णूभक्त पुरुषाकडे राक्षसही पाहत नाहीत. त्याच्या सर्व कल्याणाची सिद्धी होते; भक्तिभावाने जोडलेले श्रेष्ठ ठरतात. विष्णूच्या पूजेत गुंतलेली ती दोन हात फळदायी आहेत. हरिच्या नामस्मरणात गुंतलेली जी जीभ आहे, ती सत्पुरुषांच्या मते श्रेष्ठ आहे. गुरूइतके सत्य नाही आणि केशवापेक्षा श्रेष्ठ दैवत नाही. या क्षणभंगुर जगात, खरे तर, हरिची उपासना हीच सत्य आहे. हरिप्रती भक्तीच्या कुऱ्हाडीने सर्व अडथळे छाटून अत्यंत आनंदी हो. ज्या कानांत त्याच्या कथा ऐकण्याचा अमृतरस भरला आहे, ते कान जगात सन्मानित होतात. हे नारद, आकाशमध्यस्थ असलेल्या प्रभूची सदैव उपासना कर.