ज्ञानाचे अधिपती, ज्यांना जाणणे हेच उद्दिष्ट आहे, जे जाणणारे आहेत आणि जे परिपूर्ण समजुतीचे स्वामी आहेत—त्यांना मी वंदन करतो. ध्यानाचे अधिपती, ज्यांचे खरे स्वरूप स्वतः ध्यान करणारे, ध्यानाचे विषय आणि ध्यानच आहेत—त्यांना मी वंदन करतो. अशा सामर्थ्याने युक्त, अजन्मा, प्राचीन, खरा आणि स्तुती करण्यायोग्य प्रभूला मी नेहमीच नमन करतो. ज्यांना युगाच्या अंताला ‘रुद्र’ म्हणतात, ज्यांच्या चरणांना ज्ञानी लोक पूजतात—त्या अजन्मा परमात्म्यात मी स्वतःला समर्पित करतो. आपल्या परमधामात तेजस्वी असलेल्या त्या आद्य विष्णूच्या चरणी मी शरण जातो. शरीरांचे कारण, ज्यांचे स्वरूप इच्छेने आधी असते—त्याच श्रीहरीकडे मी सदा शरण जातो. पृथ्वी आणि नद्यांना आनंद देणाऱ्या, त्या वासुदेवाला मी नेहमी वंदन करतो. ज्यांनी भक्त प्रल्हादाचे रक्षण शत्रूचा नाश करून केले—त्या अजन्मा प्रभूला मी वंदन करतो. जगाचा सर्जनहार, निष्क्रिय, सर्वोच्च आणि प्राचीन पुरुष—त्यांना मी वंदन करतो. आपल्या विविध रूपांमध्ये एकच प्रभू राहणाऱ्या त्या आद्य आत्म्याला मी वंदन करतो, त्याची पूजा करतो. ज्या परमेश्वरात सर्व काही विलीन होते आणि ज्याच्याकडून सर्व काही उत्पन्न होते—त्याच्याकडे मी शरण जातो. जो आसक्तीपासून मुक्त आणि पूर्ण आहे—त्याच्याकडे मी शरण घेतो. जो परम, शुद्ध आहे आणि जाणता येत नाही—त्याच्याकडे मी शरण घेतो. ज्ञानस्वरूप, सर्वत्र तेजाने उजळणाऱ्या त्या आत्म्याकडे मी शरण जातो. देवतांच्या कल्याणासाठी कूर्म (कासव) रूप धारण करणाऱ्या परमेश्वराकडे मी शरण जातो. ज्यांनी संपूर्ण पृथ्वीला धारण केले—त्या वराह अवताराला मी वंदन करतो. शत्रूंचा संहार करणाऱ्या नरसिंहाला मी वंदन करतो. ब्रह्माच्या लोकांपासून पायापर्यंत, देवांमध्ये अजिंक्य असलेल्या त्या प्रभूला मी वंदन करतो. क्षत्रियांचा वंश नष्ट करणाऱ्या जमदग्नीपुत्राला मी वंदन करतो. राक्षसांचा संहार करणाऱ्या रामचंद्राला मी वंदन करतो. ज्यांनी स्वतःच्या कुलाचा त्याग केला, त्या श्रीकृष्णाची मी पूजा करतो. जे शुद्ध आणि निर्मळ परमेश्वराला पाहतात, त्यांची मी पूजा करतो. युगाच्या आरंभी धर्माची स्थापना करणाऱ्या प्रभूला मी वंदन करतो. कोटी कोटी कल्पांतही ज्यांची गणना होऊ शकत नाही, अशा प्रभूची मी पूजा करतो. देव, दैत्य, मनू—हे सगळेही ज्यांची योग्य प्रकारे पूजा करू शकत नाहीत, मी अगदी तुच्छ असूनही त्यांची पूजा करतो. जे शुद्धत्व प्राप्त करतात, त्यांच्यासारखा मी अल्पबुद्धी असताना त्यांची स्तुती कशी करू शकतो? पापी सुद्धा शुद्ध होतात; श्रद्धेने मोक्ष व शुद्धी मिळते. ज्यांना तो ज्ञानस्वरूप दिसतो, अशा त्या प्रभूकडे मी शरण जातो. आद्य, अनादी, ज्ञानमूर्ती त्या देवतेची मी पूजा करतो. सहस्त्रशिर विष्णू, ज्यांचे स्वरूप भाव आहे, त्या हरिला मी वंदन करतो. दहा अंगुलांनी मोजणाऱ्या त्या अनादि प्रभूला मी वंदन करतो. सर्वात गुप्त असलेल्या त्या देवाला मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो. स्वतःचे धाम देणाऱ्या त्या परमपुरुषाला मी वंदन करतो. नारद, सनंदन व इतर महर्षी ज्यांच्या धामात पोहोचले—त्या प्रभूच्या धामाला पवित्र आत्मा मिळतो. सर्व पापांपासून शुद्ध झालेला आत्मा विष्णूच्या धामात पोहोचतो. मग, हे सनक, तू सर्वज्ञ आहेस म्हणून मला हे सांग, कारण तूच यासाठी योग्य आहेस. त्या प्रभूने हे संपूर्ण चराचर विश्व व्यापले आहे. गुणांच्या भेदाने त्यांनी त्रिरूप प्रकट केले. मध्यभागी, हे मुनी, ‘रुद्र’ नावाचे स्थान आहे, जे जगाचा अंत घडवते. काही नेहमी विष्णूला सत्य मानतात, तर काही ब्रह्माचा उल्लेख करतात. अशा प्रकारे, या सर्व स्तुतींमधून, भक्त परमेश्वराची महती, त्याची विविध रूपे व त्याच्या शरण जाण्याचे महत्त्व प्रकट करतात.