राजा समोर एक दिव्य पुरुष प्रकट झाला, त्याचे कानात चमकदार कुंडले होते, आणि तो पूर्णपणे फुललेल्या फुलासारखा तेजस्वी दिसत होता. त्याच्या वक्षस्थळावर श्रीवत्साचा चिन्ह आणि कौस्तुभ मणी झळकत होता, तसेच वनातील फुलांची सुंदर माळ त्याने घातली होती. त्या दिव्य दर्शनाने राजा अत्यंत भावूक झाला; त्याने मान खाली झुकवून पृथ्वीवर पूर्ण शरणागत होऊन प्रणाम केला. राजा वारंवार “कृष्ण, कृष्ण”, “श्रीकृष्ण” असे श्रद्धेने उच्चारू लागला. त्या वेळी, जीवांचा कल्याणकर्ता, परमदयाळु भगवान, त्याच्यावर कृपा दाखवत म्हणाले, “तुझे पूर्वज माझ्या लोकात येतील. तू त्यांचे स्तुती कर; तुला जे हवे ते ते त्वरित पूर्ण करतील. म्हणून, तू परमेश्वराचा स्तुती कर आणि त्याची भक्ती कर; तो स्तुत्य आहे, सुखदायक आहे. राजन, तू त्याचा सन्मान करशील, तेव्हा तो तुला ताबडतोब संपत्ती आणि कल्याण देईल.” इतके बोलून, तो श्रेष्ठ ऋषी अदृश्य झाला, आणि राजा देखील उठून उभा राहिला. त्या अद्भुत घटनेने राजा आश्चर्यचकित झाला आणि विचार करू लागला, “मी आता काय करावे?” पण त्याला खात्री झाली की हे सर्व निश्चितच सत्य आहे, आणि शंका मनात ठेवू नये. राजा भक्तीमध्ये पूर्णपणे तल्लीन झाला आणि देवांचा देव, परमेश्वराची स्तुती करू लागला. त्याने त्या ओंकारस्वरूप, प्रमाणाच्या पलीकडील परमेश्वराची भक्ती केली. “मी विश्वरूपाला नमस्कार करतो, हे विरुपाक्ष, तू कठोर बीजाचा स्वामी आहेस. योगेश्वरांनी ज्याचे गुणगान केले, त्या शक्तिवर्धकाला मी नमस्कार करतो. निळ्या गळ्याला, पशुपतीला, सृष्टी आणि प्रलयाच्या पलीकडील जीवांचा स्वामीला मी नमस्कार करतो. कपाळावर खोपडी धारण करणाऱ्याला, पाश आणि गदा हातात घेणाऱ्याला नमस्कार. पंचमुखी देवाला, क्षेत्रपतीला नमस्कार. अनेक रूप व आकृती असणाऱ्या, निर्गुण, सर्वोच्च आत्म्याला नमस्कार. हिरण्यगर्भाला, सुवर्णाचा स्वामीला नमस्कार. ध्यानस्वरूपाला, ध्यानाचा साक्षीदाराला नमस्कार. ज्यामुळे हे चराचर विश्व उजळते, जो परम तत्व आणि पुरुषापासून प्रकट होतो, ज्याला सत्याचे ज्ञाता प्रकाशक म्हणतात, मानवांच्या डोळ्यांचा सूर्य मानतात, मृत्यूचा विजेता, महादेव, सर्वोच्चात सर्वोच्च, सर्वव्यापी – हे कपर्द्दिन, मी तुला नमस्कार करतो; नव्याने जन्मलेल्या परमेश्वराला नमस्कार. मन्यू, ईशा, वेगवानांचा स्वामी, यज्ञसूत्रधारी, अग्निबीजस्वरूप, महान आत्मा – या सर्वांना नमस्कार. स्थिर, चल, महान, लहान, अव्यक्त आणि व्यक्त, जिवंत आणि निर्जीव – या सर्वांना नमस्कार. स्वतंत्र, एकमेव, गुणांमध्ये गुण, पुन्हा पुन्हा नमस्कार.” राजाच्या अखंड आणि तीव्र तपामुळे, परमेश्वर प्रकट झाला. त्याला तीन डोळे होते, दिव्य रूप होते, आणि नागाचा यज्ञसूत्र म्हणून उपयोग केला होता. त्याने हत्तीच्या कातडीचे वस्त्र घातले होते, आणि त्याचे कमलसदृश पाय देवांनी पूजिले होते. राजा तत्क्षणी उठून, दोन्ही हात जोडून शिवाच्या समोर उभा राहिला. शंकर, चंद्रशेखर, राजाच्या भक्तीला ओळखून म्हणाले, “तू केलेल्या स्तुती आणि तपामुळे मी तुझ्यावर अत्यंत प्रसन्न आहे.” राजा हात जोडून, लोकांच्या अधिपती परमेश्वराला विनंती करू लागला, “माझ्या पूर्वजांच्या मुक्तीसाठी मला गंगा प्रदान कर.