राजा, मित्र आणि शत्रू यांच्याशी समत्व ठेवणे आणि आत्मसंयम पाळणे—या सर्व गोष्टी मी सांगितल्या आहेत, त्या मनुष्याला तपाची प्राप्ती घडवतात. आठ अक्षरी महान मंत्र सर्व पापांचा नाश करतो. तो विष्णूला आनंदित करतो आणि सर्व सिद्धी प्रदान करतो. “शुभ्र वासुदेवाला नमस्कार”—असा उच्चार केल्याने, हे सर्वश्रेष्ठ फल मिळते; राजा, जरी बारा अक्षरांचा मंत्र विसरला तरी दोन्ही मंत्रांचे फल समानच मिळते. शंख आणि चक्र धारण करणारा, शांतीस्वरूप, दुःखरहित नारायण, राजमुकुट आणि कुंडले घालणारा, विविध अलंकारांनी शोभित, पिवळ्या वस्त्रात विराजमान, देव आणि दानवांनी पूजित, ज्ञानाचा मूर्तरूप, पूर्ण आणि शाश्वत, अंतःस्थ भगवान—त्यासाठी तुझ्या तपात आणि इच्छित सुखात कल्याण होवो, अशी माझी शुभेच्छा. राजाने परम आनंद प्राप्त केला आणि तपासाठी तो जंगलात गेला. नदेश्वर या पवित्र स्थळी त्याने अतिशय कठीण तप केले. तो नेहमी अतिथींचा सत्कार करायचा आणि यज्ञकुंडात आहुती देण्यास सदैव तत्पर राहायचा. पान, फुलं, फळं आणि पाणी याने त्याने दररोज तीन वेळा हरिची पूजा केली. नारायणाच्या ध्यानात मग्न राहून तो पडलेल्या पानांवरच उपजीविका करायचा. मग त्याने श्वासही न घेता तप करायला सुरुवात केली. साठ हजार वर्षे तो श्वास रोखून तपात मग्न राहिला. त्याला पाहून अग्नी आणि पितरांसह सर्व देव घाबरले. त्यांनी शरणागतांचा रक्षण करणाऱ्या देवाधिदेवाला स्तुती केली आणि नमस्कार केला. ज्ञानी लोक त्याला स्वभावतः शुद्ध, पूर्ण आणि ज्ञानाचा मूर्तरूप मानतात. विश्वरूप, सृष्टीच्या प्रारंभाचा अधिपती पुरुषोत्तमाला आम्ही नमस्कार करतो. त्या प्राचीन, पूज्य विष्णूला मानवाच्या सर्व उद्दिष्टांच्या प्राप्तीसाठी आम्ही नमस्कार करतो. काळाचा आत्मा, देवांचा अधिपती, मानवाच्या इच्छांचा मूर्तरूप—त्याला आम्ही नमस्कार करतो. गुणांचा अधिष्ठान, सर्वांचा गुरू, अनंताचा आश्रय—त्या आदि देवाला आम्ही नमस्कार करतो. अस्तित्व, चेतना आणि परम आनंदाचा स्वरूप, निराकार आणि निर्गुण—त्या देवाला आम्ही नमस्कार करतो. अविनाशी, यज्ञांचा प्रिय, यज्ञ करणारा, सर्वात शुद्ध—त्याला आम्ही नमस्कार करतो. त्याने त्या राजर्षीच्या कर्मांची माहिती देवांना दिली. नारद त्या तपस्वी राजाच्या तपस्थळी गेले. सर्व लोकांचा गुरु त्या राजासमोर प्रकट झाला. त्याच्या कानात तेजस्वी कुंडले होती, तो पूर्ण फुललेल्या फुलासारखा तेजाळलेला होता. श्रीवत्साचा चिन्ह आणि कौस्तुभ मणी त्याच्या वक्षस्थळावर शोभायमान होते; वनफुलांची माळ त्याने घातली होती. राजा, मान झुकवून, भूमीवर प्रणाम करून पडला. तो वारंवार “कृष्ण, कृष्ण”, “श्रीकृष्ण” असा जप करू लागला. सर्व जीवांचा दयाळू, शुभ्र सृष्टीकर्ता बोलला: “तुझे पूर्वज माझ्या लोकात येतील. त्यांची स्तुती कर; जे काही तू इच्छशील, ते ते त्वरित पूर्ण करतील. म्हणून, परमेश्वराची स्तुती करून त्याची पूजा कर; तो स्तुत्य आहे आणि सुख प्रदान करतो. राजा, तू त्याचा सन्मान केलास की, तो तुझ्यावर लगेच संपत्ती उधळेल.” त्यानंतर, श्रेष्ठ ऋषी अदृश्य झाला आणि राजा उठून उभा राहिला.