കൃഷ്ണഗോവിന്ദകൌ ങേംതൌ സപ്താര്ണഃ സര്വസിദ്ധിദഃ
'കൃഷ്ണ'യിലും 'ഗോവിന്ദ'യിലും ഉള്ള 'ങേം' എന്ന അക്ഷരം ഏഴു വിധമാണ്, എല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നതും ആകുന്നു.
കൃഷ്ണഗോവിന്ദകൌ ങേംതൌ ഹൃദന്തോ ഽന്യോ നവാക്ഷരഃ
'കൃഷ്ണ'യിലും 'ഗോവിന്ദ'യിലും ഉള്ള 'ങേം' എന്ന അക്ഷരം 'ഹൃദയ'ത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതോടെ മറ്റൊരു നവാക്ഷരമന്ത്രം രൂപപ്പെടുന്നു.
കാമഃ ശാര്ങ്ഗീ ധരാസംസ്ഥോ മന്വിന്ദ്വാഢ്യശ്ച മന്മഥഃ
കാമൻ, ശാർംഗീ, ഭൂമിയിൽ സ്ഥിരമായവൻ, മനസ്സും ധനവും ഉള്ളവൻ, ഇവൻ തന്നെയാണ് മന്മഥൻ.
ബാലാന്തേ വപുഷേ കൃഷ്ണായാഗ്നിജായാന്തിമോ ഽപരഃ
'ബാല' എന്നതിന്റെ അവസാനം, കൃഷ്ണന്റെ രൂപത്തിനായി, അഗ്നിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച അക്ഷരം വേറൊരു അവസാനം വരുന്നു.
തതോ ധ്യായന്സ്വഹൃദയേ ഗോപീജനമനോഹരമ്
തുടർന്ന്, സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ ഗോപിമാരെ ആകർഷിക്കുന്നവനെ ധ്യാനിക്കണം.
കാലിന്ദീപുലിനേ വിഹാരിണമഥോ രാധൈകജീവാതുകം വന്ദേ നന്ദകിശോരമിന്ദുവദനം സ്നിഗ്ധാംബുദാഡംബരമ്
യമുനയുടെ തീരത്ത് വിനോദം ചെയ്യുന്നവനെയും, രാധയുടെ പ്രാണനുമായവനെയും, നന്ദന്റെ ബാലനെയും, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖവും മേഘംപോലെയുള്ള വസ്ത്രവും ധരിച്ചവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ദേവകീസുതവര്ണാന്തേ ഗോവിന്ദപദമുച്ചരേത്
'ദേവകീസുതൻ' എന്ന നാമത്തിന്റെ അവസാനം 'ഗോവിന്ദ' എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം.
ദേഹി മേ തനയം പശ്ചാത്കൃഷ്ണ ത്വാമഹമീരയേത്
പിന്നീട്, 'കൃഷ്ണാ, എനിക്ക് ഒരു മകനെ തരിക' എന്ന് അഭ്യർത്ഥിക്കണം.
ദേവഃ സുതപ്രദഃ കൃഷ്ണഃ പാദൈഃ സര്വേണ ചാങ്ഗകമ്
മകനു ദാനം ചെയ്യുന്ന ദൈവമായ കൃഷ്ണനെ എല്ലാ അവയവങ്ങളോടും കൂടി സ്മരിക്കണം.
പ്രദദത്തനയാന് ദ്വിജന്മനേ സ്മരണീയോ വസുദേവനന്ദനഃ
ദ്വിജന്മാർക്ക് മക്കളെ നൽകുന്ന വസുദേവപുത്രനെ സ്മരിക്കണം.
അര്ചാ പൂര്വോദിതേ പീഠേ അങ്ഗലോകേശ്വരായുധൈഃ
പൂർവ്വകാലത്ത്, പീഠത്തിൽ, അവയവങ്ങളുടെ നാഥനും ആയുധങ്ങളുമൊത്ത് അർച്ചന നടത്തണം.
താരോ മായാ തതഃ സാംതസേംദുഷ്വാന്തശ്ച സര്വവാന്
'താര' എന്ന അക്ഷരം മായയാണ്; പിന്നീട്, അവൻ സമാധാനവും, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള ശാന്തിയും, എല്ലാം ഉള്ളവനും ആകുന്നു.
പഞ്ചബ്രഹ്മാത്മകസ്യാസ്യ മന്ത്രസ്യ മുനി സത്തമഃ
മഹർഷിയേ, ഈ മന്ത്രം അഞ്ചു രൂപത്തിലുള്ള ബ്രഹ്മസ്വഭാവമാണ്.
പരഞ്ജ്യോതിഃ പരം ബ്രഹ്മ ദേവതാ പരികീര്തിതമ്
പരമജ്യോതി, പരബ്രഹ്മം, ഇവയാണ് ഈ മന്ത്രത്തിലെ ദൈവം എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
സ്വാഹേതി ഹൃദയം പ്രോക്തം സോ ഽഹം വേതി ശിരോ മതമ്
'സ്വാഹ' ഹൃദയം ആകുന്നു; 'സോഹം' തല എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
പ്രണവോ നേത്രമാഖ്യാതമസ്ത്രം ഹരിഹരേതി ച
'പ്രണവം' കണ്ണ് ആകുന്നു; ആയുധം 'ഹരിഹര' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
സ സര്വരൂപഃ സര്വാഖ്യഃ സോ ഽക്ഷരഃ പരമഃ സ്വരാട്
അവൻ എല്ലാ രൂപങ്ങളുമുള്ളവൻ, എല്ലാ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നവൻ, നശിക്കാത്തവൻ, പരമൻ, സ്വയം ഭരണചെയ്യുന്നവൻ.
പൂജാപ്രണവപീഠേ ഽസ്യ സാംഗാവരണകൈര്മതാ
പൂജയുടെ ആസനത്തിലും പ്രണവത്തിലും, അവന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളോടും ആവർണങ്ങളോടും കൂടി അവനെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
ജായതേ തത്ത്വമസ്യാദിവാക്യോക്തം നിര്വികല്പകമ്
‘അത് നീ തന്നെയാണ്’ എന്നതുപോലെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സത്യവും വ്യത്യാസമില്ലാത്തതും ഇങ്ങനെ ഉദയിക്കുന്നു.
ഋഷിര്ബ്രഹ്മാസ്യ ഗായത്രീ ഛന്ദോ ഗായത്രമീരിതമ്
ഇതിന്റെ ഋഷി ബ്രഹ്മാവാണ്, ഛന്ദസ്സ് ഗായത്രീ, ഗായത്രീയെയാണ് ജപിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
കാമോ ബീജം തഥായേതി ശക്തിരസ്യ ഹ്യുദാഹൃതാ
കാമമാണ് ഇതിന്റെ ബീജം, അതുപോലെയാണ് ശക്തിയും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
പുരുഷോത്തമമന്ത്രോക്തം സര്വം വാസ്യ പ്രകീര്തിതമ്
പുരുഷോത്തമ മന്ത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെല്ലാം അവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
തര്പണം സര്വകാമാപ്ത്യൈ പ്രോക്തം സംമോഹിനീസുമൈഃ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടാൻ വേണ്ടിയുള്ള തർപ്പണം അത്യന്തം ആകർഷകമായ മുനികൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
ത്രൈലോക്യമോഹനഃ ശബ്ദോ നമോംഽതോ മനുരീരിതഃ
മൂന്നു ലോകത്തെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം ‘നമഃ’യും ‘ഓം’ഉം കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രമാണ്.
ശ്രീബീജം ശക്തിരാപേതി ബീജേനൈവ ഷഡങ്ഗകമ്
ശ്രീബീജം അതിന്റെ ശക്തിയാണ്, ബീജം കൊണ്ടുതന്നെ ആറു അവയവങ്ങൾ അതിലുണ്ട്.
ലക്ഷം ജപസ്തഥാ ഹോമ ആജ്യേനൈവ ദശാംശതഃ
ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപവും, അതിന്റെ പത്തിലൊന്ന് അർപ്പണവും നെയ്യുപയോഗിച്ച് ഹോമവും നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഏവം കൃതേ തു വിപ്രേന്ദ്ര സാക്ഷാത്സ്യാച്ഛ്രീധരഃ സ്വയമ്
ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ശ്രീധരൻ സ്വയം നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെടും.
മന്ത്രോ ഽസ്യ ശൌനകഋഷിര്വിരാട് ഛന്ദഃ പ്രകീര്തിതമ്
ഈ മന്ത്രത്തിന് ശൗനകൻ ഋഷിയാണ്, ഛന്ദസ്സ് വിരാട് എന്നാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്.
വിരാട് ഛന്ദഃ സമാഖ്യാതം പരബ്രഹ്മാത്മകോ ഹരിഃ
വിരാട് എന്ന ഛന്ദസ്സാണ് പേരായിരിക്കുന്നത്, ഹരിയാണ് പരബ്രഹ്മസ്വരൂപൻ.
ശങ്ഖചക്രധരം ദേവം ചതുര്ബാഹും കിരീടിനമ്
ശംഖവും ചക്രവും കൈവശമുള്ള, നാലു കൈകളോടും കിരീടം ധരിച്ച ദേവനാണ് അവൻ.