ജഗജ്ജാഡ്യവിധ്വംസനോഭുക്തിമുക്തിപ്രദഃ സ്താത്പ്രസന്നഃ സദാ ശുദ്ധ കീര്തിഃ
ലോകത്തിന്റെ മന്ദത്വം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവൻ, എപ്പോഴും പ്രസന്നനാകട്ടെ; അവന്റെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി നിലനില്ക്കട്ടെ.
ലയം യാസ്യതേ യത്ര വാചാം വിദൂരേ സ വൈ നഃ പ്രസന്നോ ഽസ്തു കാലത്രയാത്മാ
എല്ലാം ലയിക്കുന്നിടത്ത്, വാക്കുകൾ മൗനമാകുന്നിടത്ത്, കാലത്രയത്തിന്റെ ആത്മാവായവൻ ഞങ്ങളോടു പ്രസന്നനാകട്ടെ.
സ വൈ സര്വമൂര്തിഃ സദാ നോ വിഭൂത്യേപ്രസന്നോ ഽസ്തു കിം ജ്ഞാപയാമോ ഽത്ര കൃത്യമ്
സകലരൂപനായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ എപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യത്തിനായി പ്രസന്നനാകട്ടെ; ഇവിടെ ഞങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതെന്തെന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.
വിഷ്ണുമാഹ മുനീനേതാനാനയസ്വ മദന്തികമ്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'മഹർഷേ, ഇവരെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക.'
മുനീന്സാംത്വയ്യ വിശ്വേശം ദര്ശയാമാസ ശങ്കരമ്
മുനിമാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, വിശ്വത്തിന്റെ നാഥനായ ശങ്കരനെ അവൻ അവർക്കു കാണിച്ചു.
തപോലോകാദ്ഭൂമിലോകം മുനയോ മുക്തകില്ബിഷാഃ
എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായ മുനിമാർ തപോലോകത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്കു വന്നു.
ദേവ ദ്വാദശലോകാനാം ദൃശ്യന്തേ ഭസ്മരാശയഃ
ദേവാ, പന്ത്രണ്ടു ലോകങ്ങളിലും ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ ഗിരിശഃ പ്രാഹ താന്മുനീനൂര്ദ്ധരേതസഃ
അത് കേട്ടു, ഗിരിശൻ ശുദ്ധചിത്തരായ ആ മുനിമാരോട് പറഞ്ഞു.
സന്ദേഹോ നാസ്തി മുനയഃ സ്ഥിതാനാം നോ രഹഃസ്ഥലേ
മുനിമാരേ, സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് രഹസ്യസ്ഥലത്തിലും സംശയം ഉണ്ടാകില്ല.
കഥമങ്ഗാരവൃഷ്ടിശ്ച കഥം നോ വാ മഹാധ്വനിഃ
എങ്ങനെയാണ് ചാരമഴ പെയ്തത്? എങ്ങനെയാണ് ആ വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടായത്?
പ്രോചുഃ പ്രാഞ്ജലയോ ദേവം ബ്രഹ്മാദിസുരസംഗതമ്
ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും ചുറ്റുമിരുന്ന ദൈവത്തോട് അവർ കയ്യുകൂപ്പി പറഞ്ഞു.
സ ഏവാങ്ഗാര വൃഷ്ടിം ച പിപാസുരപിബദ്വിഭോഃ
ദൈവമേ, കുടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവൻ തന്നെയാണ് ആ ചാരമഴ വരുത്തിയത്.
വീരോ ഽപ്യാഹ കപേര്ലിങ്ഗേ പീഠാഭാവാദിദം കൃതമ്
വീരനും പറഞ്ഞു: കുരങ്ങന്റെ ലിംഗത്തിൽ പീഠം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഇതാണ് സംഭവിച്ചത്.
കപേശ്ചിത്തം പരിജ്ഞാതും മയാ കൃതമിദം ദ്വിജാഃ
ദ്വിജന്മാരേ, കുരങ്ങന്റെ മനസ്സ് അറിയാൻ ഞാൻ ഇതു ചെയ്തു.
ഇത്യുക്ത്വാ തു യഥാപൂര്വം ദേവദേവഃ കൃപാനിധിഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവദേവനായ കരുണാനിധി മുമ്പത്തെ പോലെ തന്നെ പ്രവർത്തിച്ചു.
കല്പയാമാസ വിശ്വാത്മാ വീരഭദ്രമഥാബ്രവീത്
വിശ്വാത്മാവ് പിന്നീട് വീരഭദ്രനെ സൃഷ്ടിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു.
തതസ്തേ വിപുലാ കീര്തിര്ലോകേ സ്ഥാസ്യതി ശാശ്വതീ
അതിനുശേഷം, നിന്റെ മഹത്തായ കീർത്തി ലോകത്തിൽ ശാശ്വതമായി നിലനിൽക്കും.
താംബൂലം വീരഭദ്രായ ദത്തവാന്പ്രീതമാനസഃ
പ്രസന്നമായ മനസ്സോടെ അവൻ വീരഭദ്രനു താമ്പൂലം നൽകി.
സമാപ്തായാം തു പൂജായാം ഹനുമാന്പ്രീതമാനസഃ
പൂജ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, സന്തോഷപൂർവ്വം ഹനുമാൻ
ദദര്ശ തമഥാഭ്യാഹ വീണാ മേ ദീയതാമിതി
അവനെ കണ്ടു, പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'വീണ എനിക്ക് നൽകണം.'
മമാപീഷ്ടേഹം ഗന്ധര്വ വീണേത്യാഹ കപീശ്വരഃ
കുരങ്ങന്മാരുടെ നായകൻ പറഞ്ഞു: 'എനിക്കും ഈ വീണ വേണം, ഗന്ധർവാ.'
തദാ മുഷ്ടിപ്രഹാരേണ ഗന്ധര്വഃ പാതിതഃ ക്ഷിതൌ
അപ്പോൾ, ഒരു മുഷ്ടിപ്രഹാരത്തിൽ ഗന്ധർവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.
ഹനുമാന്വാനരശ്രേഷ്ഠോ ഗായന്പ്രാഗാച്ഛിവാന്തികമ്
വാനരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാൻ പാടിക്കൊണ്ടു ശിവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.
ബൃഹതീകുസുമൈഃ ശുദ്ധൈര് ദേവപാദാവപൂജയത്
ശുദ്ധമായ ബൃഹതീ പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ ഹനുമാൻ പൂജിച്ചു.
ദൈത്യാനാം ദേവതാനാം ച നൃപാണാം ശങ്കരോ ഽപി ച
ദാനവന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും രാജാക്കളെയും പോലും ശങ്കരൻ അതിക്രമിക്കുന്നു.
സമുല്ലങ്ഘനേ ശക്തിം ശാസ്ത്രജ്ഞത്വം ബലോന്നതിമ്
ഉയരത്തിൽ ചാടി കടക്കുന്നതിലും ശാസ്ത്രജ്ഞതയിലും ശക്തിയുടെ ഉന്നതിയിലും.
പ്രത്യക്ഷം മമ വിപ്രേന്ദ്ര ഹനുമാന്ഹര്ഷമാഗഗതഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഹനുമാൻ സന്തോഷത്തോടെ നേരിൽ എനിക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പ്രസന്നമൂര്തിസ്തരുണഃ ശിവാംശഃ സംഭാവയാമാസ സമസ്തദേവാന്
പ്രസന്നമായ രൂപവും യൗവനവും ശിവന്റെ അംശവും ഉള്ള ഹനുമാൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ആദരിച്ചു.
മഹേശേനാഹമപ്യേനം ശശിമൌലിമവൈമി ച
മഹാദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ഞാൻ പോലും ചന്ദ്രൻ തലയിൽ ധരിക്കുന്നവനായി അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ബുദ്ധൌ ന്യായേ ച വൈ ധൈര്യേ താദൃഗന്യോ ഽസ്തി ന ക്വചിത്
ബുദ്ധിയിലും നീതിയിലും ധൈര്യത്തിലും അവനുപോലൊരു മറ്റൊരാളും എവിടെയും ഇല്ല.