ശിരഃ കമണ്ഡലുഗതം നിധായാഗ്നിനിമന്ത്രിതമ്
അഗ്നിമന്ത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച കമണ്ഡലുവിലെ വെള്ളം തലയിൽ വെച്ചു.
അഥ സ്നാപയിതും ദേവമാദായ കരസംപുടേ
ശേഷം ദൈവത്തെ സ്നാനമിടാൻ കൈകുഴിയിൽ വെള്ളം എടുത്തു.
ലിങ്ഗമാത്രം കരഗതം ദൃഷ്ട്വാ ഭീതിസമന്വിതഃ
കൈയിൽ ലിംഗം മാത്രം കാണുമ്പോൾ അവൻ ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞു.
യദേതത്പീഠരഹിതം ശിവലിങ്ഗം കരസ്ഥിതമ്
പീഠം ഇല്ലാതെ ശിവലിംഗം അവന്റെ കൈയിൽ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
അഥ രുദ്രം ജപിഷ്യാമി തദായതി മഹേശ്വരഃ
അവൻ 'ഇപ്പോൾ ഞാൻ രുദ്രസൂക്തം ജപിക്കും' എന്ന് തീരുമാനിച്ച് മഹേശ്വരനെ ധ്യാനിച്ചു.
യദാ തു ന സമായാതോ മഹേശോ ഽഥ കപീശ്വരഃ
എന്നാൽ മഹേശ്വരൻ പ്രത്യക്ഷമായില്ല, അപ്പോൾ കുരങ്ങുകളുടെ അധിപൻ—
കിമര്ഥം രുദ്യതേ ഭദ്ര രുദിതേ കാരണം വദ
നല്ലവളേ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? കരച്ചിലിന് കാര്യം പറയൂ.
പീഠഹീനമിദം ലിങ്ഗം പശ്യ മേ പാപസംചയമ്
നോക്കൂ, ഈ ലിംഗത്തിന് പീഠം ഇല്ല; എന്റെ പാപസഞ്ചയം കാണൂ.
യദി നായാതി പീഠം തേ ലിങ്ഗേ മാ സാഹസം കുരു
നിന്റെ ലിംഗത്തിന് പീഠം വരില്ലെങ്കിൽ, നീ ആവേശത്തോടെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.
പശ്യ ദര്ശയ മേ ലിങ്ഗം പീഠം ചാത്രാഗതം ന വാ
നോക്കൂ, ഈ ലിംഗവും പീഠം ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതും എനിക്ക് കാണിക്കൂ.
ദഗ്ധുകാമോ ഽഖിലാംല്ലോകാന്വീരഭദ്രഃ പ്രാതാപവാന്
വീരഭദ്രൻ, വലിയ ശക്തിയോടെ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ചുട്ടുകളയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
അഥ സപ്തതലാന്ദഗ്ധ്വാ പുനരൂര്ദ്ധ്വമവര്തത
അപ്പോൾ, ഏഴു പാളികളും ചുട്ടശേഷം, വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ലലാടനേത്രസംഭൂതം നഖേനാദായ ചാനലമ്
തലമുടിയിലെ കണ്ണിൽ നിന്നു പിറന്ന അഗ്നിയെ, വിരലിന്റെ നഖത്തിൽ കൊണ്ട് എടുത്തു.
തപഃ സത്യം ച സംദഗ്ധുമുദ്യതോ ഽഭൂന്മുനീശ്വരഃ
മഹർഷി, തപസ്സിനെയും സത്യത്തെയും ചുട്ടുകളയാൻ തയ്യാറായി.
ദഗ്ധുകാമം വീരഭദ്രം ഗൌതമാശ്രമമാഗതാഃ
ചുട്ടുകളയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച വീരഭദ്രനെ തടയാൻ ആഗ്രഹിച്ചവർ, ഗൗതമന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് വന്നു.
അസ്തുവന്ഭക്തിസംയുക്താഃ സ്തോത്രൈര്വേദസമുദ്ഭവൈഃ
ഭക്തിയോടെ, വേദങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച സ്തോത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ സ്തുതിച്ചു.
ബ്രഹ്മാദ്യധീശായ സൃഷ്ട്യാദികര്ത്രേ,വിഷ്ണുപ്രിയായാര്തിഹൄന്ത്രേംഽതകര്ത്രേ
ബ്രഹ്മാദികൾക്ക് നാഥനായ, സൃഷ്ടിയുടെ ആദികർത്താവായ, വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രിയനായ, ദു:ഖം നീക്കുന്നവൻ, മരണത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ എന്നിങ്ങനെ—
നമോ വേദഗുഹ്യായ ഭക്തപ്രിയായ നമഃ പാകഭോക്ത്രേ മഖേശായ തുഭ്യമ്
വേദഗുഹ്യത്തെ അറിയുന്നവനേ, ഭക്തപ്രിയനേ, യജ്ഞഭാഗം കഴിക്കുന്നവനേ, യാഗങ്ങളുടെ കർത്താവേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമസ്തേ സുരാബിന്ദുവര്ഷാപനായ ത്രയീമൂര്തയേ കാലകാലായ നാഥ
ദേവന്മാർക്ക് അമൃതം മഴപോലെ പെയ്യിക്കുന്നവനേ, മൂന്നു വേദങ്ങളുടെ രൂപമായോ, മരണത്തിനും മരണമായോ, നാഥാ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ശിവായാശിവഘ്നായ വീരായ ഭൂയാത്സദാ നഃ പ്രസന്നോ ജഗന്നാഥകേജ്യഃ
ശിവനേ, അശുഭം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, വീരനേ, ലോകനാഥനേ, എപ്പോഴും ഞങ്ങളോടു പ്രസന്നനാകണമേ, നിനക്ക് ആരാധ്യനാകാൻ അർഹതയുണ്ട്.
ജഗജ്ജാഡ്യവിധ്വംസനോഭുക്തിമുക്തിപ്രദഃ സ്താത്പ്രസന്നഃ സദാ ശുദ്ധ കീര്തിഃ
ലോകത്തിന്റെ മന്ദത്വം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവൻ, എപ്പോഴും പ്രസന്നനാകട്ടെ; അവന്റെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി നിലനില്ക്കട്ടെ.
ലയം യാസ്യതേ യത്ര വാചാം വിദൂരേ സ വൈ നഃ പ്രസന്നോ ഽസ്തു കാലത്രയാത്മാ
എല്ലാം ലയിക്കുന്നിടത്ത്, വാക്കുകൾ മൗനമാകുന്നിടത്ത്, കാലത്രയത്തിന്റെ ആത്മാവായവൻ ഞങ്ങളോടു പ്രസന്നനാകട്ടെ.
സ വൈ സര്വമൂര്തിഃ സദാ നോ വിഭൂത്യേപ്രസന്നോ ഽസ്തു കിം ജ്ഞാപയാമോ ഽത്ര കൃത്യമ്
സകലരൂപനായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ എപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യത്തിനായി പ്രസന്നനാകട്ടെ; ഇവിടെ ഞങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതെന്തെന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.
വിഷ്ണുമാഹ മുനീനേതാനാനയസ്വ മദന്തികമ്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'മഹർഷേ, ഇവരെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക.'
മുനീന്സാംത്വയ്യ വിശ്വേശം ദര്ശയാമാസ ശങ്കരമ്
മുനിമാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, വിശ്വത്തിന്റെ നാഥനായ ശങ്കരനെ അവൻ അവർക്കു കാണിച്ചു.
തപോലോകാദ്ഭൂമിലോകം മുനയോ മുക്തകില്ബിഷാഃ
എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായ മുനിമാർ തപോലോകത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേക്കു വന്നു.
ദേവ ദ്വാദശലോകാനാം ദൃശ്യന്തേ ഭസ്മരാശയഃ
ദേവാ, പന്ത്രണ്ടു ലോകങ്ങളിലും ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ ഗിരിശഃ പ്രാഹ താന്മുനീനൂര്ദ്ധരേതസഃ
അത് കേട്ടു, ഗിരിശൻ ശുദ്ധചിത്തരായ ആ മുനിമാരോട് പറഞ്ഞു.
സന്ദേഹോ നാസ്തി മുനയഃ സ്ഥിതാനാം നോ രഹഃസ്ഥലേ
മുനിമാരേ, സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് രഹസ്യസ്ഥലത്തിലും സംശയം ഉണ്ടാകില്ല.
കഥമങ്ഗാരവൃഷ്ടിശ്ച കഥം നോ വാ മഹാധ്വനിഃ
എങ്ങനെയാണ് ചാരമഴ പെയ്തത്? എങ്ങനെയാണ് ആ വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടായത്?