സര്വദാ തം ഗുരുര്ദൃഷ്ട്വാ കരമാലംബ്യ മന്ദിരമ്
ഗുരു എപ്പോഴും അവനെ കണ്ടാൽ കൈ പിടിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു.
സ്വയം തദസ്യ പാത്രേണ ബുഭുജേഗൌതമോ മുനിഃ
ഗൗതമമുനി അവന്റെ പാത്രം ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
നിര്ദിഷ്ടോ ഗുരുപത്ന്യാ തു ബുഭുജേ സോ ഽവിശേഷതഃ
ഗുരുപത്നി നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ അവൻ വ്യത്യാസം കാണാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
കണ്ടകാനന്നവദ്ഭുക്ത്വാ യഥാപൂര്വമതിഷ്ഠത
കണ്ടകങ്ങൾ അടങ്ങിയ അന്നം കഴിച്ചിട്ടും അവൻ മുമ്പത്തെ പോലെ തന്നെ തുടര്ന്നു.
ദിനേദിനേ തത്പ്രദത്തം ലോഷ്ടമംബു ച ഗോമയമ്
പ്രതിദിനം അവനു അവരിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതെല്ലാം ഒരു കട്ടികളിമണ്ണും വെള്ളവും പശുവിന്റെ ചാണകുമാത്രമായിരുന്നു.
ഏതാദൃശോ മുനിരസൌ ചണ്ഡാലസദൃശാകൃതിഃ
ആ മുനി രൂപത്തിൽ ഒരു ചാണ്ഡാളനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
അന്ത്യജോചിതവേഷശ്ച വൃഷപര്വാണമഭ്യഗാത്
അവൻ ഒരു അന്ത്യജന് അനുയോജ്യമായ വേഷം ധരിച്ച് വൃഷപർവ്വാനെ സമീപിച്ചു.
വൃഷപര്വാ തമജ്ഞാത്വാ പീഡയിത്വാ ശിരോ ഽച്ഛിനത്
വൃഷപർവ്വൻ അവനെ തിരിച്ചറിയാതെ പീഡിപ്പിച്ചു, പിന്നെ തലവെട്ടി.
അതീവ കലുഷം ഹ്യാസീത്തത്രസ്ഥാ മുനയസ്തഥാ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മുനിമാരെ അതിനാൽ വളരെ അശുദ്ധരാക്കി.
നിര്യയൌ ചക്ഷുഷോ വാരി ശോകം സംദര്ശയന്നിവ
അവരുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി, ദുഃഖം വെളിപ്പെടുത്തുന്നപോലെ.
കിമനേന കൃതേ പാപം യേന ച്ഛിന്നമിദം ശിരഃ
ഇവനെന്താണ് പാപം ചെയ്തതെന്ന്, ഇതിന്റെ ഫലമായി തലവെട്ടപ്പെട്ടത്?
മമാപി മരണം സത്യം ശിഷ്യച്ഛദ്മാ യതോ ഗുരുഃ
എന്റെ മരണവും ഉറപ്പാണ്, കാരണം ഗുരു ശിഷ്യന്റെ വേഷത്തിൽ വന്നിരുന്നു.
മരണം യത്ര ദൃഷ്ടം സ്യാത്തത്ര നോ മരണം ധ്രുവമ്
മരണം കാണുന്നിടത്ത് നമ്മുടെ മരണവും തീർച്ചയായിരിക്കും.
ഏനം സംജീവയിഷ്യാമി ഭാര്ഗവം ശങ്കരപ്രിയമ്
ശങ്കരനു പ്രിയനായ ഭാർഗവനെ ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കും.
ഇതി വാദിനി വിപ്രേന്ദ്രേ ഗൌതമോ ഽപി മമാര ഹ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഗൗതമനും മരിച്ചു.
തസ്യൈവം ഹതിമാജ്ഞായ പ്രഹ്ലാദാദ്യാ ദിതീശ്വരാഃ
ഇങ്ങനെ അവന്റെ വധം അറിഞ്ഞ്, പ്രഹ്ലാദനും മറ്റു ദിതിപുത്രന്മാരും
മൃതമാസീദഥ ബലം തസ്യ ബാണസ്യ ധീമതഃ
അപ്പോൾ ധീരനായ ബാണന്റെ ശക്തി നശിച്ചു.
ഗൌതമേന മഹേശസ്യ പൂജയാ പൂജിതോ വിഭുഃ
ഗൗതമൻ മഹേശനെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ആ മഹാശക്തൻ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
അഹോ കഷ്ടമഹോകഷ്ടം മഹേശാ ബഹവോ ഹതാഃ
അയ്യോ, എത്ര വലിയ ദുർഘടം! മഹേശന്റെ ഭക്തന്മാരിൽ പലരും കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഇതി നിശ്ചിത്യ ഗതവാന്മന്ദരാചലമവ്യയമ്
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, അവൻ അക്ഷരമായ മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
ബ്രഹ്മാണം ച ഹരിം തത്ര സ്ഥിതൌ പ്രാഹ ശിവോ വചഃ
അവിടെ ബ്രഹ്മാവിനോടും ഹരിയോടും ശിവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗത്വാ പശ്യാമി ഹേ വിഷ്ണോ സര്വം തത്കൃതസാഹസമ്
ഞാൻ പോയി, ഹരേ, അവൻ ചെയ്തതെല്ലാം കാണും.
നന്ദികേന സുവേഷേണ ധൃതേ ഛത്രേ ഽതിശോഭനേ
നന്ദി മനോഹരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അത്യന്തം ഭംഗിയുള്ള കുടയുമായി നിന്നു.
മഹേശാനുമതിം ലബ്ധ്വാ ഹരിര്നാഗാന്തകേ സ്ഥിതഃ
മഹേശ്വരന്റെ അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം ഹരി പാമ്പിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്നു.
ശിവാനുമത്യാ ബ്രഹ്മാപി ഹംസാരൂഢോ ഽഭവത്തദാ
ശിവന്റെ സമ്മതത്തോടെ ബ്രഹ്മാവും അന്നവാഹനമായ ഹംസപ്പക്ഷിയില് കയറി നിന്നു.
ഇന്ദ്രാദിസര്വദേവാശ്ച സ്വസ്വവാഹനസംയുതാഃ
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോടികോടിഗണാകീര്ണാ ഗൌതമസ്യാശ്രമം ഗതാഃ
അനവധി ജനക്കൂട്ടം ചുറ്റിപ്പറ്റി, അവര് ഗൗതമന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
സ്വഭക്തം ജീവയാമാസ വാമകോണനിരീക്ഷണാത്
വാമഭാഗത്തുനിന്ന് നോക്കി ഭക്തനെ ജീവിപ്പിച്ചു.
തദാകര്ണ്യ വചസ്തസ്യ ഗൌതമഃ പ്രാഹ സാദരമ്
അവന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് ഗൗതമന് ആദരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ത്വല്ലിങ്ഗാര്ചനസാമര്ഥ്യം നിത്യമസ്തു മമേശ്വര
എന്റെ പ്രഭോ, എനിക്ക് എപ്പോഴും നിന്റെ ലിംഗത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള ശേഷി ഉണ്ടാകട്ടെ.