തന്മധ്യേ ച മഹേശാനം ധ്യായേദ്ദീപ്തിമയം ശുഭമ്
അത്ക്കുള്ളിൽ പ്രകാശമുള്ള, മംഗളമായ മഹേശാനെ ധ്യാനിക്കണം.
തം ദേഹമാകാശദീപേ പ്രദഹേജ്ജ്ഞാനവഹ്നിനാ
ആ ശരീരം ആകാശദീപത്തിൽ ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ ചുട്ടുകളയണം.
ദഗ്ധ്വാകാശമഥോ വായുമഗ്നിഭൂതം തഥാ ദഹേത്
ആകാശം ചുട്ടശേഷം വായുവും, പിന്നെ അഗ്നിഭൂതവും അങ്ങനെ തന്നെ ചുട്ടുകളയണം.
തദാശ്രിതാന്ഗുണാന്ദഗ്ധ്വാ തതോ ദേഹം പ്രദാഹയേത്
അവയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുണങ്ങളെ ചുട്ടശേഷം ശരീരം ചുട്ടുകളയണം.
ശിഖാമധ്യസ്ഥിതം വിഷ്ണുമാനന്ദരസനിര്ഭരമ്
കുടിമുടിയുടെ നടുവിൽ ആനന്ദസാരമായ വിഷ്ണു നിലകൊള്ളുന്നു.
ശിവാങ്ഗോത്പന്നകിരണൈരമൃതദ്രവസംയുതൈഃ
ശിവന്റെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന അമൃതസാരമുള്ള കിരണങ്ങൾ ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
അനേന പ്ലാവിതം ഭൂതഗ്രാമം സംചിന്തയേത്പരമ്
ഇതുവഴി എല്ലാ ജീവികളും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതായി മനസ്സിൽ ആലോചിക്കണം.
പൂജാം കര്തും ജപ്യകര്മാപി പശ്ചാദേവം ധ്യായേദ്ബ്രഹ്മഹത്യാദിശുദ്ധ്യൈ
പൂജയോ ജപമോ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് ബ്രാഹ്മണഹത്യയുപമമായ പാപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇങ്ങനെ ധ്യാനിക്കണം.
സദാശിവം ദീപമധ്യേ വിചിന്ത്യ പഞ്ചാക്ഷരേണാര്ചനമവ്യയം തു
ദീപത്തിന്റെ നടുവിൽ സദാശിവനെ എപ്പോഴും മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, അക്ഷയമായ അവനെ അഞ്ചക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആരാധിക്കണം.
ഔദുംബരം രാജതം സ്വര്ണപീഠം വസ്ത്രാദിച്ഛന്നം സര്വമേവേഹ പീഠമ്
ഉദുമ്പരമരം, വെള്ളി, പൊന്നു എന്നിവയിൽ നിർമ്മിച്ച, വസ്ത്രം മുതലായവ കൊണ്ട് മൂടിയിരിക്കുന്ന ഏതു പീഠവും ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കാം.
കുര്യാത്പീഠേ ചോര്ദ്ധ്വകേ നാഗയുഗ്മം ദേവാഭ്യാശേ ദക്ഷിണേ വാമതശ്ച
പീഠത്തിന്മേലും അതിനുമുകളിൽ ദേവതയുടെ വലത്തും ഇടത്തും രണ്ട് പാമ്പുകൾ വെക്കണം.
സുശ്വേതേന തസ്യ മധ്യേ മഹേശം ലിങ്ഗാകാരം പീഠയുക്തം പ്രപൂജ്യമ്
അതിന്റെയിടയിൽ വളരെ വെളുത്ത രൂപത്തിൽ പീഠത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച ലിംഗാകാരമായ മഹേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം.
പുഷ്പൈഃ പത്രൈഃ ശ്രീതിലൈരക്ഷതൈശ്ച തിലോന്മിശ്രൈഃ കേവലൈശ്ചപ്രപൂജ്യ
പൂക്കൾ, ഇലകൾ, ശുഭമായ എള്ള്, അക്ഷതം, ശുദ്ധമായ എള്ള് എന്നിവ കൊണ്ട് ആരാധിക്കണം.
പൂജാശേഷം തേ സമാപ്യാഥ സര്വേ ഗീതം നൃത്യം തത്ര തത്രാപി ചക്രുഃ
പൂജയുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ പാട്ടും നൃത്തവും നടത്തി.
കാലേ ചാസ്മിന്സുവ്രതേ ഗൌതമസ്യ ശിഷ്യഃ പ്രാപ്തഃ ശങ്കരാത്മേതി നാമ്നാ
അപ്പോൾ, ധർമ്മശീലനായവനേ, ഗൗതമന്റെ ശിഷ്യനായ ശങ്കരാത്മൻ എന്നവൻ അവിടെ എത്തി.
ക്വചിദ്ദ്വിജാതിപ്രവരഃ ക്വചിഞ്ചണ്ഡാലസന്നിഭഃ
ചിലപ്പോഴൊക്കേ അവൻ ഉന്നത ബ്രാഹ്മണനായി, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചണ്ടാളനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഗര്ജത്യുത്പതതേ ചൈവ നൃത്യതി സ്തൌതി ഗായതി
അവൻ ഗർജിച്ചു, കയറി, നൃത്തം ചെയ്തു, സ്തുതിച്ചു, പാടി.
ശിവജ്ഞാനൈകസംപന്നഃ പരമാനന്ദനിര്ഭരഃ
ശിവജ്ഞാനത്തിൽ മാത്രം സമ്പന്നനും പരമാനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞവനുമായിരുന്നു അവൻ.
ബുഭുജേ ഗുരുണാ സാകം ക്വചിദുച്ഛിഷ്ടമേവ ച
അവൻ ഗുരുവിനൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഗുരുവിന്റെ ശേഷിച്ച ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു.
ഹസ്തം ഗൃഹീത്വൈവ ഗുരോഃ സ്വയമേവാഭുനക്ക്വചിത്
ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഗുരുവിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവൻ തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
സര്വദാ തം ഗുരുര്ദൃഷ്ട്വാ കരമാലംബ്യ മന്ദിരമ്
ഗുരു എപ്പോഴും അവനെ കണ്ടാൽ കൈ പിടിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു.
സ്വയം തദസ്യ പാത്രേണ ബുഭുജേഗൌതമോ മുനിഃ
ഗൗതമമുനി അവന്റെ പാത്രം ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
നിര്ദിഷ്ടോ ഗുരുപത്ന്യാ തു ബുഭുജേ സോ ഽവിശേഷതഃ
ഗുരുപത്നി നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ അവൻ വ്യത്യാസം കാണാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
കണ്ടകാനന്നവദ്ഭുക്ത്വാ യഥാപൂര്വമതിഷ്ഠത
കണ്ടകങ്ങൾ അടങ്ങിയ അന്നം കഴിച്ചിട്ടും അവൻ മുമ്പത്തെ പോലെ തന്നെ തുടര്ന്നു.
ദിനേദിനേ തത്പ്രദത്തം ലോഷ്ടമംബു ച ഗോമയമ്
പ്രതിദിനം അവനു അവരിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതെല്ലാം ഒരു കട്ടികളിമണ്ണും വെള്ളവും പശുവിന്റെ ചാണകുമാത്രമായിരുന്നു.
ഏതാദൃശോ മുനിരസൌ ചണ്ഡാലസദൃശാകൃതിഃ
ആ മുനി രൂപത്തിൽ ഒരു ചാണ്ഡാളനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
അന്ത്യജോചിതവേഷശ്ച വൃഷപര്വാണമഭ്യഗാത്
അവൻ ഒരു അന്ത്യജന് അനുയോജ്യമായ വേഷം ധരിച്ച് വൃഷപർവ്വാനെ സമീപിച്ചു.
വൃഷപര്വാ തമജ്ഞാത്വാ പീഡയിത്വാ ശിരോ ഽച്ഛിനത്
വൃഷപർവ്വൻ അവനെ തിരിച്ചറിയാതെ പീഡിപ്പിച്ചു, പിന്നെ തലവെട്ടി.
അതീവ കലുഷം ഹ്യാസീത്തത്രസ്ഥാ മുനയസ്തഥാ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മുനിമാരെ അതിനാൽ വളരെ അശുദ്ധരാക്കി.
നിര്യയൌ ചക്ഷുഷോ വാരി ശോകം സംദര്ശയന്നിവ
അവരുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി, ദുഃഖം വെളിപ്പെടുത്തുന്നപോലെ.