ധത്തൂരൈഃ സ്തഭ്യതേ നിമ്ബൈര്ദ്വേഷ്യതേ വശ്യതേംഽബുജൈഃ
ധത്തൂരയാല് അതിനെ ഉറപ്പാക്കാം, നിമ്ബയാല് വിരോധം വരുത്താം, താമരയാല് വശീകരിക്കാം.
കടുതൈലമഹിഷ്യാജ്യൈര്ഹേമദ്രവ്യാഞ്ജനം സ്മൃതമ്
കഠിനമായ എണ്ണ, മഹിഷിയുടെ നെയ്യ്, പൊന്നുപയോഗിച്ച വസ്തുക്കള് കൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്യണമെന്ന് പറയുന്നു.
തിലതണ്ഡുലസിദ്ധാര്ഥജാലൈര്വശ്യോ നൃപോ ഭവേത്
എള്ള്, അരി, സിദ്ധാര്ത്ഥം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ചാല് രാജാവ് വശീകരിക്കപ്പെടും.
സ്ത്രീവശ്യകൃത്പ്രിയങ്ഗൂണാം മുരാണാം ഭൂതശാന്തിദഃ
സ്ത്രീയെ വശീകരിക്കാന് പ്രിയംഗു ഉപയോഗിക്കാം, ഭൂതശാന്തിക്ക് മുരം ഉപയോഗിക്കാം.
സമിധോ ലഭതേ ഹുത്വാ പുത്രാനായുര്ദ്ധനം സുഖമ്
സമിദ് അഗ്നിയില് അർപ്പിച്ചാല് പുത്രന്മാര്, ദീര്ഘായുസ്, ധനം, സുഖം എന്നിവ ലഭിക്കും.
രോചനാഗോമയൈസ്തംഭോ ഭൂപ്രാപ്തിഃ ശാലിഭിര്ഹുതൈഃ
രൊചനയും പശുവിന്റെ ചാണകവും ഉപയോഗിച്ചാല് സ്ഥിരത ലഭിക്കും; അരി അർപ്പിച്ചാല് ഭൂമി ലഭിക്കും.
പ്രകല്പനീയാ മന്ത്രജ്ഞൈഃ കാര്യ്യഗൌരവലാഘവാത്
മന്ത്രജ്ഞര് കര്മ്മത്തിന്റെ ഗൗരവവും ലഘുത്വവും അനുസരിച്ച് ഇത് ക്രമീകരിക്കണം.
കാര്തവീര്യാര്ജുനം ങേംതം സര്വമന്ത്രേഷു യോജയേത്
കാര്ത്തവീര്യാര്ജുനനെ എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളിലും ആഹ്വാനിച്ച് ചേര്ക്കണം.
ആദ്യബീജദ്വയേനാസൌ ദ്വിതീയോ മന്ത്ര ഈരിതഃ
ആദ്യത്തെ രണ്ട് ബീജാക്ഷരങ്ങളോടെ രണ്ടാം മന്ത്രം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു.
സ്വപാശാഭ്യാം പഞ്ചമോ ഽസൌ ഷഷ്ടഃ സ്വേന ച മായയാ
സ്വന്തം പാശങ്ങളാല് അഞ്ചാമത്തേത്; സ്വയം ശക്തിയും മായയും ഉപയോഗിച്ച് ആറാമത്തേത്.
സ്വവാഗ്ഭവാഭ്യാം നവമോ വര്മാസ്ത്രാഭ്യാമഥാന്തിമഃ
തന്റെ വാക്കിലും സ്വഭാവത്തിലും നിന്നുള്ള ഒമ്പതാമത്തേത്, പിന്നെ അവസാന രണ്ട് മന്ത്രങ്ങൾ ആയുധവും കാവചവും ആകുന്നു.
മന്ത്രേ തു ദശമേ വര്ണാ നവവര്മാസ്ത്രമധ്യഗാഃ
പത്താമത്തെ മന്ത്രത്തിൽ, അക്ഷരങ്ങൾ ഒമ്പത് അക്ഷരങ്ങളുള്ള കാവചവും ആയുധവും ഉള്ളതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ഏഷാമാദ്യേ വിരാട്ഛദോ ഽന്യേഷു ത്രിഷ്ടുബുദാഹൃതമ്
ഇവയിൽ ആദ്യത്തെത് വിരാട് എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; മറ്റുള്ളവയിൽ ത്രിഷ്ടുപ് എന്നതാണ് പറയുന്നത്.
തദാദിമഃ ശിവാര്ണഃ സ്യാദന്യേ തു ദ്വാദശാക്ഷരാഃ
ആദ്യത്തേത് 'ശിവ' എന്ന അക്ഷരമാണ്; ശേഷിച്ചവ പന്ത്രണ്ടു അക്ഷരങ്ങളുള്ളവയാണ്.
ഏവം വിംശതിമന്ത്രാണാം യജനം പൂര്വവന്മതമ
ഇങ്ങനെ ഇരുപത് മന്ത്രങ്ങളുടെ പൂജയും മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
താരോ ഹൃത്കാര്തവീര്യാര്ജുനായ വര്മാസ്ത്രഠദ്വയമ്
'താര' എന്ന അക്ഷരം ഹൃദയത്തിൽ, കാർതവീര്യാർജുനനു വേണ്ടി, കാവചവും ആയുധവും ഇരട്ടയായി ഉണ്ട്.
ഭൂനേത്രസമനേത്രാക്ഷിവര്ണേരസ്യാങ്ഗപഞ്ചകമ്
ഇതിന്റെ അഞ്ചു അംഗങ്ങൾ 'ഭൂ', 'നെത്ര', 'സമനെത്ര', 'അക്ഷി' എന്നീ അക്ഷരങ്ങളാണ്.
വര്മാസ്ത്രാഗ്നിപ്രിയാമന്ത്രഃ പ്രോക്തോ ഹ്യഷ്ടാദശാര്ണകഃ
അഗ്നിക്കു പ്രിയമായ കാവചവും ആയുധവും ഉള്ള മന്ത്രം പതിനെട്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ളതാണെന്ന് പറയുന്നു.
നമോ ഭഗവതേ ശ്രീതി കാര്തവീര്യാര്ജുനായ ച
ശ്രീഭഗവാനെ, കാർതവീര്യാർജുനനെ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പരിപാലിതസപ്താന്തേ ദ്വീപായ സര്വരാപദമ്
എല്ലാ ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷ നൽകുന്ന, ഏഴു ദ്വീപുകളും സംരക്ഷിക്കുന്നവനായ പ്രഭുവിന് സമർപ്പിക്കുന്നു.
സഹസ്രദഹനപ്രാന്തേ വര്മാസ്ത്രാന്തോ മഹാമനുഃ
ആയിരം ദഹനങ്ങളുടെ അവസാനം, കാവചവും ആയുധവും ഉള്ള മഹാമന്ത്രം അവസാനിക്കുന്നു.
രാജന്യക്രവര്തീ ച വീരഃ ശൂരസ്തൃതീയകഃ
അവൻ രാജാവും, സർവ്വഭൗമനും, വീരനും, മൂന്നാമത്തേത് ശക്തനായ യോദ്ധാവുമാണ്.
രേവാംബുപരിതൃപ്തശ്ച കാണോ ഹസ്തപ്രബാധിതഃ
രേവാനദിയുടെ വെള്ളത്തിൽ തൃപ്തനായവൻ, ഒരു കണ്ണുള്ളവൻ, കൈക്ക് ദോഷം സംഭവിച്ചവൻ.
സിംച്യമാനം യുവതിഭിഃ ക്രീഡന്തം നര്മദാജലേ
യുവതികൾ അവനെ നനയ്ക്കുന്നു, നർമദാനദിയിൽ കളിക്കുന്നു.
ഏവം ധ്യാത്വായുതം മന്ത്രം പജേദന്യത്തു പൂര്വവത്
ഇങ്ങനെ ആയിരം മന്ത്രം ധ്യാനിച്ച്, പിന്നെ മുമ്പുപോലെ പൂജിക്കണം.
കാര്തവീര്യാര്ജുനോ നാമ രാജാ ബാഹുസഹസ്രവാന്
കാർതവീര്യാർജുനൻ എന്ന രാജാവ് ആയിരം കൈകൾ ഉള്ളവനാണ്.
ലഭ്യതേ മന്ത്രവര്യോ ഽയം ദ്വാത്രിംശദ്വര്ണസംയുതഃ
മുപ്പത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ ഉള്ള ഈ ഉത്തമ മന്ത്രം ലഭ്യമാകുന്നു.
കാര്തവീര്യായ ശബ്ദാന്തേ വിദ്മഹേ പദമുഞ്ചരേത്
'കാർതവീര്യ' എന്ന വാക്കിന്റെ അവസാനം 'വിദ്മഹേ' എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം.
തന്നോര്ഽജുനഃ പ്രവര്ണാന്തേ ചോദയാത്പദമീരയേത്
അവസാനത്തിൽ അർജുനൻ പാരായണം കഴിഞ്ഞ് അവസാന ശ്ലോകം ഉച്ചരിക്കണം.
അനുഷ്ടുഭം മനും രാത്രൌ ജപതാം ചൌരസംചയാഃ
രാത്രിയിൽ അനുഷ്ടുപ് ചൊല്ലുന്നവരുടെ ചുറ്റും കള്ളന്മാർ ചേരാറുണ്ട്.