ഷഡൂദീര്ഘാഢ്യേന ബീജേന കൃത്വാങ്ഗാനി ച ഭാവയേത്
ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങളുള്ള ബീജം ഉപയോഗിച്ച്, അവന്റെ അംഗങ്ങൾ ധ്യാനിക്കണം.
ദശാവതാരൈഃ സഹിതസ്തനോതു നൃഹരിഃ സുഖമ്
പത്തു അവതാരങ്ങളോടൊപ്പം നരഹരി സന്തോഷം നൽകട്ടെ.
പ്രാഗുക്തേ പൂജയേത്പീഠേ മൂര്തിസംകല്പ്യ മൂലതഃ
മുന്പ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പീഠത്തില് ദൈവത്തിന്റെ രൂപം മനസ്സില് സങ്കല്പ്പിച്ച് ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം.
ഇന്ദ്രാദ്യാനപി വജ്രാദ്യാന്സമ്പൂജ്യേഷ്ടമവാപ്നുയാത്
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരെയും, അവരുടേതായ വജ്രം പോലുള്ള ആയുധങ്ങളോടുകൂടി പൂജിച്ചാല് ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കും.
താരോ മായാ രമാ കാമോ ബീജം ക്രോധപദം തതഃ
ശേഷം 'താര' എന്ന അക്ഷരം, മായ, രമ, കാമം, ബീജം, കോപത്തിന്റെ സ്ഥാനം എന്നിവ ആഹ്വാനിക്കണം.
പ്രധാനധര്മാധര്മാന്തേ നിഗഡേതിപദം വദേത്
പ്രധാനമായ ധര്മത്തിന്റെയും അധര്മത്തിന്റെയും അവസാനം 'നിഗഡേതി' എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം.
കാലാന്തകസദൃക്തോയം സ്വേശ്വരാന്തേ സദൃഗ്ജലമ്
കാലാന്ത്യത്തില് ഉള്ള വെള്ളംപോലെയും, സ്വന്തം ഇശ്വരന്റെ അവസാനം സുതാരമായ വെള്ളംപോലെയും ഇതാണ്.
ഭാസകാന്തേ തു കാലാദ്യതീതനിത്യോദിതേതി ച
പ്രഭയുടെ അവസാനം, കാലം മുതലായവയും, കഴിഞ്ഞതും, ശാശ്വതവും, ഉദിച്ചതും മനസ്സില് വെക്കണം.
ഹൃദയാബ്ജചതുശ്ചോക്താ ദലാന്തേ തു നിവിഷ്ടിതഃ
ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിന്റെ നാലു ദളങ്ങളുടെ അവസാനം ഇതു സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
ചതുര്വിംശാത്മന്നന്തേ തു പഞ്ചവിംശാത്മന്നിത്യപി
ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ തത്ത്വത്തിന്റെ അവസാനം, ഇരുപത്തിയഞ്ചാമതിലും ഇതു നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭഗവന്നൃസിംഹപുരുഷ ക്രോധേശ്വര രസാ സഹ
ഭഗവന് നൃസിംഹപുരുഷാ, കോപേശ്വരാ, രസങ്ങളോടുകൂടി നീയിരിക്കുന്നു.
കോട്യാഭാന്തേ മഹാദേവ നികായദശശബ്ദതഃ
കോടിയധികം കിരണങ്ങളുടെ അവസാനം, മഹാദേവാ, കൂട്ടത്തിന്റെ പത്ത് ശബ്ദങ്ങളില് നിന്നാണ്.
പിങ്ഗലേക്ഷണസടാദഷ്ട്രാ ദംഷ്ട്രായുധ നഖായുധ
പിങ്ക് നിറമുള്ള കണ്ണുകളും കേശവും, എട്ടു ദന്തങ്ങളും, ആയുധമായ പല്ലുകളും നഖങ്ങളും ഉള്ളവനാണ്.
സം സക്തിവിഗ്രഹാന്തേ തു ഭൂതാപസ്മാരയാതുധാന്
ശക്തിയുടെ രൂപത്തിന്റെ അവസാനം, ഭൂതങ്ങള്, അപസ്മാരം, യാതുധാനന്മാര് എന്നിവയുണ്ട്.
ഭഗവന്വ്യോമചക്രേശ്വരാന്തേ തു പ്രഭവാപ്യയ
ഭഗവന്, ആകാശചക്രത്തിന്റെ ഇശ്വരന്റെ അവസാനം ഉത്ഭവവും ലയവും ഉണ്ടാകുന്നു.
ദഹ ജ്ഞാനൈശ്വര്യമന്തേ പ്രകാശയയുഗം തതഃ
ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും അവസാനം ദഹിപ്പിക്കണം, പിന്നെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഇരട്ടത്വം പ്രകടിപ്പിക്കണം.
സത്യപുരുഷ ശബ്ദാന്തേ സദസന്മധ്യ ഈരയേത്
'സത്യപുരുഷ' എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം, സതും അസതും തമ്മിലുള്ള മധ്യഭാഗം ഉച്ചരിക്കണം.
ഭയം കാന്താരശബ്ദാന്തേ ഭയം വിഷപദാത്തതഃ
'കാന്താരം' എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ഭയം ഉണ്ട്; 'വിഷം' എന്ന പദത്തില് നിന്ന് പിന്നെയും ഭയം ഉണ്ടാകുന്നു.
അശന്യന്തേ ഭയം ദുര്ഭിക്ഷഭയം മാരീശബ്ദതഃ
'അശനി' എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ഭയം ഉണ്ട്; 'മാരി' എന്ന പദത്തില് നിന്ന് ദുര്ഭിക്ഷഭയം ഉണ്ടാകുന്നു.
സ്കന്ദാപസ്മാരശബ്ദാന്തേ ഭയം ചൌരഭയം തതഃ
'സ്കന്ദ'യും 'അപസ്മാരം' എന്ന പദങ്ങളുടെ അവസാനം ഭയം ഉണ്ട്; 'ചോറ്' എന്ന പദത്തില് നിന്ന് പിന്നെയും ഭയം.
ഭയം ജന്മജരാന്തേ മരണാദിശബ്ദമീരയേത്
ജനനവും വയസ്സായും കഴിഞ്ഞ ശേഷം, മരണവും അതിനോടു സാമ്യമുള്ള വാക്കുകളും ഉച്ചരിക്കണം.
ജ്ഞേയരൂപധാരണാന്തേ നൃസിംഹബൃഹത്സാമതഃ
ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, നരസിംഹന്റെ മഹാസാമവേദത്തിൽ നിന്നുള്ള വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കണം.
അഷ്ടാഷ്ടകം ചതുഃഷഷ്ടി ചേടികാഭയമീരയേത്
എട്ട് എട്ടുകൂട്ടങ്ങളും അറുപത്തിനാലു സഹചാരികളും കഴിഞ്ഞാൽ, ഭയമില്ലെന്നുള്ള വാക്ക് ഉച്ചരിക്കണം.
നമിതാന്തേ പദപദാത്പങ്കജാന്വിത ഈരയേത്
വന്ദനം കഴിഞ്ഞ്, ഓരോ പദത്തിൽ നിന്നും താമരപ്പൂക്കൾക്കൊപ്പം ഉച്ചരിക്കണം.
സഹസ്രേക്ഷണശബ്ദാന്തേ സഹസ്രപാദമീരയേത്
'ആയിരം കണ്ണുള്ള' എന്ന വാക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ, 'ആയിരം കാലുള്ളവൻ' എന്നത് ഉച്ചരിക്കണം.
സഹസ്താന്തേ ലലാടേതി സഹസ്രായുധതോ ധരാത്
'ആയിരം കൈകളുള്ള' എന്നതിനു ശേഷം, 'നെറ്റി' എന്നത് ആയിരം ആയുധങ്ങൾ ഉള്ളവനിൽ നിന്ന് ഉച്ചരിക്കണം.
മന്ത്രേരാജേശ്വരപദാദ്വിഹായസഗതിപ്രദ
മന്ത്രങ്ങളുടെ രാജാവിന്റെ പദത്തിൽ നിന്ന്, ആകാശത്തിൽ പറക്കാനുള്ള വഴി നൽകണം.
ഘോരാട്ടഹാസഹസിതവിശ്വാവാസപദം തതഃ
ഭയങ്കരമായ ചിരിയും പുഞ്ചിരിയും കഴിഞ്ഞ്, വിശ്വത്തിന്റെ വാസസ്ഥലം എന്നത് ഉച്ചരിക്കണം.
പരമഹംസ വിശ്വേശ വിശ്വാന്തേ തു വിഡംബന
പരമഹംസനേ, വിശ്വേശ്വരനേ, വിശ്വം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പരിഹാസം ഉച്ചരിക്കണം.
ഹൃഷീകേശ ച സ്വച്ഛന്ദ നിഃശേഷജീവ വിന്യസേത്
ഹൃഷീകേശനും സ്വച്ഛന്ദനും, എല്ലായുള്ള ജീവികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം.