പൂര്വോക്താനി ച സര്വാണി കാര്യാണ്യായാന്തി സിദ്ധതാമ്
മുൻപറഞ്ഞ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും പരിപൂർണ്ണതയിലേക്കെത്തുന്നു.
ജസ്തേജസേ ആവിരാവിര്ഭവ വജ്രനഖാന്തതഃ
പ്രഭയുള്ളവനേ, വജ്രംപോലുള്ള നഖങ്ങളോടെ, പ്രത്യക്ഷമാകണം, പ്രത്യക്ഷമാകണം.
തമോ ഗ്രസദ്വയം പശ്ചാത്സ്വാഹാന്തേ ചാഭയം തതഃ
രണ്ടു തരത്തിലുള്ള ഇരുണ്ടത്വം വിഴുങ്ങിയ ശേഷം, 'സ്വാഹ' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഭയം ഇല്ലാതാകുന്നു.
ദ്വിഷഷ്ട്യര്മോ ഽസ്യ മുന്യാദി സര്വം പൂര്വവദീരിതമ്
മുനിയുമായി തുടങ്ങുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടു അങ്കങ്ങൾ എല്ലാം മുമ്പുപോലെ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നരസിംഹായ താരശ്ച ബീജമസ്യ യദാ തതഃ
നരസിംഹനു വേണ്ടി 'താര' എന്ന അക്ഷരം ബീജം ആണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
ബീജം വരാഹരൂപായ താരോ ബീജ നൃസിംഹതഃ
വരാഹസ്വരൂപത്തിന് ബീജം 'താര' ആണു; നരസിംഹനു ബീജം 'ബീജ' ആണെന്നും പറയുന്നു.
പാപധ്രുവത്രയം ബീജം രാമായ നിഗമാദിതഃ
രാമനു വേണ്ടി, 'പാപധ്രുവ' എന്ന മൂന്നു അക്ഷരങ്ങൾ ബീജമായി, ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയുന്നു.
ജയദ്വയം തതഃ ശാലഗ്രാമാന്തേ ച നിവാസിനേ
ശാലഗ്രാമത്തിന്റെ അവസാനം വസിക്കുന്നവനു വേണ്ടി ഇരട്ട 'ജയ' അക്ഷരങ്ങൾ ഉണ്ട്.
താരഃ സ്വം ബീജമിത്യേഷ മഹാസാമ്രാജ്യദായകഃ
'താര' അവന്റെ സ്വന്തം ബീജം ആണു; ഇത് മഹാസാമ്രാജ്യം നൽകുന്നു.
ഛന്ദോ ഽതിജഗതീ പ്രോക്തം ദേവതാ കഥിതാ മനോഃ
ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ചന്ദസ് അതിജഗതി ആണെന്നും, ദേവത മനു ആണെന്നും പറയുന്നു.
ഷഡൂദീര്ഘാഢ്യേന ബീജേന കൃത്വാങ്ഗാനി ച ഭാവയേത്
ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങളുള്ള ബീജം ഉപയോഗിച്ച്, അവന്റെ അംഗങ്ങൾ ധ്യാനിക്കണം.
ദശാവതാരൈഃ സഹിതസ്തനോതു നൃഹരിഃ സുഖമ്
പത്തു അവതാരങ്ങളോടൊപ്പം നരഹരി സന്തോഷം നൽകട്ടെ.
പ്രാഗുക്തേ പൂജയേത്പീഠേ മൂര്തിസംകല്പ്യ മൂലതഃ
മുന്പ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പീഠത്തില് ദൈവത്തിന്റെ രൂപം മനസ്സില് സങ്കല്പ്പിച്ച് ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം.
ഇന്ദ്രാദ്യാനപി വജ്രാദ്യാന്സമ്പൂജ്യേഷ്ടമവാപ്നുയാത്
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരെയും, അവരുടേതായ വജ്രം പോലുള്ള ആയുധങ്ങളോടുകൂടി പൂജിച്ചാല് ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കും.
താരോ മായാ രമാ കാമോ ബീജം ക്രോധപദം തതഃ
ശേഷം 'താര' എന്ന അക്ഷരം, മായ, രമ, കാമം, ബീജം, കോപത്തിന്റെ സ്ഥാനം എന്നിവ ആഹ്വാനിക്കണം.
പ്രധാനധര്മാധര്മാന്തേ നിഗഡേതിപദം വദേത്
പ്രധാനമായ ധര്മത്തിന്റെയും അധര്മത്തിന്റെയും അവസാനം 'നിഗഡേതി' എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം.
കാലാന്തകസദൃക്തോയം സ്വേശ്വരാന്തേ സദൃഗ്ജലമ്
കാലാന്ത്യത്തില് ഉള്ള വെള്ളംപോലെയും, സ്വന്തം ഇശ്വരന്റെ അവസാനം സുതാരമായ വെള്ളംപോലെയും ഇതാണ്.
ഭാസകാന്തേ തു കാലാദ്യതീതനിത്യോദിതേതി ച
പ്രഭയുടെ അവസാനം, കാലം മുതലായവയും, കഴിഞ്ഞതും, ശാശ്വതവും, ഉദിച്ചതും മനസ്സില് വെക്കണം.
ഹൃദയാബ്ജചതുശ്ചോക്താ ദലാന്തേ തു നിവിഷ്ടിതഃ
ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിന്റെ നാലു ദളങ്ങളുടെ അവസാനം ഇതു സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
ചതുര്വിംശാത്മന്നന്തേ തു പഞ്ചവിംശാത്മന്നിത്യപി
ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ തത്ത്വത്തിന്റെ അവസാനം, ഇരുപത്തിയഞ്ചാമതിലും ഇതു നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭഗവന്നൃസിംഹപുരുഷ ക്രോധേശ്വര രസാ സഹ
ഭഗവന് നൃസിംഹപുരുഷാ, കോപേശ്വരാ, രസങ്ങളോടുകൂടി നീയിരിക്കുന്നു.
കോട്യാഭാന്തേ മഹാദേവ നികായദശശബ്ദതഃ
കോടിയധികം കിരണങ്ങളുടെ അവസാനം, മഹാദേവാ, കൂട്ടത്തിന്റെ പത്ത് ശബ്ദങ്ങളില് നിന്നാണ്.
പിങ്ഗലേക്ഷണസടാദഷ്ട്രാ ദംഷ്ട്രായുധ നഖായുധ
പിങ്ക് നിറമുള്ള കണ്ണുകളും കേശവും, എട്ടു ദന്തങ്ങളും, ആയുധമായ പല്ലുകളും നഖങ്ങളും ഉള്ളവനാണ്.
സം സക്തിവിഗ്രഹാന്തേ തു ഭൂതാപസ്മാരയാതുധാന്
ശക്തിയുടെ രൂപത്തിന്റെ അവസാനം, ഭൂതങ്ങള്, അപസ്മാരം, യാതുധാനന്മാര് എന്നിവയുണ്ട്.
ഭഗവന്വ്യോമചക്രേശ്വരാന്തേ തു പ്രഭവാപ്യയ
ഭഗവന്, ആകാശചക്രത്തിന്റെ ഇശ്വരന്റെ അവസാനം ഉത്ഭവവും ലയവും ഉണ്ടാകുന്നു.
ദഹ ജ്ഞാനൈശ്വര്യമന്തേ പ്രകാശയയുഗം തതഃ
ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും അവസാനം ദഹിപ്പിക്കണം, പിന്നെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഇരട്ടത്വം പ്രകടിപ്പിക്കണം.
സത്യപുരുഷ ശബ്ദാന്തേ സദസന്മധ്യ ഈരയേത്
'സത്യപുരുഷ' എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം, സതും അസതും തമ്മിലുള്ള മധ്യഭാഗം ഉച്ചരിക്കണം.
ഭയം കാന്താരശബ്ദാന്തേ ഭയം വിഷപദാത്തതഃ
'കാന്താരം' എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ഭയം ഉണ്ട്; 'വിഷം' എന്ന പദത്തില് നിന്ന് പിന്നെയും ഭയം ഉണ്ടാകുന്നു.
അശന്യന്തേ ഭയം ദുര്ഭിക്ഷഭയം മാരീശബ്ദതഃ
'അശനി' എന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനം ഭയം ഉണ്ട്; 'മാരി' എന്ന പദത്തില് നിന്ന് ദുര്ഭിക്ഷഭയം ഉണ്ടാകുന്നു.
സ്കന്ദാപസ്മാരശബ്ദാന്തേ ഭയം ചൌരഭയം തതഃ
'സ്കന്ദ'യും 'അപസ്മാരം' എന്ന പദങ്ങളുടെ അവസാനം ഭയം ഉണ്ട്; 'ചോറ്' എന്ന പദത്തില് നിന്ന് പിന്നെയും ഭയം.