ബന്ധദ്വയം ഘാതയേതി ദ്വയം വര്മാസ്ത്രമീരയേത്
രണ്ട് ബന്ധങ്ങൾ നശിപ്പിക്കണമെന്ന് ആജ്ഞാപിക്കണം; രണ്ട് കാവചാസ്ത്രങ്ങളും ജപിക്കണം.
പഞ്ചാശീത്യക്ഷരോ മന്ത്രോ ഭജതാമിഷ്ടദായകഃ
എൺപത്തഞ്ചക്ഷരങ്ങളുള്ള ഈ മന്ത്രം ഭക്തന് ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.
ഛന്ദസീ ച തഥാ ഘോരനൃസിംഹോ ദേവതാ മതഃ
ഛന്ദസ്സിലും അതുപോലെ ഭയാനകനായ നൃസിംഹനാണ് ദേവതയായി കണക്കാക്കുന്നത്.
വിശേഷാന്മന്ത്രവര്യോ ഽയം സര്വരക്ഷാകരോ മതഃ
പ്രത്യേകിച്ച്, ഈ ഉത്തമമന്ത്രം എല്ലാ രക്ഷയും നൽകുന്നതായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
ഋഷിഃ പ്രജാപതിശ്ചാസ്യാനുഷ്ടുപ്ഛന്ദ ഉദാഹൃതമ്
ഈ ശ്ലോകത്തിന്റെ ദൃക്ഷി പ്രജാപതി ആണെന്നും, ഈ ശ്ലോകം അനുഷ്ടുപ് ചന്ദസ്സിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ജം ബീജം ഹം തഥാ ശക്തിര്വിനിയോഗോ ഽഖിലാപ്തയേ
ഇതിന്റെ ബീജം 'ജം' എന്നാകുന്നു, ശക്തി 'ഹം' എന്നാകുന്നു; ഇതിന്റെ ഉപയോഗം എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടുന്നതിനാണ്.
രൌദ്രം ധ്യായേന്നൃസിംഹം തു ശത്രുവക്ഷോ വിദാരണമ്
ഭയങ്കരനായ നരസിംഹനെ, ശത്രുവിന്റെ നെഞ്ച് കീറുന്ന രൂപത്തിൽ, ധ്യാനിക്കണം.
തപ്തഹാടകകേശാന്തജ്വലപ്താവകലോചനമ്
അവന്റെ മുടി ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെ ജ്വലിക്കുന്നു; കണ്ണുകൾ കത്തുന്ന ചാരകണ്ടിപ്പോലാണ്.
മുനിര്ബ്രഹ്മാ സമാഖ്യാതോ ഽനുഷ്ടുപ്ഛന്ദഃ സമീരിതഃ
ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ദൃക്ഷി ബ്രഹ്മാവാണ്, ചന്ദസ് അനുഷ്ടുപ് ആണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പാദൈശ്ചതുര്ഭിഃ സര്വേണ പഞ്ചാങ്ഗാനി സമാചരേത്
നാലു ഭാഗങ്ങളും ചേർത്ത്, അഞ്ചു അംഗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ആചരിക്കണം.
പൂര്വോക്താനി ച സര്വാണി കാര്യാണ്യായാന്തി സിദ്ധതാമ്
മുൻപറഞ്ഞ എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും പരിപൂർണ്ണതയിലേക്കെത്തുന്നു.
ജസ്തേജസേ ആവിരാവിര്ഭവ വജ്രനഖാന്തതഃ
പ്രഭയുള്ളവനേ, വജ്രംപോലുള്ള നഖങ്ങളോടെ, പ്രത്യക്ഷമാകണം, പ്രത്യക്ഷമാകണം.
തമോ ഗ്രസദ്വയം പശ്ചാത്സ്വാഹാന്തേ ചാഭയം തതഃ
രണ്ടു തരത്തിലുള്ള ഇരുണ്ടത്വം വിഴുങ്ങിയ ശേഷം, 'സ്വാഹ' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഭയം ഇല്ലാതാകുന്നു.
ദ്വിഷഷ്ട്യര്മോ ഽസ്യ മുന്യാദി സര്വം പൂര്വവദീരിതമ്
മുനിയുമായി തുടങ്ങുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടു അങ്കങ്ങൾ എല്ലാം മുമ്പുപോലെ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നരസിംഹായ താരശ്ച ബീജമസ്യ യദാ തതഃ
നരസിംഹനു വേണ്ടി 'താര' എന്ന അക്ഷരം ബീജം ആണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
ബീജം വരാഹരൂപായ താരോ ബീജ നൃസിംഹതഃ
വരാഹസ്വരൂപത്തിന് ബീജം 'താര' ആണു; നരസിംഹനു ബീജം 'ബീജ' ആണെന്നും പറയുന്നു.
പാപധ്രുവത്രയം ബീജം രാമായ നിഗമാദിതഃ
രാമനു വേണ്ടി, 'പാപധ്രുവ' എന്ന മൂന്നു അക്ഷരങ്ങൾ ബീജമായി, ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറയുന്നു.
ജയദ്വയം തതഃ ശാലഗ്രാമാന്തേ ച നിവാസിനേ
ശാലഗ്രാമത്തിന്റെ അവസാനം വസിക്കുന്നവനു വേണ്ടി ഇരട്ട 'ജയ' അക്ഷരങ്ങൾ ഉണ്ട്.
താരഃ സ്വം ബീജമിത്യേഷ മഹാസാമ്രാജ്യദായകഃ
'താര' അവന്റെ സ്വന്തം ബീജം ആണു; ഇത് മഹാസാമ്രാജ്യം നൽകുന്നു.
ഛന്ദോ ഽതിജഗതീ പ്രോക്തം ദേവതാ കഥിതാ മനോഃ
ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ചന്ദസ് അതിജഗതി ആണെന്നും, ദേവത മനു ആണെന്നും പറയുന്നു.
ഷഡൂദീര്ഘാഢ്യേന ബീജേന കൃത്വാങ്ഗാനി ച ഭാവയേത്
ആറ് ദീർഘസ്വരങ്ങളുള്ള ബീജം ഉപയോഗിച്ച്, അവന്റെ അംഗങ്ങൾ ധ്യാനിക്കണം.
ദശാവതാരൈഃ സഹിതസ്തനോതു നൃഹരിഃ സുഖമ്
പത്തു അവതാരങ്ങളോടൊപ്പം നരഹരി സന്തോഷം നൽകട്ടെ.
പ്രാഗുക്തേ പൂജയേത്പീഠേ മൂര്തിസംകല്പ്യ മൂലതഃ
മുന്പ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പീഠത്തില് ദൈവത്തിന്റെ രൂപം മനസ്സില് സങ്കല്പ്പിച്ച് ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം.
ഇന്ദ്രാദ്യാനപി വജ്രാദ്യാന്സമ്പൂജ്യേഷ്ടമവാപ്നുയാത്
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരെയും, അവരുടേതായ വജ്രം പോലുള്ള ആയുധങ്ങളോടുകൂടി പൂജിച്ചാല് ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കും.
താരോ മായാ രമാ കാമോ ബീജം ക്രോധപദം തതഃ
ശേഷം 'താര' എന്ന അക്ഷരം, മായ, രമ, കാമം, ബീജം, കോപത്തിന്റെ സ്ഥാനം എന്നിവ ആഹ്വാനിക്കണം.
പ്രധാനധര്മാധര്മാന്തേ നിഗഡേതിപദം വദേത്
പ്രധാനമായ ധര്മത്തിന്റെയും അധര്മത്തിന്റെയും അവസാനം 'നിഗഡേതി' എന്ന പദം ഉച്ചരിക്കണം.
കാലാന്തകസദൃക്തോയം സ്വേശ്വരാന്തേ സദൃഗ്ജലമ്
കാലാന്ത്യത്തില് ഉള്ള വെള്ളംപോലെയും, സ്വന്തം ഇശ്വരന്റെ അവസാനം സുതാരമായ വെള്ളംപോലെയും ഇതാണ്.
ഭാസകാന്തേ തു കാലാദ്യതീതനിത്യോദിതേതി ച
പ്രഭയുടെ അവസാനം, കാലം മുതലായവയും, കഴിഞ്ഞതും, ശാശ്വതവും, ഉദിച്ചതും മനസ്സില് വെക്കണം.
ഹൃദയാബ്ജചതുശ്ചോക്താ ദലാന്തേ തു നിവിഷ്ടിതഃ
ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിന്റെ നാലു ദളങ്ങളുടെ അവസാനം ഇതു സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
ചതുര്വിംശാത്മന്നന്തേ തു പഞ്ചവിംശാത്മന്നിത്യപി
ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ തത്ത്വത്തിന്റെ അവസാനം, ഇരുപത്തിയഞ്ചാമതിലും ഇതു നിലകൊള്ളുന്നു.