ഭക്തിയുക്തായ ശിഷ്യായ ദേയാ വാ നിജസൂനവേ
ഭക്തിയുള്ള ശിഷ്യനോ സ്വന്തം മകനോ ആണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ മന്ത്രങ്ങൾ നൽകാവൂ.
യാന്പ്രാപ്യ മാനവാസ്തൂര്ണം പ്രാപ്നുവന്തി നിജേപ്സിതമ്
ഇവയെ പ്രാപിച്ചാൽ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നേടുന്നു.
ബ്രഹ്മാദയോ ഽപി യാഞ്ജ്ഞാത്വാ സമര്ഥാഃ സ്യുര്ജഗത്കൃതൌ
ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും ഇതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയാൽ ലോകസൃഷ്ടിക്ക് കഴിവുള്ളവരാകും.
അഷ്ടാക്ഷരോ മനുശ്ചാസ്യ സാധ്യോ നാരായണോ മുനിഃ
ഇതിന്റെ മന്ത്രം എട്ട് അക്ഷരങ്ങളാണ്, അതിന്റെ ഉപദേശകൻ നാരായണൻ തന്നെയാണ്.
ഓം ബീജം യം ച തഥാ ശക്തിര്വിനിയോഗോ ഽഖിലാപ്തയേ
'ഓം' ആണ് ബീജം, 'യം' ആണ് ശക്തി, എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നേടാൻ ഇതിന്റെ ഉപയോഗം ചെയ്യുന്നു.
വീരോല്കായ ശിഖാ പ്രോക്താ ദ്യുല്കായ കവചം മതമ്
വീരന്മാർക്ക് ശിഖയാണ് നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്; ദേവന്മാർക്ക് കാവചം ഉചിതമാണ് എന്ന് കരുതുന്നു.
പുനഃ ഷഡങ്ഗമന്ത്രോത്ഥൈഃ ഷഡ്വര്ണൈശ്ച സമാചരേത്
പിന്നീട് ആറു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ആറു അക്ഷരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ആചരണം നടത്തണം.
സുദര്ശനസ്യ മന്ത്രേണ കുര്യാദ്ദിഗ്ബന്ധനം തതഃ
ശുദ്ധർശന മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദിശകളുടെ സംരക്ഷണം സ്ഥാപിക്കണം.
അസ്ത്രായഫഡിതി പ്രോക്തോ മന്ത്രോ ദ്വാദശവര്ണവാന്
അസ്ത്രത്തിനുള്ള മന്ത്രം 'അസ്ത്രായഫട്' എന്നാണു പറയുന്നത്, ഇത് പന്ത്രണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുണ്ട്.
മൂലാര്ണാന്സ്വതനൌ ന്യസ്യേദാധാരേ ഹൃദയേ മുഖേ
മൂല അക്ഷരങ്ങൾ താന്റെ ശരീരത്തിൽ, അടിസ്ഥാനം, ഹൃദയം, വായ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
ഗലേ നാഭൌ ഹൃദി കുചപാര്ശ്വപൃഷ്ടേഷു തത്പരാഃ
ഭക്തിഭരിതരായവർ കഴുത്തിൽ, നാഭിയിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, മുലകങ്ങളിൽ, ഇരുവശങ്ങളിൽ, പിന്നിൽ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവ സ്ഥാപിക്കണം.
ദോഃപാദസംധ്യങ്ഗുലിഷു വേദാവൃത്ത്യാ ച വിന്യസേത്
വേദം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് കൈകാലുകളുടെ സംധികൾക്കും വിരലുകൾക്കും അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം.
ശിരോനേത്രാ സ്യഹൃത്കുക്ഷിസോരുജങ്ഘാപദദ്വയേ
തലയിൽ, കണ്ണുകളിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, വയറ്റിൽ, തോളുകളിൽ, കാലുകളിൽ, ഇരുകാലുകളിലും അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം.
ന്യസേദ്ധൃദംസോരുപദേഷ്വര്ണാന്വേദമിതാന്മനോഃ
വേദത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ ഹൃദയത്തിൽ, തോളുകളിൽ, കാലുകളിൽ മന്ത്രത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം.
ശേഷാംശ്ച ന്യാസവര്യോ ഽയം വിഭൂതിപഞ്ജരാഭിധഃ
മറ്റുള്ള എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളും 'വൈഭവപഞ്ചരം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
അഥവാ വൈ നമോന്തേന ന്യസേദിത്യപരേ ജഗുഃ
അല്ലെങ്കിൽ, ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്, 'നമഃ' എന്ന അവസാനത്തോടെ അക്ഷരങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണമെന്നും ആണ്.
അഷ്ടാര്ണോ ഽഷ്ടപ്രകൃത്യാത്മാ ഗദിതഃ പൂര്വസൂരിഭിഃ
എട്ടു അക്ഷരങ്ങളുള്ള മന്ത്രം എട്ടു പ്രകൃതികളുടെ സാരമായിട്ടാണ് പഴയ മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞത്.
മഹാംശ്ച പ്രകൃതിശ്ചൈവേത്യഷ്ടൌ പ്രകൃതയോ മതാഃ
മഹത്വവും പ്രകൃതിയും ഉൾപ്പെടെ എട്ട് പ്രകൃതികളാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.
സര്വാങ്ഗേ വ്യാപകം കുര്യാദേകേന സാധകോത്തമഃ
ശ്രേഷ്ഠനായ ഉപാസകൻ ഒരു സ്ഥാപനത്തിലൂടെ മുഴുവൻ ശരീരത്തിലും അതിനെ വ്യാപിപ്പിക്കണം.
തത്തന്നാമ സമുഞ്ചാര്യ്യ ന്യസേത്തത്തത്സ്ഥലേ ബുധഃ
പ്രതേകം പേരുകൾ ഉച്ചരിച്ച് അവ അതത് സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.
മൂര്തീന്യംസേദ്ദ്വാദശ വൈ ദ്വാദശാദിത്യസംയുതാഃ
പന്ത്രണ്ടു രൂപങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവ പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാരോടും ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു.
അഷ്ടാര്ണോ ഽയം മനുശ്ചാഷ്ടപ്രകൃത്യാത്മാ സമീരിതഃ
ഈ മനു എട്ടു ഘടകങ്ങൾ ചേർന്നത് ആണെന്ന് പറയുന്നു.
ലലാടകുക്ഷിഹൃത്കണ്ഠദക്ഷപാര്ശ്വാംസകേഷു ച
ലലാടം, വയറ്, ഹൃദയം, കഴുത്ത്, വലതുഭാഗം, ഇരുകൈകൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ,
കകുദ്യപി ന്യസേന്മന്ത്രീ മൂര്തീര്ദ്വാദശ വൈ ക്രമാത്
കുടംപുറത്തും, പുരോഹിതൻ പന്ത്രണ്ടു രൂപങ്ങൾ ക്രമമായി സ്ഥാപിക്കണം.
മിത്രേണ മാധവം ന്യസ്യ ഗോവിന്ദം വരുണേന ച
മിത്രമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് മാധവനെ, വരുണമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഗോവിന്ദനെ സ്ഥാപിക്കണം.
ന്യസേദ്വിവസ്വതാ യുക്തം ത്രിവിക്രമമതഃ പരമ്
വിവസ്വത് മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ത്രിവിക്രമനെ അതിനുശേഷം സ്ഥാപിക്കണം.
ഹൃഷീകേശം ന്യസേത്പശ്ചാത്പര്ജന്യേന സമന്വിതമ്
അതിനുശേഷം, ഹൃഷീകേശനെ പാർജന്യമന്ത്രം ചേർത്ത് സ്ഥാപിക്കണം.
ദ്വാദസാര്ണം തതോ മന്ത്രം സമസ്തേ ശിരസി ന്യസേത്
പിന്നീട്, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം തലയുടെ മുകളിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
ധ്രുവഃകിരീടകേയൂരഹാരാന്തേ മകരേതിച
ധ്രുവൻ, കിരീടം, കൈവള, മാല, ഒടുവിൽ മകരചിഹ്നം എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.
പീതാംബരാന്തേ ശ്രീവത്സാം കിതവക്ഷഃ സ്ഥലേതി ച
പീതാംബരത്തിന്റെ അറ്റത്ത് ശ്രീവത്സചിഹ്നവും, വക്ഷസ്ഥലവും കാണാം.