യേ രൌദ്രാ രൌദ്രകര്മാണോ രൌദ്രസ്ഥാനനിവാസിനഃ
ഭയങ്കരമായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്ന, ഭയങ്കര സ്ഥലങ്ങളിൽ പാർക്കുന്നവരും,
വിഘ്നഭൂതാസ്തഥാ ചാന്യേ ദിഗ്വിദിക്ഷു സമാശ്രിതാഃഗ
എല്ലാ ദിക്കുകളിലും പാർക്കുന്ന മറ്റു തടസ്സങ്ങളുമാണ്,
ഇത്യഷ്ടദിക്ഷു ദത്വാ ച പുനര്ഭൂതബലിം ചരേത്
ഇങ്ങനെ എട്ടു ദിക്കുകളിലും അർപ്പിച്ച്, വീണ്ടും ഭൂതബലി നടത്തണം.
ദേവതായാഃ കരേ ദദ്യാത്പുനശ്ചാചമനീയകമ്
ദേവതയുടെ കൈയിൽ വീണ്ടും ആചമനത്തിന് വെള്ളം വെക്കണം.
നൈവേദ്യം ച തതോ ദദ്യാത്തത്തദുച്ഛിഷ്ടഭോജിനേ
പിന്നീട് നൈവേദ്യം അർപ്പിച്ച്, ശേഷിച്ചത് അവശിഷ്ടം കഴിക്കുന്നവർക്കു നൽകണം.
ശക്തേരുച്ഛിഷ്ടചാണ്ഡാലീ പ്രോക്താ ഉച്ഛിഷ്ടഭോജിനഃ
ശക്തിയുടെ അവശിഷ്ടം കഴിക്കുന്നവളെയാണ് ചാണ്ഡാലി എന്നു പറയുന്നത്; അവശിഷ്ടം കഴിക്കുന്നവർക്കും അതേ പേര് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ജപ്ത്വാ മന്ത്രം യഥാശക്തി ദേവതായൈ നിവേദയേത്
ശക്തിയനുസരിച്ച് മന്ത്രം ജപിച്ച്, ദേവതയ്ക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം.
സിദ്ധിര്ഭവതു മേ ദേവ ത്വത്പ്രസാദാത്ത്വയി സ്ഥിതാ
ദേവാ, നിന്റെ കൃപയാൽ സിദ്ധി എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ, കാരണം അതെല്ലാം നിന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
മനസാ വചസാ ചേതി പ്രണാമോ ഽഷ്ടാങ്ഗ ഈരിതഃ
മനസ്സിലും വാക്കിലും അഷ്ടാംഗപ്രണാമം അർപ്പിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു.
പഞ്ചാങ്ഗകഃ പ്രണാമഃ സ്യാത്പൂജായാം പ്രവരാവുഭൌ
പൂജയിൽ അഞ്ചാംഗപ്രണാമവും ഉത്തമമായതാണെന്ന് കരുതുന്നു.
വിഷ്മുസോമാര്കവിഘ്നാനാം വേദാര്ധേന്ദ്വദ്രിവഹ്നയഃ
വിഷ്ണു, സോമൻ, സൂര്യൻ, വിഘ്നങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, പർവ്വതം, അഗ്നികൾ എന്നിവയിൽ,
ഇതഃ പൂര്ണം പ്രാണബുദ്ധിദേഹധര്മാധികാരതഃ
ഇവിടെ നിന്നാണ് പ്രാണൻ, ബുദ്ധി, ശരീരം, ധർമ്മം എന്നിവയുടെ അധികാരത്തിൽ പൂർണ്ണത ഉണ്ടാകുന്നത്.
വാചാ ഹസ്താഭ്യാം ച പദ്ഭ്യാ മുദരേണ തതഃ പരമ്
വാക്ക് കൊണ്ടും കൈകളാൽ, കാലുകളാൽ, പിന്നെ വയറിലൂടെയും,
തത്സര്വം ച തതോ ബ്രഹ്മര്പണം ഭവതു ഠദ്വയമ്
അവയെല്ലാം, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതും, ബ്രഹ്മത്തിന് സമർപ്പണമാകട്ടെ.
താരം തത്സദതോ ബ്രഹ്മര്പണമസ്തു മനുര്മതഃ
ഉച്ചാരണം, സത്യം, നല്ലത് — ഇവയും മനുവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം ബ്രഹ്മത്തിന് സമർപ്പണമാകട്ടെ.
അജ്ഞാനാദ്വാ പ്രമാദാദ്വാ വൈകല്യാത്സാധനസ്യ ച
അജ്ഞാനത്താലോ, അശ്രദ്ധയാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ഉപകരണങ്ങളുടെ കുറവിനാലോ,
ദ്രവ്യഹീനം ക്രിയാഹീനം മന്ത്രഹീനം മയാന്യഥാ
എന്തെങ്കിലും ഞാൻ ചെയ്തതിൽ ദ്രവ്യവും, ക്രിയയും, മന്ത്രവും കുറവായാൽ,
യന്മയാ ക്രിയതേ കര്മ ജാഗ്രത്സ്വപ്രസുഷുപ്തിഷു
ജാഗ്രതയിലോ സ്വപ്നത്തിലോ ഗഹനനിദ്രയിലോ ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ഏതു പ്രവർത്തിയും,
ഭൂമൌ സ്ഖലിതപാദാനാം ഭൂമിരേവാവലംബനമ്
ഭൂമിയിൽ കാലുകൾ തറയ്ക്കുമ്പോൾ, ഭൂമി തന്നെയാണ് അവർക്കു ആശ്രയം.
അന്യഥാ ശരണം നാസ്തി ത്വമേവ ശരണം മമ
മറ്റൊന്നും അഭയം അല്ല; നീയേയാണ് എന്റെ അഭയം.
അപരാധസഹസ്രാണി ക്രിയന്തേ ഽഹര്ന്നിശം മയാ
രാവും പകലും ആയിരക്കണക്കിന് പാപങ്ങൾ ഞാൻ ചെയ്യുന്നു.
ആവാഹനം ന ജാനാമി ന ജാനാമി വിസര്ജനമ്
ആവാഹനം എങ്ങനെയെന്നു എനിക്ക് അറിയില്ല; similarly, വിടവാങ്ങലും എനിക്ക് അറിയില്ല.
സംപ്രാര്ഥ്യൈവം തതോ മന്ത്രീ മൂലാന്തേ ശ്ലോകമുഞ്ചരേത്
ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചശേഷം, മന്ത്രവാദി മൂലമന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനം ഈ ശ്ലോകം ഉച്ചരിക്കണം.
യന്ന ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാ ജാനന്തി ച സദാശിവഃ
ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും ശിവനും അറിയാത്തത്,
നിധായ ദേവം സാംഗം ച സ്വീയദൃത്സരസീരുഹേ
ദൈവത്തെയും അതിന്റെ അവയവങ്ങളെയും സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലെ താമരയിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചശേഷം,
ശങ്ഖചക്രശിലാലിങ്ഗവിഘ്നസൂര്യദ്വയം തഥാ
ശംഖ്, ചക്രം, ശില, ലിംഗം, തടസ്സങ്ങൾ, രണ്ട് സൂര്യന്മാർ — ഇവയും അതുപോലെ,
അകാലമൃത്യുഹരണം സര്വവ്യാധിവിനാശന്
അകാലമരണത്തെ നീക്കം ചെയ്യലും എല്ലാ രോഗങ്ങൾക്കും ശാന്തിയും,
സര്വപാപക്ഷയകരം വിഷ്ണുപാദോദകം ശുഭമ്
വിഷ്ണുവിന്റെ പാദജലം എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതും ശുദ്ധിയുമാണ്.
അഗ്രാഹ്യം ശിവനിര്മാല്യം പത്രം പുഷ്പം ഫലം ജലമ്
ശിവനു സമർപ്പിച്ച ശേഷമുള്ള ഇല, പൂവ്, പഴം, വെള്ളം — ഇവ സ്വീകരിക്കരുത്.
പൂജാ പഞ്ചവിധാ തത്ര കഥിതാ നാരദാഖിലൈഃ
അഞ്ചുവിധമായ പൂജയെ മുഴുവനായി നാരദൻ ഇവിടെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.