സംകല്പേനാഥ സോ ഽനേന ദുഷ്പ്രാപമകഗൃതാത്മഭിഃ
ശക്തമായ മനസ്സുകൊണ്ട്, മനസ്സു സ്ഥിരമല്ലാത്തവർക്ക് പ്രാപിക്കാനാകാത്തത് അവൾ കൈവരിച്ചു.
അതിഷ്ടന്മാരുതാഹാരഃ ശതം കില സമാഃ പ്രഭുഃ
അവൾ വായുവാണ് ആഹാരമാക്കി, നൂറു വർഷം ജീവിച്ചു എന്നു പറയുന്നു.
തത്ര ബ്രഹ്മര്ഷയശ്ചൈവ സര്വേ ദേവര്ഷയസ്തഥാ
അവിടെ എല്ലാ ബ്രഹ്മർഷിമാരും ദേവർഷിമാരും കൂടി വന്നു.
ആദിത്യാശ്ചൈവ രുദ്രാശ്ച ദിവാകരനിശാകരൌ
ആദിത്യന്മാർ, രുദ്രന്മാർ, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര രുദ്രോ മഹാദേവഃ കര്ണികാരമയീം ശുഭാമ്
അവിടെ മഹാദേവനായ രുദ്രൻ ഒരു മനോഹരമായ പൊന്നാൽ നിർമ്മിതമായ താമര ഉണ്ടാക്കി.
തസ്നിന് ദിവ്യേ വനേ രമ്യേ ദേവദേവര്ഷിസംകുലേ
അങ്ങോട്ട് ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും നിറഞ്ഞ ദിവ്യവും മനോഹരവുമായ കാടിൽ,
ന ചാസ്യ ഹീയതേ വര്ണോ ന ഗ്ലാനിരുപജായതേ
അത് ഒരിക്കലും നിറം നഷ്ടപ്പെടുകയോ വാടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
ജടാശ്ച തേജസാ തസ്യ വൈശ്വാനരശിഖോപമാഃ
അവന്റെ ജടകൾ തീയുടെ ജ്വാലപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ഏവം വിധേന തപസാ തസ്യ ഭക്ത്യാ ച നാരദ
ഇങ്ങനെ തപസ്സും ഭക്തിയുംകൊണ്ട്, നാരദാ,
ഉവാച ചൈനം ഭഗവാംസ്ത്ര്യംബകഃ പ്രഹസന്നിവ
മൂന്നു കണ്ണുള്ള ഭഗവാൻ ചിരിച്ചുപോലെയായി അവനോട് പറഞ്ഞു.
യഥാ ഖേ ച തഥാ ശുദ്ധോ ഭവിഷ്യതി സുതസ്തംവ
"ആകാശം എങ്ങനെ ശുദ്ധമാണോ, അതുപോലെ തന്നെ നിന്റെ മകനും ശുദ്ധനാകും."
തേജസാ തസ്യ ലോകാംസ്ത്രീന്യശഃ പ്രാപ്സ്യതി കേവലമ്
അവന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ട് അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തി മാത്രം നേടും.
അരണിം ത്വഥ സംഗൃഹ്യ മമന്ഥാഗ്നിചികീര്ഷയാ
അതിനുശേഷം, അരണി എടുത്ത്, അഗ്നി ഉണർത്താൻ അതു ചുരണ്ടി.
ഘൃതാചീം നാമാപ്സരസം ദദര്ശ ഭഗവാന്നൃഷിഃ
ഭഗവാൻ മഹർഷി ഘൃതാചി എന്ന അപ്സരസിനെ കണ്ടു.
അഭവദ്ഭഗവാന്വ്യാസോ വനേ തസ്മിന്മുനീശ്വര
ആ കാടിൽ ഭഗവാൻ വ്യാസൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.
ശുകീഭൂയാ മഹാരമ്യാ ഘൃതാചീ സമുപാഗമത്
ഘൃതാചി ഒരു ശുകൻ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അതീവ സുന്ദരിയായി സമീപിച്ചു.
സ്മരരാജേനാനുഗതഃ സര്വഗാത്രാതിഗേന ഹ
സമസ്ത അവളുടെ അവയവങ്ങളിലും മന്മഥൻ അവളെ പിന്തുടർന്നു.
ന ശശാക നിയന്തും തം വ്യാസഃ പ്രവിസൃതം മനഃ
വ്യാസൻ തന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അതു വിട്ടോടി.
ഹൃതമ് യത്നാന്നിയച്ഛതശ്ചാപി മുനേ ഏതഞ്ചികീര്ഷയാ
മഹർഷേ, അതു നിയന്ത്രിക്കാൻ വല്ലതും ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ആഗ്രഹം കൊണ്ട് മനസ്സ് പിടിച്ചുപോയി.
ശുക്രേ നിര്മഥ്യമാനേ ഽസ്യാം ശുകോ ജജ്ഞേ മഹാതപാഃ
അരണി ചുരണ്ടുമ്പോൾ അവിടെ മഹാതപസ്വിയായ ശുകൻ ജനിച്ചു.
യഥൈവ ഹി സമിദ്ധോ ഽഗ്നിര്ഭാതി ഹവ്യമുപാത്തവാന്
യജ്ഞത്തിൽ ഹോമം സ്വീകരിച്ച അഗ്നി എങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു പ്രകാശിക്കുന്നുവോ,
ബിഭ്രഞ്ചിത്രം ച വിപ്രേന്ദ്ര രൂപവര്ണമനുത്തമമ്
അവൻ അത്ഭുതകരമായ അതുല്യമായ രൂപവും വർണ്ണവും ധരിച്ചു, മഹാബ്രാഹ്മണനേ.
അഭ്യേത്യ സ്നാപയാമാസ വാരിണാ സ്വേന നാരദ
അടുത്തു ചെന്ന നാരദൻ തന്റെ തന്നെ വെള്ളത്തിൽ അവനെ സ്നാനമാടിച്ചു.
ജഗീയന്ത ച ഗന്ധര്വാ നനൃതുഞ്ചാപ്സരോഗണാഃ
ഗന്ധർവന്മാർ പാടുകയും അപ്സരസ്മാർ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
വിശ്വാവസുശ്ച ഗന്ധര്വസ്തഥാ തുംബുരുനാരദൌ
വിശ്വാവസു എന്ന ഗന്ധർവനും, തുംബുരുവും, നാരദനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര ശക്രപുരോഗാശ്ച ലോകപാലാഃ സമാഗതാഃ
അവിടെ ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ലോകപാലന്മാർ ഒത്തുചേർന്നു.
ദിവ്യാനി സര്വപുഷ്പാണി പ്രവവര്ഷ ച മാരുതഃ
വായു ദൈവികമായ എല്ലാ പൂക്കളും മഴപോലെ ചിതറി.
തം മഹാത്മാ സ്വയം പ്രീത്യാ ദേവ്യാ സഹ മഹാദ്യുതിഃ
ആ മഹാത്മാവും ദേവിയുമൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ സേവിച്ചു.
തസ്യ ദേവേശ്വരഃ ശക്തോ ദിവ്യമദ്ഭുതദര്ശനമ്
ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ശക്തനും അത്ഭുതമായ ദൈവിക രൂപമുള്ളവനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹംസാശ്ച ശതപത്രാശ്ച സാരസാശ്ച സഹസ്രശഃ
ആയിരക്കണക്കിന് ഹംസകളും താമരകളും സാരസപ്പക്ഷികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.