ശന്തഃ ശന്തിഃ ശംയശന്തൌ ശംയോഹംയുഃ ശുഭംയുവത്
ശാന്തൻ, ശാന്തി, ശംയശാന്തൻ, ശംയോഹംയു, ശുഭംയു ഇവരും,
ഭവതി ബഗഭൂവ ഭവിതാ ഭവിഷ്യതി ഭവത്വഭവദ്ഭഘവേച്ചാപി
ഭവതി, ബഗഭൂവ, ഭവിതാ, ഭവിഷ്യതി, ഭവത്, അഭവത്, ഭാഗവത്, ഭവെച്ചയും,
അത്തി ജഘാസാത്താത്സ്യത്യത്ത്വാദദദ്യാദ്ദ്വിരഘസദാത്സ്യത്
അത്തി, ജഘാസ, അത്താത്, സ്യതി, അത്ത്വാ, ദദത്, ദ്വിരഘസ, ദാത്സ്യത് ഇവരും,
ദിദേവ ദേവിതാ ദേവിഷ്യതി ച അദീവ്യദ്ദീവ്യേദ്ദീവ്യാദ്വൈ
ദിദേവ, ദേവിതാ, ദേവിഷ്യതി, അദീവ്യത്, ദീവ്യേത്, ദീവ്യാത് ഇവയും,
സുനോത്വസുനോത്സുനുയാത്സൂയാദശാവീദസോഷ്യുത്തുദതി ച
സുനോത്, അസുനോത്, സുനുയാത്, സൂയാത്, അശാവിത്, അസോഷ്യത്, ഉതുദതി ഇവരും,
അതൌത്സീദതോത്സ്യദിതി ച രുണദ്ധി രൂരോധ രോദ്ധാ രോത്സ്യതി വൈ
അതൗത്, സീദത്, ഒത്സ്യത്, ഇതി, രുണദ്ധി, രൂരോധ, റോദ്ധാ, റോത്സ്യതി ഇവയും,
തനോതി തതാന തനിതാ തനിഷ്യതി തനോത്വതനോത്തനുയാദ്ധി
തനോതി, തതാന, തനിതാ, തനിഷ്യതി, തനോത്, അതനോത്, തനുയാത് ഇവയും,
അക്രീണാത്ക്രീണാത്ക്രീണീയാത്ക്രീയാദക്രൈഷീദക്രേഷ്യഞ്ചോരയതി ചോരയാമാസ ചോരയിതാ ചോരയിഷ്യതി ചോരയതു
അക്രീണാത്, ക്രീണാത്, ക്രീണീയാത്, ക്രീയാത്, അക്രൈഷീത്, അക്രേഷ്യത്, ചോറയതി, ചോറയാമാസ, ചോറയിതാ, ചോറയിഷ്യതി, ചോറയതു ഇവയും,
ക്രിയാസമഭിഹാരേ തു പണ്ഡിതോ ബോഭൂയതേ മുനേ
മുനിവേ, പ്രവർത്തികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പണ്ഡിതനെ 'ബോഭൂയതേ' എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അനുദാത്തഞിതോ ധാതോഃ ക്രിയാവിനിമയേ തഥാ
അനുദാത്തം ചിഹ്നമായുള്ള ധാതുവിൽ പ്രവർത്തി മാറ്റത്തിലും അതുപോലെ.
പരസ്മൈപദമാഖ്യാതം ശേഷാത്കര്താരി ശാബ്ദികൈഃ
പറസ്മൈപദം ആഖ്യാതം, ശേഷം ഒഴികെ, കാര്യത്തിൽ ശാബ്ദികർ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
സൌകര്യാതിശയം ചൈവ യദാദ്യോതയിതും മുനേ
മഹർഷേ, സൗകര്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകത കാണിക്കേണ്ടപ്പോൾ,
ലഭന്തേ കര്തൃതേ പശ്യ പച്യതേ ഹ്യോദനഃ സ്വയമ്
കർത്തൃാർത്ഥത്തിൽ അവർ നേടുന്നു; കാണൂ, അന്നം സ്വയം പാകം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ധാതോഃ സകര്മകാദ്ഭാവേ കര്മണ്യപി ലപ്രത്യയാഃ
സകർമ്മക ധാതുവിൽ ഭാവത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ കർമണിയിൽ 'ല'പ്രത്യയം ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഫലവ്യാപരയോരേകനിഷ്ടതായാമകര്മകഃ
ഫലവും പ്രവർത്തിയും ഒന്നായി ചേരുന്നിടത്ത്, അതിനെ വേറിട്ട ഫലമില്ലാത്ത പ്രവർത്തി എന്നാണ് പറയുന്നത്.
ഗൌണേ കര്മണി ദ്രുഹ്യാദേഃ പ്രധാനേ നീഹൃകൃഷ്വഹാമ്
പ്രധാന പ്രവർത്തിയിൽ ദ്രോഹം പോലുള്ള ഉപപ്രവർത്തികൾ രണ്ടാമതായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.
പ്രയോജ്യ കര്മണ്യന്യേഷാം ണ്യന്താനാം ലാദയോ മതാഃ
അധികാരികളായവരെ അനുസരിച്ച് മറ്റുള്ളവർ ചെയ്ത പ്രവർത്തികളിൽ നിന്നുള്ള ലാഭം പ്രധാനിയ്ക്ക് തന്നെ അനുഭവിക്കാം.
ഫലേ പ്രധാനം വ്യാപാരസ്തിര്ങ്ഥസ്തു വിശേഷണമ്
ഫലത്തിൽ പ്രധാന പ്രവർത്തിയാണ് മുഖ്യമായത്; കടക്കൽ പോലുള്ളത് പ്രത്യേകതയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഭാവേ കര്മണി കൃത്യാഃ സ്യുഃ കൃതഃ കര്തരി കീര്തിതാഃ
പ്രവർത്തി നടക്കുന്നതായിരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ കൃത്യാ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; പൂർത്തിയായാൽ അത് ചെയ്യുന്നവനുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
ഗമ്യാദിഗമ്യേ നിര്ദിഷ്ടം ശേഷമദ്യതനേ മതമ്
പോകേണ്ടതും അതുപോലുള്ള കാര്യങ്ങളിലും ശേഷിക്കുന്ന ഭാഗം ഇന്നത്തെ രീതിയിൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു.
രാമാശ്രിതസ്തത്പുരുഷേ ധാന്യാര്ഥോ യൂപദാരു ച
രാമനിൽ ആശ്രയിച്ചവൻ, ധാന്യത്തിനായി, യൂപം എന്ന മരച്ചില്ല് എന്നിവ തത്പുരുഷ സംയുക്തങ്ങളുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
പഞ്ചഗവം ദശഗ്രാമീ ത്രിഫലേതി തു രൂഢിതഃ
പഞ്ചഗവം, ദശഗ്രാമി, ത്രിഫലാ എന്നിങ്ങനെയുള്ളത് പ്രചാരത്തിലൂടെ സ്ഥിരമായതാണ്.
അബ്രാഹ്മണോ ന ഞി പ്രോക്തഃ കുംഭകാരാദികഃ കൃതാ
ബ്രാഹ്മണനല്ലാത്തവനെ 'ഞി' എന്ന പ്രത്യയം ഉപയോഗിച്ച് പറയാറില്ല; കുംഭകാരൻ പോലുള്ളത് 'കൃത' ഉപയോഗിച്ചാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്.
പഞ്ചഗൂ രൂപവദ്ഭാര്യോ മധ്യാഹ്നഃ സസുതാദികഃ
പഞ്ചഗു, സുന്ദരിയായ ഭാര്യയുള്ളവൻ, മധ്യാഹ്നം, മകനുള്ളവൻ തുടങ്ങിയവ ഈ രീതിയിൽ രൂപപ്പെടുന്നു.
ഭിക്ഷാമാനയ ഗാം ചാപി വാക്യമേവാനയോര്ഭവേത്
ഭിക്ഷയുമായി വാ, പശുവിനെ കൊണ്ടുവാ എന്നിങ്ങനെയുള്ളത് രണ്ടും വാക്യങ്ങളാണ്.
രാമകൃഷ്ണം ദ്വിജ ദ്വൈ ദ്വൈ ബ്രഹ്മ ചൈകമുപാസ്യതേ
രാമകൃഷ്ണൻ, ദ്വിജൻ, രണ്ടെരണ്ടായി, ബ്രഹ്മം ഒന്നായി എന്നിവ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.
തത്പഞ്ചവിധമാഖ്യാതം വൈദികം ധാതുരൂപകമ്
ഇങ്ങനെ, വൈദിക ധാതുരൂപങ്ങളിൽ അഞ്ചു വിധങ്ങൾ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
വികാരഃ ക്വാപി വര്ണാനാം വര്ണനാശഃ ക്വചിന്മതഃ
ചിലപ്പോൾ അക്ഷരങ്ങളിൽ മാറ്റം വരാം; ചിലപ്പോൾ അക്ഷരനാശവും ഉണ്ടാകാം.
ധാതോര്യോഗാതിശയീ ച സംയോഗഃ പരികീര്തിതഃ
ധാതുവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നതിനെ പ്രത്യേക സംയോജനം എന്നാണ് പറയുന്നത്.
ഗൂഢോത്മാ വര്ണവികൃതേര്വര്ണനാംശാത്പൃഷോദരഃ
മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാരം, അക്ഷരത്തിന്റെ മാറ്റം, അക്ഷരത്തിന്റെ ഭാഗം എന്നിവയെ പൃഷോദരം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.