അവബോധായ തേ ബ്രഹ്മന്ദൃഷ്ടാന്തോ ദര്ശിതോ മയാ
'നിനക്ക് മനസ്സിലാകാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ഉദാഹരണം പറഞ്ഞു, ബ്രാഹ്മണാ.'
തദേവം ത്വം സമാചക്ഷ്വ കതമസ്ത്വമഹം തഥാ
'ഇപ്പോൾ നീ പറയൂ: ഇവരിൽ ആരാണ് നീയും, ആരാണ് ഞാനും?'
നിദാധഃ പ്രാഹ ഭഗവന്നാചാര്യസ്ത്വമൃഭുര്മമ്
നിദാഘൻ പറഞ്ഞു: 'ഭഗവൻ, നീ എന്റെ ആചാര്യൻ അല്ല; നീ ഋഭു തന്നെയാണ്.'
യഥാചാര്യസ്യ തേന ത്വാം മന്യേ പ്രാപ്തമഹം ഗുരുമ്
'ആചാര്യനെപ്പോലെ തന്നെ, ഗുരുവേ, നിന്നെ ഞാൻ എന്നെ സമീപിച്ചവനായി കരുതുന്നു.'
ഗുരുസ്നേഹാദൃഭുര്നാമനിദാഘം സമുപാഗതഃ
'ആചാര്യനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, ഋഭു എന്ന പേരിലുള്ളവൻ നിദാഘനെ സമീപിച്ചു.'
പരമാര്ഥസാരഭൂതം യത്തദദ്വൈതമശേഷതഃ
'പരമാർത്ഥത്തിന്റെ സാരമായത്, അതായത് പൂർണ്ണമായ അദ്വൈതം തന്നെയാണ്—'
നിദാഘോ ഽപ്യുപദേശേന തേനാദ്വൈതപരോ ഽഭവത്
'അവന്റെ ഉപദേശത്താൽ, നിദാഘനും അദ്വൈതത്തിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടായവനായി.'
തഥാ ബ്രഹ്മതനൌ മുക്തിമവാച പരമാദ്വിജഃ
അങ്ങനെ, ആ ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മസ്വരൂപത്തിൽ മോക്ഷത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
ഭവ സര്വഗതം ജ്ഞാനമാത്മാനമവനീപതേ
രാജാവേ, ആത്മാവ് എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ഭ്രാന്തദൃഷ്ടിഭിരാത്മാപി തഥൈകഃ സന്പൃഥക് പൃഥക്
ആത്മാവ് ഒരേ ഒന്നായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഭ്രമിച്ച കാഴ്ച്ചകൊണ്ട് അത് പലതായും വേറിട്ടതായും തോന്നുന്നു.
സോ ഽഹം സ ച ത്വം സ ച സര്വമേതദാത്മാംസ്വയം ഭാത്യപഭേദമോഹഃ
ആ ആത്മാവാണ് ഞാനും, നീയും, ഈ എല്ലാം. വ്യത്യാസം എന്ന തോന്നൽ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നാണ് ഉളവാകുന്നത്.
സ ചാപി ജാതിസ്മരണാവബോദസ്തത്രൈവ ജന്മന്യപവര്ഗമാപ
അത് തന്നെയാണ് ജന്മങ്ങൾ ഓർക്കുന്നവനും ആ ജന്മത്തിലും മോക്ഷം നേടുന്നവനും.
ബ്രാഹ്മണക്ഷത്രിയവിശാം ശ്രോര്തൃആണാം ചാപി മുക്തിദമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ക്ഷത്രിയന്മാർക്കും വൈശ്യന്മാർക്കും കേൾക്കുന്നവർക്കും ഇതു മോക്ഷം നൽകുന്നു.
ബ്രഹ്മജ്ഞാനമിദം ശുദ്ധം കിമന്യത്കഥയാമി വൈ
ഈ ശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മജ്ഞാനമാണ് സത്യം; ഇതിന് പുറമെ ഞാൻ എന്ത് പറയണം?
അസംതുഷ്ട ഇവ പ്രാഹ ഭ്രാതരം തം സനന്ദനമ്
തൃപ്തിയില്ലാത്തവനായി, അവൻ തന്റെ സഹോദരനായ സനന്ദനനോട് പറഞ്ഞു.
തഥാപി നാത്മാ പ്രീയേത ശൃണ്വന്ഹരികഥാം മുഹുഃ
ഹരിയുടെ കഥകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടാലും ആത്മാവ് പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിയാകുന്നില്ല.
സിദ്ധിം സുമഹതീം പ്രാപ്തോ നിര്വിണ്ണോ ഽവാന്തരം ബഹിഃ
വലിയ സിദ്ധി നേടിയിട്ടും, അവൻ അകത്തും പുറത്തും ആസക്തിയില്ലാതെ ഇരുന്നു.
ന ജായതേ കഥം പ്രാപ്തോ ജ്ഞാനം വ്യാസാത്മജഃ ശിശുഃ
വ്യാസപുത്രൻ ബാലനായി ഇരുന്നിട്ടും എങ്ങനെ ഈ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചു?
സമാഖ്യാഹി മഹാഭാഗ മോ൭ശാസ്ത്രാര്ഥവിദ്ഭവാന്
മഹാഭാഗവ, ശാസ്ത്രാർത്ഥം അറിയുന്നവനേ, അത് എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു പറയൂ.
യാം ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മതത്ത്വജ്ഞോ ജായതേ മാനവോ മുനേ
മഹർഷേ, ഏത് കേട്ടാൽ മനുഷ്യൻ ബ്രഹ്മതത്ത്വം അറിയുന്നവനാകുമോ, അതു പറയൂ.
ഋഷയശ്ചക്രിരേ ധര്മം യോ ഽനൂചാനഃ സ നോ മഹാന്
മഹർഷികൾ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചു; പഠിച്ചവൻ നമ്മിൽ വലിയവനാണ്.
തന്മേ കര്മ സമാചക്ഷ്വ ശ്രോതും കൌതൂഹലം മമ
എനിക്ക് അതിനേക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്; ആ കർമ്മം എനിക്ക് പറയൂ.
യജ്ജ്ഞാത്വാ സാങ്ഗവേദാനാമഭിജ്ഞോ ജായതേ നരഃ
എന്ത് അറിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യൻ വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും നന്നായി അറിയുന്നവനാകുമോ?
ഛന്ദഃശാസ്ത്രം ഷഡേതാനി വാദാങ്ഗാനി വിദുര്ബുധാഃ
ഋഷികൾ ഛന്ദസ്സും ഈ ആറു വാദശാഖകളും അറിയുന്നു.
വേദാശ്ചത്വാര ഏവൈതേ പ്രോക്താ ധര്മനിരൂപണേ
ധർമ്മം നിർണ്ണയിക്കാൻ ഈ നാലു വേദങ്ങൾ മാത്രമാണ് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
സോ ഽനൂചാനഃ പ്രഭവതി നാന്യഥാ ഗ്രന്ഥകോടിഭിഃ
അവയെ പഠിച്ചവനാണ് വിജയിക്കുക; ലക്ഷക്കണക്കിന് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അത് കൊണ്ടല്ല.
ത്വംമസ്മാസു മഹാവിജ്ഞഃ സാംഗേഷ്വേതേഷു മാനദ
നമുക്കിടയിൽ ഈ ശാഖകളിൽ നീ വളരെ വലിയ ജ്ഞാനിയാണു, മാനദാ.
സംക്ഷേപാത്കഥയിഷ്യാമി സാരമേഷാം സുനിശ്ചിതമ്
ഇവയുടെ സാരം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി ഉറപ്പോടെ പറയും.
വേദാനാം വേദവിദ്ഭിസ്തു തച്ഛൃണുഷ്വ വദാമി തേ
വേദങ്ങളെക്കുറിച്ച് വേദജ്ഞന്മാർ പറഞ്ഞത് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു, കേൾക്കു.
കൃതാന്തേ സ്വരശാസ്ത്രാണാം പ്രയോക്തവ്യ വിശേഷതഃ
യാഗത്തിന്റെ അവസാനം സ്വരശാസ്ത്രം പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോഗിക്കണം.