സംജഹാര കുലം സ്വം യസ്തം ശ്രീകൃഷ്ണപ്യഹം ഭജേ
സ്വവംശത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണനേ, ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.
പശ്യന്തി നിര്മലം ശുദ്ധം തമീശാനം ഭജാമ്യഹമ്
നിർമ്മലനും ശുദ്ധനുമായ ഈശ്വരനേ, കാണുന്നവർ ആരാധിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.
സ്ഥാപയാമാസ യോ ധര്മം കൃതാദൌ തന്നമാമ്യഹമ്
യുഗാദിയിൽ ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചവനേ, ഞാൻ അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു.
ന ശക്യം തേന സംഖ്യാതും കോട്യബ്ദൈരപി തം ഭജേ
കോടിയുകങ്ങൾക്കു പോലും എണ്ണാനാകാത്തവനേ, ഞാൻ അവനെ ഭജിക്കുന്നു.
ദേവാസുരാശ്ച മനവഃ കഥം തം ശ്രുല്ലകോ ഭജേ
ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും മനുക്കൾക്കും ആരാധിക്കാൻ കഴിയാത്തവനേ, ഞാൻ ഈ അല്പനായവൻ ഭജിക്കുന്നു.
പവിത്രതാം പ്രപദ്യന്തേ ത കഥം സ്തൌമി ചാല്പധീഃ
പവിത്രതയെ പ്രാപിക്കുന്നവരെപ്പോലും, ഈ അല്പബുദ്ധിയുള്ള ഞാൻ എങ്ങനെ അവനെ സ്തുതിക്കുമെന്നറിയില്ല.
പാപിനസ്തു വിശുദ്ധാഃ സ്യുഃ ശദ്ധാ മോക്ഷമവാന്പുയുഃ
പാപികൾ പോലും വിശുദ്ധരാകുന്നു; വിശ്വാസം മോക്ഷവും ശുദ്ധിയും നൽകുന്നു.
പശ്യന്തി യം ജ്ഞാനരുപം തമസ്മി ശരണം ഗതഃ
ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ അവനെ കാണുന്നവരെപ്പോലെ, ഞാൻ അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
തമാദിദേവമജരം ജ്ഞാനരുപം ഭജാമ്യഹമ്
ആദിദേവനും അജരനുമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപനേ, ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.
സഹസ്രശീര്ഷകം ദേവം വന്ദേ ഭാവാത്മകം ഹരിമ്
ആയിരം തലകളുള്ള, ഭാവസ്വരൂപനായ ഹരിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ദശാങ്ഗുലം യോ ഽത്സ്യതിഷ്ടത്തമീശമജരം ഭദേ
പത്ത് വിരൽ അളവിൽ നിലകൊണ്ട അജരനായ ഈശ്വരനേ, ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.
ഗുഹ്യാദ്ഗുഹ്യതമം ദേവം പ്രണമാമി പുനഃ പുനഃ
രഹസ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ദേവനേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
സ്വപദം യോ ദദാതീശസ്തം വന്ദേ പുരുഷോത്തമമ്
സ്വസ്ഥാനം നൽകുന്ന പുരുഷോത്തമനേ, ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
മുനീശ്വരാ നാരദസംയുതാസ്തു സനന്ദനാദ്യാഃ പ്രപുദം പ്രജഗ്മുഃ
നാരദനും സനന്ദനാദിമുനിമാരും ചേർന്ന് മഹർഷിമാർ അവന്റെ സ്ഥാനത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.
സര്വപാപവിശുദ്ധാത്മാ വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി
എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ശുദ്ധിയോടെ ഉള്ളവൻ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും.
തന്മമാഖ്യാഹി സനക സര്വജ്ഞോ ഽസ്തി യതോ ഭവാന്
സനക, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനല്ലേ, അതിനാൽ ദയവായി ഇത് എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരിക.
തേനേദമഖിലം വ്യാത്പം ജഗത്സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
അവൻ ഈ മുഴുവൻ ലോകവും, ചലനമില്ലാത്തതും ചലിക്കുന്നതുമായതും, നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഗുണഭേദമധിഷ്ഠായ മൂര്ത്തിത്രികമവാസൃജത്
ഗുണങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം സ്വീകരിച്ച്, അവൻ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
മധ്യേരുദ്രാഖ്യമീഥാനം ജഗദന്തകരം മുനേ
മധ്യേ, മുനിവേ, ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യം വരുത്തുന്ന രുദ്ര എന്ന ആസനം നിലകൊള്ളുന്നു.
കേചിദ്വിഷ്ണും സദാ സത്യം ബ്രഹ്മാണം കേചിദൂചിരേ
ചിലർ എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിനെ സത്യമെന്നു പറയുന്നു, മറ്റുചിലർ ബ്രഹ്മാവിനെ പറയുന്നു.
ഭാവാഭാവസ്വരുപാ സാ വിദ്യാവിദ്യേതി ഗീയതേ
ഉണ്ടായതിന്റെയും ഇല്ലായതിന്റെയും സ്വഭാവമാണ് അതു, അതിനെ ജ്ഞാനം അജ്ഞാനം എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു.
തദാ ഹ്യവിദ്യാ സംസിദ്ധാ ഭവേദ്ദുഃഖസ്യ സാധനമ്
അപ്പോൾ അജ്ഞാനം പൂർണ്ണമായാൽ, അതു ദുഃഖത്തിന് കാരണമാകും.
സര്വൈകഭാവനാ ബുദ്ധിഃ സാ വിദ്യേത്യഭിധീയതേ
എല്ലാം ഒന്നാണെന്നു മനസ്സിൽ ഉറപ്പുള്ളത് ജ്ഞാനം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
അഭേദബുദ്ധ്യാ ദൃഷ്ടാ ചേത്സംസാരക്ഷയകാരിണീ
വ്യത്യാസമില്ലെന്നു മനസ്സോടെ കണ്ടാൽ, അത് ജന്മമരണചക്രം അവസാനിപ്പിക്കും.
യസ്മാദ്ഭിന്നമിദം സര്വം യച്ചേങ്ഗേദ്യച്ചനേങ്ഗതി
എല്ലാം വ്യത്യസ്തമാണെന്നു കൊണ്ടാണ്, ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതും എല്ലാം.
അവിദ്യോപാധിയോഗേനതഥേദമഖിലം ജഗത്
അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉപാധിയാൽ, ഈ മുഴുവൻ ലോകവും ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കുന്നു.
ദാഹശക്തിര്യഥാങ്ഗാരേ സ്വാശ്രയം വ്യാപ്യ തിഷ്ടതി
എങ്ങിനെയാണ് ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ശക്തി അഗ്നിക്കുള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്, അതുപോലെയാണ്.
ഭാരതീത്യപരേ ചൈനാം ഗിരിജേത്യമ്ബികേതി ച
ചിലർ അവളെ ഭാരതി എന്നു, മറ്റുചിലർ ഗിരിജാ എന്നും, അംബികാ എന്നും വിളിക്കുന്നു.
കൌമാരീ വൈഷ്ണവീ ചേതി വാരാഹ്യേന്ദ്രീ ച ശാമ്ഭവീ
അവളെ കൗമാരി, വൈഷ്ണവി, വാരാഹി, ഇന്ദ്രി, ശാംഭവി എന്നും വിളിക്കുന്നു.
പ്രകൃതിശ്ച പരാ ചേതി വദന്തി പരമര്ഷസ്യഃ
പ്രകൃതിയും പരയും എന്നിങ്ങനെ മഹർഷിമാർ അവളെ വിളിക്കുന്നു.