ദേഹയോഗനിവൃത്ത്യര്ഥം സദ്യ ഏവ ജനാര്ദനമ്
ദേഹബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ, ഉടൻ തന്നെ ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കണം.
ഭജസ്വ സതതം വിഷ്ണും മാനുഷ്യമതിദുര്ലഭമ്
വിഷ്ണുവിനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം; മനുഷ്യജന്മം അത്യന്തം ദുർലഭമാണ്.
സംഭ്രാന്തസ്യ തു മാനുഷ്യം കഥഞ്ചിത്പരിലഭ്യതേ
അവിവേകമുള്ളവർക്കും മനുഷ്യജന്മം എങ്കിലും എങ്ങനെയോ ലഭിക്കുന്നു.
ഭോഗബുദ്ധിസ്തഥാ നൄണാം ജന്മാന്തരതപഃ ഫലമ്
മനുഷ്യരിൽ അനുഭവസുഖം തേടുന്ന മനസ്സാണ് മുൻജന്മത്തിലെ തപസ്സിന്റെ ഫലം.
മൂര്ഖഃ കോ ഽസ്തി പരസ്തസ്മാജ്ജഡബുദ്ധിരചേതനഃ
ജഡബുദ്ധിയും ബോധശൂന്യനുമാകുന്നവനേക്കാൾ വലിയ മൂഢൻ ആരുണ്ട്?
തേഷാമതീവ മൂര്ഖാണാം വിവേകഃ കുത്ര തിഷ്ഠതി
അത്യന്തം മൂഢന്മാരിൽ വിവേകം എവിടെ ഉണ്ടാകും?
കസ്തം ന പൂജയേദ്വിപ്രസംസാരാപ്രിപ്രദീപിതഃ
സാംസാരികബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിന്റെ വിളക്കാൽ പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനെ ആരാണ് ആരാധിക്കാതിരിക്കുക?
വിഷ്ണുഭക്തിവിഹീനശ്ച ദ്വിജോ ഽപി ശ്വപചാധമഃ
വിഷ്ണുഭക്തി ഇല്ലാത്ത ദ്വിജനും, ശ്വപചനേക്കാൾ താഴെയാണ്.
യസ്മിംസ്തുഷ്ടേ ഽഖിലം തുഷ്യേദ്യതഃ സര്വഗതോ ഹരിഃ
ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ എല്ലാം സന്തോഷിക്കും, കാരണം ഹരി എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തഥഃആ ചരാചരം വിശ്വം വിഷ്ണാവിവ പ്രലീയതേ
അങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ ഈ സർവ്വവിശ്വം വിഷ്ണുവിൽ ലയിക്കുന്നു.
തഥൈവ ഹരിണാ വ്യാത്പം വിശ്വമേതച്ചരാചരമ്
അതു പോലെ ഹരി ഈ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകം മുഴുവൻ ആവൃതമാക്കുന്നു.
ഉഭേ തേ നികടേ വിദ്ധി തന്നാശോ ഹരിസേവയാ
ഇരുവും അടുത്താണ്; അവയുടെ നാശം ഹരിസേവയാൽ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.
സംസാരപാശവിച്ഛേദീകസ്തം ന പ്രതിപൂജയേത്
സംസാരബന്ധങ്ങൾ വിച്ഛേദിക്കുന്നവനെ അവഗണിക്കരുത്.
യം സമഭ്യര്ച്യ വിപ്രര്ഷേ മോക്ഷഭാഗീ ഭവേന്നരഃ
അവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ, മഹർഷേ, മനുഷ്യൻ മോക്ഷം നേടും.
ഹരിനാമ്നി സ്ഥിതേ ലോകഃ സംസാരേ പരിവര്ത്തതേ
ഹരിയുടെ നാമത്തിൽ ലോകം നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അത് സംസാരത്തിൽ തന്നെ ചുറ്റുന്നു.
നീയമാനോ യമഭടൈരശക്തോ ധര്മസാധനൈഃ
യമന്റെ ദൂതന്മാർ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ധർമ്മം ആചരിക്കാൻ അവൻ അശക്തനാകും.
താവദേവാര്ചയേദ്വിഷ്ണും യദി മുക്തിമഭീപ്സതി
മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കണം.
മൃത്യുഃ സംനിഹിതോ ഭൂയാത്തസ്മാദ്ധര്മപരോ ഭവേത്
മരണം എപ്പോഴും അടുത്താണ്; അതിനാൽ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരത പുലർത്തണം.
വിനശ്വരം സമാജ്ഞായ ധര്മം നൈവാചരത്യയമ്
എല്ലാം നശിക്കാൻ പോകുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ഇദ്ദേഹം ധർമ്മം ആചരിക്കുന്നില്ല.
ദമ്ഭാചാരം പരിത്യജ്യം വാസുദേവം സമര്ചയേത്
കപടമായ പെരുമാറ്റം ഉപേക്ഷിച്ച് വാസുദേവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം.
വിഷ്ണുഃ സര്വാത്മനാ പൂജ്യസ്ത്യാജ്യാസൂയാ തഥാനൃതമ്
വിഷ്ണുവിനെ ഹൃദയപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം; അസൂയയും കള്ളവും ഉപേക്ഷിക്കണം.
ധര്മക്ഷയകരഃ ക്രോധസ്തസ്മാത്തം പരിവര്ജയേത്
കോപം ധർമ്മം നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ കോപം ഒഴിവാക്കണം.
യശഃ ക്ഷയകരഃ കാമസ്തസ്മാത്തം പരിവര്ജയേത്
കാമം യശസ്സിന് നഷ്ടം വരുത്തുന്നു; അതിനാൽ അതും ഒഴിവാക്കണം.
നരകാണാം സാധനം ച തസ്മാത്തദപി സംത്യജേത്
നരകത്തിലേക്കുള്ള പ്രവൃത്തികളും ഉപേക്ഷിക്കണം.
തസ്മാത്തദഭിസംയോജ്യ പരാത്മനി സുഖീ ഭവേത്
അതുകൊണ്ട് പരമാത്മാവിൽ സ്വയം ലയിപ്പിച്ചാൽ ആനന്ദം ലഭിക്കും.
വിഷ്ണൌ സ്ഥിതേ ജഗന്നാഥേ ന ഭജന്തി മദോദ്ധതാഃ
വിഷ്ണു ലോകനാഥനായി നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, അഹങ്കാരികൾ അവനെ ആരാധിക്കാറില്ല.
സംസാരസാഗരേ മഗ്നാഃ കഥം പാരം പ്രയാന്തി ഹി
സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയവർ എങ്ങനെ അതിന്റെ മറുകരയിലേക്കെത്തും?
നശ്യന്തി സകലാ രോഗാഃ സത്യം സത്യം വദാമ്യഹമ്
എല്ലാ രോഗങ്ങളും നശിക്കും—ഇത് സത്യമാണ്, സത്യമായിട്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നു.
ഇതീരയന്തി യേ നിത്യം തേ വൈ സര്വത്ര വന്ദിതാഃ
ഇത് എപ്പോഴും ഉച്ചരിക്കുന്നവർ എല്ലിടത്തും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
യത്പ്രാഭാവം ന ജാനന്തി തം യാഹി ശരണം മുനേ
ആ ശക്തി ആരും അറിയാത്തതിന്റെ ശരണം നീയടയണം, മഹർഷേ.