തസ്യാസ്തുഷ്ടോ ജഗന്നാഥോ ദദാതി സ്വപദം മുനേ
ലോകനാഥൻ അവളിൽ സന്തോഷം കാണുമ്പോൾ, മഹർഷേ, തന്റെ സന്നിധി അവൾക്കു നൽകുന്നു.
ദേവപൂജാപരാശ്ചൈവ തേഷാം തുഷ്യതി കേശവഃ
ദേവതാരാധനയിൽ ഭക്തിയുള്ളവരിൽ കേശവൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു.
മാ കുരുഷ്വ ഹ്യഹങ്കാരം വിദ്യുല്ലോലശ്രിയാ വൃഥാ
ക്ഷണികമായ സമ്പത്ത് മിന്നൽപോലെ അസ്ഥിരമാണല്ലോ, അതുകൊണ്ട് অহങ്കാരം കാണിക്കരുത്.
രാജാദിഭിര്ധനം ബാധ്യം സമ്പദഃ ക്ഷണഭങ്ഗുരാഃ
രാജാവും മറ്റുള്ളവരും സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുത്തും; ഐശ്വര്യം ഒരു നിമിഷത്തിൽ നശിച്ചുപോകും.
ഹതം ച ഭോജനാദ്യൈശ്ച കിയദായുഃ സമാഹൃതമ്
ഭക്ഷണവും മറ്റും കൊണ്ട് എത്രയോ ആയുസ്സ് നഷ്ടമാകുന്നു; എത്രയോ ജീവിതം അങ്ങനെ പോകുന്നു.
കിയദ്വിഷയഭോഗൈശ്ച കദാ ധര്മാന്കരിഷ്യതി
വിഷയസുഖങ്ങളിൽ എത്രയോ സമയം കളയുന്നു; നീതി പ്രവർത്തിക്കാൻ എപ്പോൾ സമയം കണ്ടെത്തും?
വയസ്യേവ തതോ ധര്മാന്കുരു ത്വമനഹങ്കൃതഃ
അഹങ്കാരം ഇല്ലാതെ, യുവാവായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നീതി പ്രവർത്തിക്കണം.
വരുര്വിനാശനിലയമാപദാം പരമം പദമ്
അപത്കളിൽ നിന്നും നാശത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുന്ന സ്ഥിതിയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായത്.
കിമര്ഥം ശാശ്വതധിയാ കുര്യാത്പാപം നരോ വൃഥാ
ശാശ്വതതയെന്ന ഭ്രമത്തിൽ, ഒരാൾ വെറുതെ പാപം ചെയ്യേണ്ടതെന്തിന്?
വിശ്വാസോ നാത്ര കര്ത്തവ്യോ നിശ്ചിതം മൃത്യുസംകുലേ
മരണത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ, ഇവിടെ ഒരിക്കലും വിശ്വാസം വെക്കരുത്.
ദേഹയോഗനിവൃത്ത്യര്ഥം സദ്യ ഏവ ജനാര്ദനമ്
ദേഹബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ, ഉടൻ തന്നെ ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കണം.
ഭജസ്വ സതതം വിഷ്ണും മാനുഷ്യമതിദുര്ലഭമ്
വിഷ്ണുവിനെ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം; മനുഷ്യജന്മം അത്യന്തം ദുർലഭമാണ്.
സംഭ്രാന്തസ്യ തു മാനുഷ്യം കഥഞ്ചിത്പരിലഭ്യതേ
അവിവേകമുള്ളവർക്കും മനുഷ്യജന്മം എങ്കിലും എങ്ങനെയോ ലഭിക്കുന്നു.
ഭോഗബുദ്ധിസ്തഥാ നൄണാം ജന്മാന്തരതപഃ ഫലമ്
മനുഷ്യരിൽ അനുഭവസുഖം തേടുന്ന മനസ്സാണ് മുൻജന്മത്തിലെ തപസ്സിന്റെ ഫലം.
മൂര്ഖഃ കോ ഽസ്തി പരസ്തസ്മാജ്ജഡബുദ്ധിരചേതനഃ
ജഡബുദ്ധിയും ബോധശൂന്യനുമാകുന്നവനേക്കാൾ വലിയ മൂഢൻ ആരുണ്ട്?
തേഷാമതീവ മൂര്ഖാണാം വിവേകഃ കുത്ര തിഷ്ഠതി
അത്യന്തം മൂഢന്മാരിൽ വിവേകം എവിടെ ഉണ്ടാകും?
കസ്തം ന പൂജയേദ്വിപ്രസംസാരാപ്രിപ്രദീപിതഃ
സാംസാരികബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിന്റെ വിളക്കാൽ പ്രകാശിക്കപ്പെടുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനെ ആരാണ് ആരാധിക്കാതിരിക്കുക?
വിഷ്ണുഭക്തിവിഹീനശ്ച ദ്വിജോ ഽപി ശ്വപചാധമഃ
വിഷ്ണുഭക്തി ഇല്ലാത്ത ദ്വിജനും, ശ്വപചനേക്കാൾ താഴെയാണ്.
യസ്മിംസ്തുഷ്ടേ ഽഖിലം തുഷ്യേദ്യതഃ സര്വഗതോ ഹരിഃ
ഹരിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ എല്ലാം സന്തോഷിക്കും, കാരണം ഹരി എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തഥഃആ ചരാചരം വിശ്വം വിഷ്ണാവിവ പ്രലീയതേ
അങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലമായതുമായ ഈ സർവ്വവിശ്വം വിഷ്ണുവിൽ ലയിക്കുന്നു.
തഥൈവ ഹരിണാ വ്യാത്പം വിശ്വമേതച്ചരാചരമ്
അതു പോലെ ഹരി ഈ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകം മുഴുവൻ ആവൃതമാക്കുന്നു.
ഉഭേ തേ നികടേ വിദ്ധി തന്നാശോ ഹരിസേവയാ
ഇരുവും അടുത്താണ്; അവയുടെ നാശം ഹരിസേവയാൽ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.
സംസാരപാശവിച്ഛേദീകസ്തം ന പ്രതിപൂജയേത്
സംസാരബന്ധങ്ങൾ വിച്ഛേദിക്കുന്നവനെ അവഗണിക്കരുത്.
യം സമഭ്യര്ച്യ വിപ്രര്ഷേ മോക്ഷഭാഗീ ഭവേന്നരഃ
അവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ, മഹർഷേ, മനുഷ്യൻ മോക്ഷം നേടും.
ഹരിനാമ്നി സ്ഥിതേ ലോകഃ സംസാരേ പരിവര്ത്തതേ
ഹരിയുടെ നാമത്തിൽ ലോകം നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അത് സംസാരത്തിൽ തന്നെ ചുറ്റുന്നു.
നീയമാനോ യമഭടൈരശക്തോ ധര്മസാധനൈഃ
യമന്റെ ദൂതന്മാർ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ധർമ്മം ആചരിക്കാൻ അവൻ അശക്തനാകും.
താവദേവാര്ചയേദ്വിഷ്ണും യദി മുക്തിമഭീപ്സതി
മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കണം.
മൃത്യുഃ സംനിഹിതോ ഭൂയാത്തസ്മാദ്ധര്മപരോ ഭവേത്
മരണം എപ്പോഴും അടുത്താണ്; അതിനാൽ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരത പുലർത്തണം.
വിനശ്വരം സമാജ്ഞായ ധര്മം നൈവാചരത്യയമ്
എല്ലാം നശിക്കാൻ പോകുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ഇദ്ദേഹം ധർമ്മം ആചരിക്കുന്നില്ല.
ദമ്ഭാചാരം പരിത്യജ്യം വാസുദേവം സമര്ചയേത്
കപടമായ പെരുമാറ്റം ഉപേക്ഷിച്ച് വാസുദേവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം.