പര്ണൈസ്തൃണൈശ്ച കാഷ്ഠൈഘൈര് ഗൃഹം സമ്യക് പ്രകല്പിതമ്
ഇലകളും പുല്ലും കഷ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടും ഞാൻ ഒരു ചെറിയ കുടിൽ പണിതു.
തത്രാഹം വ്യാധവൃത്തിസ്ഥോ ഹത്വാ ബഹുവിധാന്മൃഗാന്
അവിടെ ഞാൻ വ്യാഘ്രജീവിതം നയിച്ചു, പലതരം മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
അഥേയമാഗതാ സാധ്വീ വിന്ധ്യദേശസമുദ്ഭവാ
അപ്പോൾ അവിടെ എത്തി, വിന്ധ്യപ്രദേശത്ത് ജനിച്ച സദാചാരമുള്ള സ്ത്രീ.
ബന്ധുവര്ഗപരിത്യക്താ ദുഃഖിതാ ജീര്ണവിഗ്രഹാ
ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ച, ദുഃഖിതയും, വൃദ്ധയും, ക്ഷീണിച്ച ശരീരവുമുള്ളവളായിരുന്നു അവൾ.
ദൈവയോഗാകത്സമായാതാഭ്രമന്തീ വിജനേ വനേ
വിധിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം, അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ശൂന്യമായ കാടിൽ അലയുന്നു വന്നിരുന്നു.
ഇമാം ദുഃഖാര്ദിതാം ദൃഷ്ട്വാ ജാതാ മേ വിപുലാ ദയാ
അവളെ ദു:ഖത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ടതായും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉണർന്നു.
ഗതശ്രമാത്വിയം ബ്രഹ്മന്മയാ പൃഷ്ടാ യഥാ തയമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, ദീർഘയാത്രയിൽ അവൾ ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു.
നാന്മാവകോകിലാ ചാഹം നിഷാദകുലസഭ്ഭവാ
"ഞാൻ കുയിൽ അല്ല, ഞാൻ നിഷാദകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളാണ്.
പരസ്വഹാരിണീ നിത്യം സദാ പൈശുന്യവാദിനീ
എനിക്ക് എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് മോഷ്ടിക്കാനും, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ പറയാനും പതിവായിരുന്നു.
കിയത്കാലം തതഃ പത്യാ ഭൃതാഹം ലോകനിന്ദിതാ
ഒരു കാലം, ലോകം അപമാനിച്ചിട്ടും, ഭർത്താവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചു.
കാന്താരേ വിജനേ ചൈകാ ഭ്രമന്തീ ദുഃഖപീഡിതാ
ശൂന്യമായ കാട്ടിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ദു:ഖത്തിൽ അലഞ്ഞു നടന്നു.
ഇത്യേവം സ്വകൃതം കര്മ മഹ്യം സര്വം ന്യവേദയത്
അവൾ ചെയ്ത എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും എന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
സ്ഥിതൌ വര്ഷാണി ദശ ച ആവാം മാംസഫലാശിനൌ
അവിടെ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും പത്ത് വർഷം ഇറച്ചിയും പഴവും കഴിച്ച് ജീവിച്ചു.
തത്ര ദേവാലയേ രാഘത്രൌ മുദിതൌ മാംസഭോജനാത്
അവിടെ ദേവാലയത്തിൽ, രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ ഇറച്ചികഴിച്ച് സന്തോഷിച്ചു.
പ്രാരബ്ധകര്മ ഭോഗാന്തമാവാം യുഗപദാഗതൌ
നമ്മുടെ വിധിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം ഈ ലോകം വിട്ടു.
നേതുമാവാം നൃത്യരതൌ സുധോരാം യമയാതനാമ്
നാം നൃത്തത്തിൽ ആനന്ദിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ യമദൂതന്മാർ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നു.
ദേവാവസഥസംസ്കാരസംജ്ഞിതേന കൃതേന നഃ
എന്നാൽ ദേവാലയശുദ്ധി എന്നKnown ചടങ്ങ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തതിനാൽ—
തേ ദൂതാ ദേവദേവസ്യ ശങ്ഖചക്ര ഗദാധരാഃ
ദേവദേവന്റെ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ ധരിച്ച ദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി.
കിരീടകുണ്ഡലധരാ ഹാരിണോ വനമാലിനഃ
അവർ കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ചവരും, മാലകളും വനമാലകളും അണിഞ്ഞവരുമായിരുന്നു.
ഭയങ്കരാന്യാശഹസ്താന്ദംഷ്ട്രിണോ യമകിങ്കരാന്
ഭയങ്കരമായ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചും, പല്ലുകൾ കാണിച്ചും, അവർ യമന്റെ ദൂതന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി ഓടിച്ചു.
ആവയോഗ്രാഹണേ യത്താനൃചുഃ കൃഷ്ണപരായണാഃ
കൃഷ്ണഭക്തരായ അവർ, നമ്മെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരോട് ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
മുഞ്ചധ്വമേതൌ നിഷ്പാപൌ ദമ്പതീ ഹരിവല്ലഭൌ
"ഈ പാപരഹിത ദമ്പതികളെ, ഹരിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, വിട്ടയക്കൂ."
അപാപേ പാപധീര്യസ്തു തം വിദ്യാത്പുരുഷാധമമ്
പാപമില്ലാത്തവനോടു ദുഷ്ടചിന്തകൾ പുലർത്തുന്നവനെ മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനായി അറിയണം.
പാപേ ത്വപാപധീര്യസ്തു തം വിദ്യാദധമാധമമ്
ചിന്തയിൽ പാപമില്ലെങ്കിലും പ്രവർത്തിയിൽ പാപം ചെയ്യുന്നവനെ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരിൽ താഴ്ന്നവനായി അറിയണം.
യമേന പാപിനോ ദണ്ഡ്യാസ്തന്നേഷ്യാമോ വയം ത്വിമൌ
ദുഷ്ടന്മാരെ യമൻ ശിക്ഷിക്കും; ഈ രണ്ടുപേരെയും അവിടേക്ക് നാം കൊണ്ടുപോകും.
ധര്മാധര്മവിവേകോ ഽയം തന്നേഷ്യാമോ യമാന്തികമ്
ധർമ്മവും അധർമ്മവും തിരിച്ചറിയുന്ന ഈ വിവേകത്തെയും നാം യമന്റെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുപോകും.
പ്രത്യൂചൂസ്താന്യമഭടാനധര്മേ ധര്മമാനിനഃ
അധർമ്മത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടും ധർമ്മത്തിൽ അഭിമാനം പുലർത്തുന്നവരോട് യമദൂതന്മാർ മറുപടി പറഞ്ഞു.
സമ്യഗ്വിവേകശൂന്യാനാം നിദാനം ഹ്യാപദാം മഹത്
ശരിയായ വിവേകമില്ലാത്തവർക്കു വലിയ ദുരന്തം അനിവാര്യമാണ്.
യൂയം കിമര്ഥമദ്യാപി കര്ത്തും പാപാനി സോദ്യമാഃ
നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും പാപങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ഇത്ര ഉത്സാഹം എന്തിന്?
തിഷ്ടന്തി നരകേ ഘോരേ യാവച്ചന്ദ്രാര്കതാരകമ്
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നക്ഷത്രങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം അവർ ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ കഴിയുന്നു.