കിമര്ഥമേതദ്വൃത്താന്തം യഥാവദ്വക്തുമര്ഹസി
ഈ സംഭവത്തിന് എന്താണ് കാരണം? യഥാർത്ഥത്തിൽ അതു നീ പറയണം.
ആശ്ചര്യഭൂതം ലോകാനാമാവയോശ്ചരിതം ത്വിഹ
ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ ലോകങ്ങൾക്ക് അത്ഭുതം തന്നെയാണ്.
കുമാര്ഗഗനിരതോ നിത്യം സര്വലോകാഹികേ രതഃ
എപ്പോഴും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ദോഷം ചെയ്യുന്നതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.
ഗോധ്നശ്ച ബ്രഹ്മഹാ ചൌരഃ സര്വപ്രാണിവധേ രതഃ
പശുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനും, ബ്രാഹ്മണഹത്യയും, കള്ളനും, എല്ലാ ജീവികളെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു ഞാൻ.
ഏവം സ്ഥിതഃ കിയത്കാലമനാഹത്യം മഹദൃചഃ
ഇങ്ങനെ നിലകൊണ്ട ഞാൻ, മഹർഷേ, എത്രകാലം ശിക്ഷിക്കപ്പെടാതെ തുടരുകയായിരുന്നു?
മൃഗമാംസാശനോ നിത്യം തഥാ പാന്ഥാവില്ലമ്പകഃ
എപ്പോഴും മൃഗമാംസം കഴിച്ചു, യാത്രക്കാരെ കവർന്നുമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം.
ഏകദാ ക്ഷുത്പരിശ്രാന്തോ നിദാഘാര്ത്തഃ പിപാസിതഃ
ഒരു ദിവസം, ഞാൻ വിശപ്പിലും ക്ഷീണത്തിലും, വേനലിൽ കത്തിയും, ദാഹം കൊണ്ടും ബുദ്ധിമുട്ടി നിന്നു.
ഹംസകാരണ്ഡവാകീര്ണം തത്സമീപേ മഹത്സരഃ
അടുത്ത്, ഹംസകളും മറ്റുപക്ഷികളും നിറഞ്ഞ വലിയ ഒരു തടാകം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപിബം തത്ര പാനീയം തത്തീരേ വിഗതശ്രമഃ
അവിടെ ഞാൻ വെള്ളം കുടിച്ചു; കരയിൽ എന്റെ ക്ഷീണം മാറി.
തസ്മിഞ്ജീര്ണീലയേ വിഷ്ണോനര്നിവാസം കൃതകവാനഹമ്
അവിടെ, വിഷ്ണുവിന്റെ പഴയ ശിഥിലമായ ആലയത്തിൽ ഞാൻ ഒരു താങ്ങാവുന്ന ഇടം ഒരുക്കി.
പര്ണൈസ്തൃണൈശ്ച കാഷ്ഠൈഘൈര് ഗൃഹം സമ്യക് പ്രകല്പിതമ്
ഇലകളും പുല്ലും കഷ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടും ഞാൻ ഒരു ചെറിയ കുടിൽ പണിതു.
തത്രാഹം വ്യാധവൃത്തിസ്ഥോ ഹത്വാ ബഹുവിധാന്മൃഗാന്
അവിടെ ഞാൻ വ്യാഘ്രജീവിതം നയിച്ചു, പലതരം മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
അഥേയമാഗതാ സാധ്വീ വിന്ധ്യദേശസമുദ്ഭവാ
അപ്പോൾ അവിടെ എത്തി, വിന്ധ്യപ്രദേശത്ത് ജനിച്ച സദാചാരമുള്ള സ്ത്രീ.
ബന്ധുവര്ഗപരിത്യക്താ ദുഃഖിതാ ജീര്ണവിഗ്രഹാ
ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ച, ദുഃഖിതയും, വൃദ്ധയും, ക്ഷീണിച്ച ശരീരവുമുള്ളവളായിരുന്നു അവൾ.
ദൈവയോഗാകത്സമായാതാഭ്രമന്തീ വിജനേ വനേ
വിധിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം, അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ശൂന്യമായ കാടിൽ അലയുന്നു വന്നിരുന്നു.
ഇമാം ദുഃഖാര്ദിതാം ദൃഷ്ട്വാ ജാതാ മേ വിപുലാ ദയാ
അവളെ ദു:ഖത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ടതായും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉണർന്നു.
ഗതശ്രമാത്വിയം ബ്രഹ്മന്മയാ പൃഷ്ടാ യഥാ തയമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, ദീർഘയാത്രയിൽ അവൾ ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു.
നാന്മാവകോകിലാ ചാഹം നിഷാദകുലസഭ്ഭവാ
"ഞാൻ കുയിൽ അല്ല, ഞാൻ നിഷാദകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളാണ്.
പരസ്വഹാരിണീ നിത്യം സദാ പൈശുന്യവാദിനീ
എനിക്ക് എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് മോഷ്ടിക്കാനും, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ പറയാനും പതിവായിരുന്നു.
കിയത്കാലം തതഃ പത്യാ ഭൃതാഹം ലോകനിന്ദിതാ
ഒരു കാലം, ലോകം അപമാനിച്ചിട്ടും, ഭർത്താവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചു.
കാന്താരേ വിജനേ ചൈകാ ഭ്രമന്തീ ദുഃഖപീഡിതാ
ശൂന്യമായ കാട്ടിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ദു:ഖത്തിൽ അലഞ്ഞു നടന്നു.
ഇത്യേവം സ്വകൃതം കര്മ മഹ്യം സര്വം ന്യവേദയത്
അവൾ ചെയ്ത എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും എന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
സ്ഥിതൌ വര്ഷാണി ദശ ച ആവാം മാംസഫലാശിനൌ
അവിടെ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും പത്ത് വർഷം ഇറച്ചിയും പഴവും കഴിച്ച് ജീവിച്ചു.
തത്ര ദേവാലയേ രാഘത്രൌ മുദിതൌ മാംസഭോജനാത്
അവിടെ ദേവാലയത്തിൽ, രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ ഇറച്ചികഴിച്ച് സന്തോഷിച്ചു.
പ്രാരബ്ധകര്മ ഭോഗാന്തമാവാം യുഗപദാഗതൌ
നമ്മുടെ വിധിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം ഈ ലോകം വിട്ടു.
നേതുമാവാം നൃത്യരതൌ സുധോരാം യമയാതനാമ്
നാം നൃത്തത്തിൽ ആനന്ദിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ യമദൂതന്മാർ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നു.
ദേവാവസഥസംസ്കാരസംജ്ഞിതേന കൃതേന നഃ
എന്നാൽ ദേവാലയശുദ്ധി എന്നKnown ചടങ്ങ് ഞങ്ങൾ ചെയ്തതിനാൽ—
തേ ദൂതാ ദേവദേവസ്യ ശങ്ഖചക്ര ഗദാധരാഃ
ദേവദേവന്റെ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ ധരിച്ച ദൂതന്മാർ അവിടെ എത്തി.
കിരീടകുണ്ഡലധരാ ഹാരിണോ വനമാലിനഃ
അവർ കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ചവരും, മാലകളും വനമാലകളും അണിഞ്ഞവരുമായിരുന്നു.
ഭയങ്കരാന്യാശഹസ്താന്ദംഷ്ട്രിണോ യമകിങ്കരാന്
ഭയങ്കരമായ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചും, പല്ലുകൾ കാണിച്ചും, അവർ യമന്റെ ദൂതന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി ഓടിച്ചു.