ജഗത്യേകാര്ണവീഭൂതേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ
ലോകം ഒറ്റ സമുദ്രമായി, ചലനവും അചലവും എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ,
അസംഖ്യാതാബ്ജജന്മാദ്യൈരാഭൂഷിതതനൂരൂഹഃ
അനവധി താമരകളിൽ നിന്നു ജനിച്ച രൂപങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദേഹങ്ങളോടെ,
സൂക്ഷ്മാത്സൂക്ഷ്മതരോ ദേവോ ബ്രഹ്മാണ്ഡഗ്രാസംബൃംഹിതഃ
സൂക്ഷ്മതയിൽ പോലും അതിനേക്കാൾ സൂക്ഷ്മനായ ദേവൻ, ബ്രഹ്മാണ്ഡം വിസ്തരിപ്പിക്കുകയും ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നവൻ,
മാര്കണ്ഡേയഃ സ്ഥിനസ്തസ്യ ലീലാഃ പശ്യന്മഹേ ശിതുഃ
അവിടെ തന്നെ നിലകൊണ്ട മാർക്കണ്ടേയൻ മഹാദേവന്റെ ലീലകൾ കണ്ടു.
ഹരിരേകഃ സ്ഥിത ഇതി മുനേ പൂര്വം ഹി ശുശ്രുമ
മുനിവേ, മുമ്പ് ഹരിയേ ഒറ്റയാൾ മാത്രം അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
സര്വഗ്രസ്തേന ഹരിണാ കിമര്ഥം സോ ഽവശേഷിതഃ
ഹരിയാൽ എല്ലാം ഗ്രസിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ മാത്രം അവശേഷിച്ചത് എന്തിനാണ്?
ഹരികീര്തിസുധാപാനേ കസ്യാലസ്യം പ്രജാ യതേ
ഹരിയുടെ മഹത്വം എന്ന അമൃതം കുടിക്കാൻ ആരാണ് മടിച്ചിരിയ്ക്കുക?
ശാലഗ്രാമേ മഹാതീര്ഥേ സോ ഽതപ്യത മഹാതപാഃ
ശാലഗ്രാമം എന്ന മഹാക്ഷേത്രത്തിൽ ആ മഹാതപസ്വി കഠിനതപം അനുഷ്ഠിച്ചു.
നിരാഹാരഃ ക്ഷമായുക്തഃ സത്യസന്ധോ ജിതേന്ദ്രിയഃ
അഹാരം ഉപവസിച്ച്, ക്ഷമയോടെ, സത്യനിഷ്ഠയോടെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനായി,
സര്വഭൂതഹിതോ ദാന്ത സ്തതാപ സുമഹത്തപഃ
എല്ലാ ജീവികളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച്, മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു.
പരേശം ശരണം ജഗ്മുര്നാരായണമനാമയമ്
അവർ പരമേശ്വരനായ, ദോഷമില്ലാത്ത നാരായണനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
തുഷ്ടുവുര്ദേവദേവേശം പഹ്മനാഭം ജഗദ്ഗുരുമ്
അവർ ദേവതകളുടെ ദൈവമായ, താമരനാഭനായ, ലോകഗുരുവായ അവനെ സ്തുതിച്ചു.
മൃകണ്ഡുതപസാ ത്രസ്താന്പാഹി നഃ ശരണാഗതാന്
മൃകണ്ടുവിന്റെ തപസ്സിൽ ഭയപ്പെട്ട് ശരണം പ്രാപിച്ച ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.
ജയോ ലോകസ്വരുപായ ജയോ ബ്രഹ്മാണ്ഡഹേതവേ
ലോകത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ കാരണമായവനേ, ജയം നിനക്കു.
നമസ്തേ ലോകനാഥായ നമസ്തേ ലോകസാക്ഷിണേ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥനേ, ലോകങ്ങളുടെ സാക്ഷിയായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമസ്തേ ധ്യാനരുപായ നമസ്തേ ധ്യാനപാക്ഷിണേ
ധ്യാനത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, ധ്യാനഫലമായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ ഭൂമ്യാദിരൂപായ നമശ്ചൈതന്യരുപിണേ
ഭൂമിയുടെ ആദിരൂപമായവനേ, ചൈതന്യത്തിന്റെ രൂപമായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
അരുപായ സ്വരുപായ ബഹുരുപായ തേ നമഃ
രൂപമില്ലാത്തവനേ, സ്വരൂപിയായവനേ, അനേകരൂപങ്ങളുള്ളവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ജഗദ്ധിതായ കൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദായ നമോനമഃ
ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി കൃഷ്ണനെയും ഗോവിന്ദനെയും വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
നമഃ സൂര്യ്യാദിരുപായ ഹവ്യകവ്യഭുജേ നമഃ
സൂര്യനും മറ്റും രൂപം ധരിച്ച് ഹവിയും പിതൃകർമ്മവും സ്വീകരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
നമഃ സ്മൃതാര്തിനാശായ ഭൂയോ ഭൂയോ നമോ നമഃ
ആലോചിക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രത്യക്ഷതാമഗാത്തേഷാം ശങ്കചത്രഗദാധരഃ
ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവൻ അവർക്കു നേരിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.
സര്വാലങ്കാരസംയുക്തം ശ്രീവത്സാങ്കിതവക്ഷസമ്
അവൻ എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം തെളിയുന്നു.
സ്തൃയമാനം മുനിവരൈഃ പാര്ഷദപ്രവരാവൃത്തമ്
മഹർഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനും പ്രധാനപ്പെട്ട അനുചരന്മാർ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും ആയിരുന്നു.
നമശ്ചക്രുര്മുദാ യുക്താ അഷ്ടാങ്ഗൌരവനിം ഗതാഃ
ആനന്ദത്തോടും ആദരത്തോടും കൂടി അവർ അഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്ത് നമസ്കരിച്ചു.
ഉവാച പ്രീണയന്ദേവാന്നതാനിന്ദ്രപുരോഗമാന്
ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ നമിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ അവൻ അവരോട് സംസാരിച്ചു.
യുഷ്മാന്ന ബാധതേ ദേവാഃ സ ഋഷിഃ സജ്ജനാഗ്രാണീഃ
ദേവന്മാരേ, ആ മഹർഷി, സജ്ജനന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, നിങ്ങളെ ഒരു വിധത്തിലും ഉപദ്രവിക്കുന്നില്ല.
സര്വഥാന്യം ന ബാധന്തേ സ്വപ്നേ ഽപി സുരസത്തമാഃ
സകലരീതിയിലും, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ഒരാളും മറ്റൊരാളെ സ്വപ്നത്തിൽപോലും ഉപദ്രവിക്കാറില്ല.
അവിധായാത്മനോ രക്ഷാമന്യാന്ദ്വേഷ്ടി കഥം സുധീഃ
സ്വന്തം രക്ഷ ഉറപ്പാക്കാതെ മറ്റൊരാളോട് വൈരാഗ്യം കാണിക്കുക ബുദ്ധിമാനായവൻ എങ്ങനെ ചെയ്യും?
അന്യം ക്രീഡയിതും ശക്തഃ കഥം ഭവതി സത്തമഃ
മറ്റൊരാളെ കളിയാക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ എങ്ങനെ സന്മാർഗ്ഗിയായിരിക്കും?