തന്ന സിദ്ധം വരാരോഹേ സ പ്രയാതോ ഽധുനാഭവമ്
സുന്ദരിയായവളേ, അത് നടക്കാതെപോയി; അവൻ ഇപ്പോൾ മറ്റുള്ള ലോകത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.
ഏകാദശീ മഹാപുണ്യാ മോഹിനീ മാധവേ സിതേ
ശുദ്ധമായ മാധവ മാസത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ഏകാദശി, അതാണ് മഹാപുണ്യമായ മോഹിനി ദിനം.
തസ്യൈവാധ്യുഷ്ടിരതുലാ യത്സത്യാചച്ചലിതോ ന ഹി
അവന്റെ സ്ഥിരത അതുല്യമായിരുന്നു, കാരണം സത്യത്തിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും വിട്ടുമാറിയില്ല.
കര്മണാ മനസാ വാചാ പുത്രവ്യാപാദനേ മതിമ്
കൃത്യത്തിൽ, മനസിൽ, വാക്കിൽ — പുത്രനു നേരെയുള്ള നാശത്തിൽ അവൻ ഉറച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
താദൃശം നികഷം പ്രോക്ഷ്യ ഭഗവാന്മധുസൂദനഃ
ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ—
പുത്രസ്യ ച പ്രിയായാശ്ച ഭാവം പ്രേക്ഷ്യ നൃപസ്യ ച
പുത്രന്റെ, പ്രിയതയുടെ, രാജാവിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാവങ്ങൾ കണ്ടു.
സദേഹാഃ ക്ഷീണകര്മാണോ ഹ്യ് അങ്ഗാരോ ഽഗ്നിരിവാഹിതഃ
ശരീരത്തോടെ, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും തീർന്നു, അവർ തീയിൽ ശേഷിച്ച ചാരപോലെയായിരുന്നു.
സര്വയത്നേന സുഭഗേ ദോഷഃ കോ ഽത്ര തവാധുനാ
സൗഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ എല്ലാ ശ്രമവും ചെയ്തപ്പോൾ, ഇപ്പോൾ നിന്നിൽ എന്ത് കുറ്റമുണ്ട്?
സിദ്ധൌ വാപ്യഥ വാസിദ്ധൌ കര്മകൃത്സ്യാദ്ദൃഥാ ന ഹി
വിജയമായാലും പരാജയമായാലും, പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല.
സദ്ഭാവേ ഘടമാനസ്യ യദി കര്മ ന സിദ്ധ്യതി
സത്യസന്ധതയോടെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒരു പ്രവർത്തി ഫലിക്കാതിരുന്നാൽ—
യോ ന തസ്മൈ പ്രയച്ഛേത ജീവനം ജീവനായ വൈ
ജീവിതത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവനു ജീവൻ നൽകാത്തവൻ—
തസ്മാദ് ദേയം വരാരോഹേ അഭീഷ്ടം വരസുന്ദരി
അതിനാൽ, സുന്ദരിയായവളേ, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നൽകണം, ഏറ്റവും മനോഹരിയായവളേ.
കിം ന കുര്വന്തി വിബുധാസ് ത്വയാ സഹ വരാനനേ
സുന്ദരിയേ, ദേവന്മാർ നിനക്കൊപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത് എന്താണ്?
വിബുധൈര് ഏവമ് ഉക്താ തു മോഹിനീ ലോകമോഹിനീ
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, ലോകങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന മോഹിനി—
ധിഗിദം ജീവിതം മഹ്യം യേന കാര്യം ന സാധിതമ്
എന്റെ ഈ ജീവൻ എന്തിന്, വേണ്ടത് സാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ!
ന തു ലുപ്തം ഹരിദിനം ന ഭുക്തം ഹരിവാസരേ
എങ്കിലും ഹരിയുടെ വിശുദ്ധ ദിനം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല, ആ ദിവസം ആസ്വദിച്ചും ഇല്ല.
ഗതോ മൂര്ധ്നി പദം ദത്വാ മമ രുക്മാങ്ഗദോ ഹരിമ്
രുക്മാംഗദൻ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ തലവെച്ച് യാത്രയായി.
ഹംസം ശുചിപദം വ്യോമ പ്രണവം ബീജമവ്യയമ്
ഹംസൻ, വിശുദ്ധപാദൻ, ആകാശം, പ്രണവം, അക്ഷയമായ വിത്ത്—
ശൂന്യം വിയത്സ്വരൂപം ച ധ്യേയധ്യാനവിവര്ജിതമ്
ശൂന്യവും, ആകാശസ്വരൂപവും, ധ്യാനവും ധ്യേയവും ഇല്ലാത്തതും—
പരം ധാമ മനോഗ്രാഹ്യം പുരുഷാഖ്യം ജഗന്മയമ്
മനസ്സിൽ പിടികൂടാവുന്ന പരമധാമം, പുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന, ലോകം മുഴുവൻ നിറക്കുന്നതിൽ—
തസ്മിംല് ലയമ് അനുപ്രാപ്തേ കിം നു മേ ജീവിതേ ഫലമ്
അവൻ അതിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ ജീവതത്തിൽ ഇനി എന്ത് ഫലം ശേഷിക്കുന്നു?
സ്വാമിനം തു പരിത്യജ്യ പ്രയാതി നരകം ധ്രുവമ്
സ്വാമിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ ഉറപ്പായും നരകത്തിൽ പോകും.
ഭൃത്യാ വേതനഭോക്താരോ ജായന്തേ ഭൂതലേ ഹയാഃ
വേതനം വാങ്ങുന്ന ഭൃത്യന്മാർ ഭൂമിയിൽ കുതിരകളായി ജനിക്കും.
കഥം വരം തു ഗൃഹ്ണാമി ഭവതാം നാകവാസിനാമ്
സ്വർഗ്ഗവാസികളായ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വരം സ്വീകരിക്കും?
അനൃണാസ്തു ഭവിഷ്യാമഃ കൃത്വാ ചോപകൃതിം തവ
നമുക്ക് കടമില്ലാത്തവരാകാം, നിങ്ങൾക്കു സഹായം ചെയ്തതുകൊണ്ട്.
തസ്യ ത്വം ഫലഭാഗ്ദേവി താദൃശാര്ഥേ കൃതസ്യ തു
ദേവിയെ, അത്തരം പ്രവർത്തിയുടെ ഫലം നിനക്കാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
നൃപതേരാജഗാമാഥ പുരോധാഃ പാവകപ്രഭഃ
അപ്പോൾ അഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ രാജാവിന്റെ പുരോഹിതൻ അവിടേക്ക് വന്നു.
ദ്വാദശാബ്ദേ തതഃ പൂര്ണേ നിര്ഗതോ ജലമധ്യതഃ
പന്ത്രണ്ടാം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അവൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
സക്രോധോ മുനിശാര്ദൂലോ ദേവവൃന്ദമുപാഗതഃ
കോപം നിറഞ്ഞ മुनിശ്രേഷ്ഠൻ ദേവസംഘത്തിങ്കൽ എത്തി.
ധിഗിമാം ധിഗ്ദേവസംഘം കര്മ ധിക്പാപസംജ്ഞിതമ്
ഇതിനെയും, ദേവസംഘത്തെയും, പാപം എന്നു പറയുന്ന കർമ്മത്തെയും ഞാൻ തള്ളുന്നു.