മോഹിന്യാം പ്രതിബുദ്ധായാം കരിഷ്യാമോ ദിവാകരേ
മോഹിനി ഉണരുമ്പോൾ, ദിവാകരാ, നാം പ്രവർത്തിക്കും.
തതോ ദേവ ഗണാഃ സര്വേ ശതക്രതുപുരോഗമാഃ
അതിനുശേഷം, ശതക്രതുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും രാജാവേ,
സമായാതാ മഹീപാല നാരീം താം പ്രതിബോധിതുമ്
ഭൂമിയുടെ രാജാവേ, ആ സ്ത്രീയെ ഉണർത്താൻ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
തേജോഹീനാം നിരാനന്ദാം ശുഷ്കതോയാം നദീമിവ
പ്രഭയില്ലാത്തതും സന്തോഷമില്ലാത്തതും വെള്ളം ഉണങ്ങിയതുമായ ഒരു നദിപോലെ.
പരാജിതോ യഥാ മര്ത്യഃ പ്രല്മാനകുസുമം യഥാ
തോറ്റുപോയ മനുഷ്യനെപ്പോലെ, സുഗന്ധം ഇല്ലാത്ത പൂവിനെപ്പോലെ.
ഗതശാലിസ്തു കേദാരോ നിഷ്പ്ര യഥാ
അരിപ്പൊലിച്ച കൃഷിഭൂമി പോലെ, ഉണങ്ങിയതായിരിക്കുന്നു.
മന്ഥാനം നവനീതേ വാ ഉദ്ധൃതേ ധരണീപതേ
വെണ്ണ എടുത്തശേഷമുള്ള മത്താനംപോലെ, ഭൂമിയുടെ രാജാവേ.
ഹത നാഥാം തു യുവതീം ധാന്യഹീനാം പ്രജാം യഥാ
രക്ഷകനില്ലാത്ത യുവതിയെപ്പോലെ, ധാന്യമില്ലാത്ത സന്തതിയെപ്പോലെ.
പൃഥ്വീം ഭൂപാലഹീനാ വാ മന്ത്രഹീ യഥാ നൃപ
ഭൂമിക്ക് രാജാവില്ലാത്തതുപോലെയും, മന്ത്രിയില്ലാത്ത രാജാവിനെപ്പോലെയും.
ജലഹീനം യഥാ കുംഭം പങ്കസ്ഥം ഗോപതിം യഥാ
വെള്ളമില്ലാത്ത കുംഭംപോലെയും, ചതിയിൽ കുടുങ്ങിയ പശുപാലകനേപ്പോലെയും.
ഭഗ്നക്രിയം യഥാ വൈദ്യം ഭഗ്നശാഖം യഥാ ദ്രുമമ്
പ്രവർത്തനം തകർന്ന വൈദ്യനെപ്പോലെയും, ശാഖ ഒടിഞ്ഞ വൃക്ഷത്തെപ്പോലെയും.
വിധൂമ ഇവ സപ്താര്ചിര്വിരശ്മിരിവ ഭാസ്കരഃ
പുകയില്ലാത്ത ഏഴു ജ്വാലകളുള്ള അഗ്നിപോലെയും, കിരണമില്ലാത്ത സൂര്യനെപ്പോലെയും.
അതൃപ്തഃ കാന്തയാ കാന്തഃ പന്നഗശ്ച വിഷോജ്ഝിതഃ
പ്രിയയാൽ തൃപ്തനാകാത്ത കാമനെയും, വിഷം നഷ്ടമായ പാമ്പിനെയുംപോലെ.
ശിരോഭ്രഷ്ടാ യഥാ മാലാ പര്വതോ ധാതുവര്ജിതഃ
തലപൊട്ടിയ മാലപോലെയും, ധാതുക്കൾ ഇല്ലാത്ത പർവതത്തെപ്പോലെയും.
സ്വരഹീനം യഥാ സാമ പദ്മഹീനം യഥാ സരഃ
സാമവേദം രാഗം ഇല്ലാതെപോലെയും, ഒരു തടാകം താമരകളില്ലാതെപോലെയും,
ജ്ഞാനം മമത്വസംയുക്തം പുമാംസം പ്രകൃതിം വിനാ
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, അഹങ്കാരത്തോടെ ഉള്ള ജ്ഞാനം, അല്ലെങ്കിൽ സ്വഭാവം ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ.
തേജോഹീനാം തഥാപശ്യന് മോഹിനീം തേ ദിവൌകസഃ
അത് പോലെ തന്നെ, ദേവന്മാർ തേജസ്സില്ലാത്ത മോഹിനിയെ കണ്ടു.
ആക്രോശവചനൈഃ ക്രൂരൈഃ പുത്രഹത്യാസമന്വിതാമ്
കഠിനമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും, പുത്രഹത്യയുടെ പാപവും കൂടെ,
സ്വവാക്യപാലനാം ചണ്ഡാമുചുര്ദേവാഃ സമാഗതാഃ
തങ്ങളുടെ വാക്ക് പാലിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ദേവന്മാർ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് കടുപ്പത്തോടെ പറഞ്ഞു.
നഹി മാധവഭക്താനാം വിദ്യതേ മാനഖണ്ഡനമ്
മാധവന്റെ ഭക്തന്മാർക്ക് മാനഭംഗം ഉണ്ടാകില്ല.
തന്ന സിദ്ധം വരാരോഹേ സ പ്രയാതോ ഽധുനാഭവമ്
സുന്ദരിയായവളേ, അത് നടക്കാതെപോയി; അവൻ ഇപ്പോൾ മറ്റുള്ള ലോകത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.
ഏകാദശീ മഹാപുണ്യാ മോഹിനീ മാധവേ സിതേ
ശുദ്ധമായ മാധവ മാസത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ഏകാദശി, അതാണ് മഹാപുണ്യമായ മോഹിനി ദിനം.
തസ്യൈവാധ്യുഷ്ടിരതുലാ യത്സത്യാചച്ചലിതോ ന ഹി
അവന്റെ സ്ഥിരത അതുല്യമായിരുന്നു, കാരണം സത്യത്തിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും വിട്ടുമാറിയില്ല.
കര്മണാ മനസാ വാചാ പുത്രവ്യാപാദനേ മതിമ്
കൃത്യത്തിൽ, മനസിൽ, വാക്കിൽ — പുത്രനു നേരെയുള്ള നാശത്തിൽ അവൻ ഉറച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
താദൃശം നികഷം പ്രോക്ഷ്യ ഭഗവാന്മധുസൂദനഃ
ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ—
പുത്രസ്യ ച പ്രിയായാശ്ച ഭാവം പ്രേക്ഷ്യ നൃപസ്യ ച
പുത്രന്റെ, പ്രിയതയുടെ, രാജാവിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാവങ്ങൾ കണ്ടു.
സദേഹാഃ ക്ഷീണകര്മാണോ ഹ്യ് അങ്ഗാരോ ഽഗ്നിരിവാഹിതഃ
ശരീരത്തോടെ, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും തീർന്നു, അവർ തീയിൽ ശേഷിച്ച ചാരപോലെയായിരുന്നു.
സര്വയത്നേന സുഭഗേ ദോഷഃ കോ ഽത്ര തവാധുനാ
സൗഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ എല്ലാ ശ്രമവും ചെയ്തപ്പോൾ, ഇപ്പോൾ നിന്നിൽ എന്ത് കുറ്റമുണ്ട്?
സിദ്ധൌ വാപ്യഥ വാസിദ്ധൌ കര്മകൃത്സ്യാദ്ദൃഥാ ന ഹി
വിജയമായാലും പരാജയമായാലും, പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല.
സദ്ഭാവേ ഘടമാനസ്യ യദി കര്മ ന സിദ്ധ്യതി
സത്യസന്ധതയോടെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒരു പ്രവർത്തി ഫലിക്കാതിരുന്നാൽ—