പ്രജാ അരക്ഷന്നൃപതിഃ സധര്മ്മോ ഽപി വ്രജത്യധഃ
ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാത്ത രാജാവ് ധാർമ്മികൻ ആയാലും താഴേക്ക് വീഴും.
വിമുക്തഭാവോ ഽഹമിതി മേരുശൃങ്ഗേ രവിര്യഥാ
ഞാൻ മേരു പർവ്വതത്തിലെ സൂര്യൻപോലെ അസക്തനാണ്.
ദോഷാപതിസമപ്രഖ്യം നിര്ദേഷം ക്ഷിതിഭൂഷണമ്
ദോഷങ്ങളില്ലാത്ത, ഭൂമിയെ അലങ്കരിക്കുന്നവൻ ദോഷങ്ങളുടെ അധിപതിക്ക് തുല്യൻ.
ധരാമാദൃത്യ ഭൂപാലോ ദത്വാ തം ദക്ഷിണം കരമ്
ഭൂമിയെ ആദരിച്ച് രാജാവ് അവനു യോജിച്ച കരം നൽകി.
അശോകപല്ലവാകാരം വജ്രാങ്കുശവിരോഹണമ്
അശോകപ്പല്ലവംപോലെയുള്ള രൂപവും വജ്രാങ്കുശം ഉയർത്തിയും,
സാധയാനോ യയൌ ദേശാന്കാനനം സ നൃപോത്തമഃ
തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി ആ മഹാരാജാവ് കാടുകളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
പദാതയോ നിപേതുസ്തേ മൂര്ച്ഛിതാഃ ക്ഷിതിമണ്ഡലേ
അവരുടെ കാലുകൾ തളർന്നു, അവർ ഭൂമിയിൽ അവശരായി വീണു.
യോജനാനാം സമുത്തീര്യ ശതമഷ്ടോത്തരം നൃപ
രാജാവേ, നൂറും എട്ട് യോജന ദൂരം കടന്ന് യാത്ര ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു,
അശോകബകുലോപേതം പുന്നാഗസരലാവൃതമ്
അശോകവും ബകുലവും നിറഞ്ഞ, പുന്നാഗവും ശരളവൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലത്തെത്തിയർ.
നാരികേലൈസ്തഥാ താലൈഃ കേതകൈഃ സിംദുവാരകൈഃ
അവിടെ തേങ്ങയും താളവൃക്ഷവും, കെടകയും സിന്ദുവാരപൂക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ക്രമുകൈര്ദാഡിമൈശ്ചൈവ ധാത്രീവൃക്ഷൈഃ സഹസ്രശഃ
കറുമുഖവും മാതളനാരകവും, ആയിരക്കണക്കിന് നെല്ലിക്കവൃക്ഷങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പരിപക്വഫലൈര്നമ്രൈഃ ഖഗാരൂഢൈഃ സമാവൃതമ്
പഴുത്ത പഴങ്ങൾ കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞ ശാഖകളിലും, അതിന്മേൽ ഇരിക്കുന്ന പക്ഷികളാലും ആ സ്ഥലം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പശ്യമാനോ മുനിം രാജാ ദദര്ശ ഹുതഭുക്പ്രഭമ്
അത് കണ്ട രാജാവ്, അഗ്നിപോല പ്രകാശമുള്ള മുനിയെ കണ്ടു.
അവരുഹ്യ ഹയാദ്ദൃഷ്ട്വാ പ്രണനാമ ച സാദരമ്
കുതിരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, അവനെ കണ്ട രാജാവ് ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു.
ഉപവിശ്യാസനേ കൌശേ പ്രാഹ സംഹൃഷ്ടയാ ഗിരാ
പാവാടിയിലിരുന്ന്, സന്തോഷത്തോടെ രാജാവ് സംസാരിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ തവ പദാംഭോജം സമ്യഗ്ധ്യാനപരസ്യ ച
സത്യധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയ നിങ്ങളുടെ കമലപാദങ്ങൾ കണ്ടു,
സംപൃഷ്ട്വാ കുശലം പ്രാഹ വാമദേവോ മുദാന്വിതഃ
അവന്റെ സുഖം അന്വേഷിച്ച്, വാമദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
മമാശ്രമോ മഹാഭാഗ പുണ്യോ ജാതോ ധരാതലേ
മഹാഭാഗവ, എന്റെ ആശ്രമം ഭൂമിയിൽ പുണ്യസ്ഥലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
യേന വൈവസ്വതോ മാഗ്രോ ഭഗ്നോ നിര്ജിത്യ വൈ യമമ്
വൈവസ്വതന്റെ പ്രധാനപുത്രൻ, യമനെ ജയിച്ച് തോറ്റു.
ഉപോഷയിത്വാ നൃപതേദ്വാദശീം പാപനാശിനീമ്
പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ദ്വാദശി ഉപവാസം ആചരിച്ച ശേഷം, രാജാവേ,
സ്വകര്മസ്ഥാ വികര്മസ്ഥാ നീതാ മധുഭിദഃ പദമ്
സ്വകാര്യ കർമ്മങ്ങളിൽ സ്ഥിരരായവരും, തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളിലായിരുന്നവരും, മധുസൂദനന്റെ ലോകത്തേക്ക് നയിക്കപ്പെട്ടു.
ശ്വപചോ ഽപി മഹീപാല വിഷ്ണുഭക്തോ ദ്വിജാധികഃ
രാജാവേ, ഒരു ചണ്ടാളനും വിഷ്ണുഭക്തനാണെങ്കിൽ, ദ്വിജന്മാരെക്കാൾ ഉന്നതനാണ്.
ദുര്ലഭാ ഭൂപ രാജാനോ വിഷ്ണുഭക്താ മഹീതലേ
രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ വിഷ്ണുഭക്തരായ രാജാക്കന്മാർ അപൂർവരാണ്.
യോ ന രാജാ രഹേര്ഭക്തോ ദേവേഷ്വന്യേഷു ഭക്തിമാന്
ഹരിയ്ക്ക് ഭക്തിയുള്ളവനും, മറ്റു ദേവന്മാരോടും ഭക്തിയുള്ളവനും രാജാവല്ലെങ്കിൽ പോലും,
ഏവം വ്യതിക്രമസ്തസ്യ നൃപതേര്ഭവതി ധ്രുവമ്
അങ്ങനെയുള്ള ഒരു തെറ്റ് ആ രാജാവിന് തീർച്ചയായും സംഭവിക്കും.
തത്ത്വയാ ന്യായവിഹിതം കൃതം വിഷ്ണോഃ പ്രപൂജനമ്
നീ നീതി പ്രകാരം ചെയ്ത വിഷ്ണുവിന്റെ ആരാധന പൂർത്തിയായി.
ഇത്യേവം ഭാഷമാണം തു വാമദേവം നൃപോത്തമഃ
അങ്ങനെ വാമദേവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ—
ക്ഷാമയേ ത്വാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ നാഹമേതാദൃശോ വിഭോ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ അങ്ങനെയുള്ളവൻ അല്ല, ദയവായി എന്നെ ക്ഷമിക്കണം.
ന വിപ്രേഭ്യോ ഽധികാ ദേവാ ഭവന്തീഹ കദാചന
ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെക്കാൾ ദേവന്മാർക്ക് ഒരിക്കലും മേൽക്കൈയില്ല.
ദ്വേഷ്യോ ഭവതി തൈ രുഷ്ടൈഃ സത്യമേതന്മയേരിതമ്
അവർ കോപിതരായാൽ ഒരാൾ അവരാൽ ദ്വേഷ്യനാകും; ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണു.