ഈശാനഃ സര്വവിദ്യാനാം ശശിനീ പ്രഥമാ കലാ
ഈശാനൻ എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും അധിപൻ; ആദ്യകല 'ശശിനി' എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.
ബ്രഹ്മാധിപതിഃ ശബ്ദാന്തേ ബ്രഹ്മണോ ഽധിപതിഃ പുനഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ അധിപൻ എന്നത് പദത്തിന്റെ അവസാനം, വീണ്ടും ബ്രഹ്മണിന്റെ അധിപൻ എന്നാണു പറയുന്നത്.
മരീചിഃ കഥിതാ വിപ്ര ചതുര്ഥീ ച സദാശിവേ
മഹർഷേ, സദാശിവനിൽ നാലാമത്തേത് മരീചി എന്നാണ് പറയുന്നത്.
പൂര്വപശ്ചിമയാമ്യോദഗ്വക്ത്രേഷു തദനന്തരമ്
അടുത്തത് കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, ദക്ഷിണപശ്ചിമം, വടക്ക് എന്നീ മുഖങ്ങളിൽ.
ആദ്യാ തത്പുരുപായേതി വിദ്മഹേ ശാന്തിരീരിതാ
ആദ്യത്തെത് തത്പുരുഷൻ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; 'ശാന്തി' എന്നും പറയുന്നു.
വിദ്യാ ദ്വിതീയാ കഥിതാ തന്നോ രുദ്രഃ പദം തതഃ
രണ്ടാമത്തേത് വിദ്യ എന്നാണ് പറയുന്നത്; അതിന് ശേഷം രുദ്രൻ എന്ന പദം വരുന്നു.
നിവൃത്തിസ്തത്പരാ സര്വാ പ്രണവാദ്യാ നമോന്വിതാ
ഓം മുതലായ എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളും നമസ്കാരത്തോടുകൂടി, എല്ലാം ഉപസംഹാരത്തിനായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ടവയാണ്.
അഥോരസി കലാ ന്യസ്യേദഷ്ടൌ മന്ത്രീ യഥാവിധി
ഇപ്പോൾ, ശരീരത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ എട്ടു കലകൾ മന്ത്രങ്ങളോടെ യഥാവിധി സ്ഥാപിക്കണം.
അഥ ഘോരേഭ്യ ഇത്യന്തേ മോഹാസ്യാത്തദനന്തരമ്
അതിനുശേഷം, 'ഭയങ്കരികളിൽ നിന്നു' എന്നതിന്റെ അവസാനം മോഹം വരുന്നു; അതിന് ശേഷം—
ഘോരതരേഭ്യോ നിദ്രാ സ്യാത്സര്വേഭ്യഃ സര്വതത്പരാ
അതിലും ഭയങ്കരികളിൽ നിന്നു ഉറക്കം ഉളവാകുന്നു; അവൾ എല്ലാറ്റിലും മുഴുവനായി ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
മൃത്യുര്നിഗദിതാ ഷഷ്ഠീ നമസ്തേ അസ്തു തത്പരമ്
ആറാമത്തേത് മരണമാണ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അവളെ, പരമമായവളെ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
അഷ്ടമീ കഥിതാ ഏതാധ്രുവാദ്യാ നമസാന്വിതാഃ
എട്ടാമത്തേത്, ധ്രുവ മുതലായവ, നമസ്കാരത്തോടുകൂടി ഇവയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു.
കട്യാം പാര്ശ്വദ്വയേ വാമകലാ ന്യസ്യേത്ത്രയോദശ
കമരത്തിൽ, ഇരുവശത്തും പതിമൂന്ന് ഇടതുവശ കലകൾ സ്ഥാപിക്കണം.
സ്യാജ്ജ്യേഷ്ഠായ നമോ രക്ഷാ ദ്വിതീയാ പരികീര്തിതാ
ജ്യേഷ്ഠയോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; രക്ഷയാണ് രണ്ടാമത്തേത് എന്ന് പറയുന്നു.
നമഃ സംയമനീ ഷഷ്ഠീ കഥിതാ തദനന്തരമ്
സംയമനിയെ, ആറാമത്തെ കലയെ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; അതിന് ശേഷം അവളെ പറയുന്നു.
നമോ വൃദ്ധിസ്ത്വഷ്ടമീ സ്യാദ്ബലാന്തേ ച സ്ഥിരാ കലാ
വൃദ്ധിയോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; എട്ടാമത്തേത് ബലത്തിന്റെ അവസാനം നിലനിൽപ്പ് എന്ന കലയാണ്.
സര്വഭൂതദമനായ നമോന്തേ ഭ്രാമണീ കലാ
എല്ലാ ജീവികളെയും കീഴടക്കുന്നവളോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; അതിന് ശേഷം ഭ്രമണി എന്ന കല വരുന്നു.
മനോന്മന്യൈ നമഃ പശ്ചാജ്ജ്വരാ പ്രോക്താ ത്രയോദശീ
മനോന്മനിയോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; പിന്നീട്, പനി പതിമൂന്നാമത്തെ കലയായി പറയുന്നു.
പാദദോസ്തനനാസാസു മൂര്ധ്നി ബാഹുയുഗേ ന്യസേത്
പാദങ്ങളിൽ, കൈകളിൽ, മൂക്കിൽ, തലയിൽ, ഇരുകൈകളിലും അവയെ സ്ഥാപിക്കണം.
സദ്യോജാതം പ്രപദ്യാമി സിദ്ധിഃ സ്യാത്പ്രഥമാ കലാ
സദ്യോജാതനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു; സിദ്ധിയാണ് ആദ്യ കല.
ഭവേദ്യുതിസ്തൃതീയാ സ്യാദഭവേ തദനന്ദരമ്
പ്രഭയാണ് മൂന്നാമത്തേത്; അതില്ലെങ്കിൽ, അതിന് ശേഷം—
മേധാ സ്യാത്പഞ്ചമീ പ്രോക്താ കലാഭൂയോ ഭവസ്വ മാമ്
ബുദ്ധിയാണ് അഞ്ചാമത്തെ കല എന്ന് പറയുന്നു; വീണ്ടും, കല എന്നത് എന്നിൽ ഉണ്ടാകട്ടെ.
ഉദ്ഭവായ നമഃ പശ്ചാത്സുധാ സ്യാദഷ്ടമീ കലാ
ഉദ്ഭവയോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; പിന്നീട്, അമൃതം എട്ടാമത്തെ കലയായി വരുന്നു.
അഷ്ടാത്രിംശത്കലാഃ പ്രോക്താഃ പഞ്ച ബ്രഹ്മപദാദികാഃ
മുപ്പത്തിയെട്ട് കലകൾ പറയുന്നു; അഞ്ചു കലകൾ ബ്രഹ്മപദം മുതലായവയാണ്.
തതഃ സമാഹിതോ ഭൂത്വാ ധ്യായേദേവം സദാശിവമ്
അതിനുശേഷം മനസ്സ് സമാധാനത്തോടെ സദാശിവനേം എപ്പോഴും ഭാവപൂർവ്വം ധ്യാനിക്കണം.
അക്ഷൈര്യുതം ഗ്ലൌമുകുടം കോടിപൂര്ണേന്ദുസംപ്രഭമ്
അക്ഷമാല ധരിച്ചും, ഗ്ലൗമുകുടം തലയിൽ വെച്ചും, കോടിയോളം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരുടെ പ്രകാശം പോലെ ദീപ്തനായി അദ്ദേഹം തിളങ്ങുന്നു.
ദധാനംഭൂഷണോദ്ദീപ്തം ഘണ്ടാപാശവരാഭയാന്
അദ്ദേഹം ഭംഗിയുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; കൈകളിൽ മണി, പാശം, വരദമുദ്രയും അഭയമുദ്രയും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
പ്രസൂനൈഃ കരവീരോത്ഥൈര്ജുഹുയാത്തഹൃശാംശതഃ
കരവീരപൂക്കൾ കൊണ്ടു, ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ, നൂറു പ്രാവശ്യം അവനു അർപ്പണം ചെയ്യണം.
ആവാഹ്യ പൂജയേത്തസ്യാം മൂര്താവാവരണൈഃ സഹ
അവനെ ആഹ്വാനിച്ച്, ആ രൂപത്തെയും കൂടെയുള്ള ദേവതകളെയും ചേർത്ത് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം.
ഈശാനം ത്രീക്ഷണം ശുഭ്രമൈശാന്യാം ദിശി പൂജയേത്
ഈശാനനെ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളും വെളിച്ചം നിറഞ്ഞവനുമായവനെ, ഈശാന്യ ദിക്കിൽ പൂജിക്കണം.